ஔரங்கசீப்-வெறுப்பிலெழும் தனிமை

இருண்ட அந்த குளிரூட்டப்பட்ட அரங்கின், கீழிருந்த மேடையின் கூரை விளக்கொன்று மொட்டவிழ்ந்து பூ மலர்வது போல மிக மெதுவாக உயிர்பெறுகிறது. அந்த விளக்கின் மங்கிய மஞ்சள் நிற வட்டவடிவ ஒளி இருளில் அம்மேடையில் தொழுது கொண்டிருந்த வயதான ஔரங்கசீப்பை அவ்வரங்கிலிருந்த பார்வையாளர்களுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக்காட்டியது. அச்சதுர வடிவான மேடையின் நட்டநடுவில் விழுந்திருந்த அந்தச் சிறு வட்டவடிவ ஒளியைத்தவிர,  மேடையின் பிற பகுதிகளும், பார்வையாளர்கள் அமர்ந்திருந்த பகுதியும் நிசப்தமான இருளில் இருந்தது.

நபிகள்தான் ஔரங்கசீப்பின் இருளைப்போக்க அவ்வெளிச்சத்தை அனுப்பியிருக்கிறாரோ என்ற பிரமை விலகுவதற்குள் ஒரு பெண்ணின் இனிய குரல் அவ்வரங்கின் நிசப்தத்தை கலைக்காத வண்ணம் மெல்லிய இசையாய் ஒலிக்கிறது. இசை போன்ற கலைகளை மூடர் மற்றும் சோம்பேறிகளின் வேலையாக உருவகித்துக் கொண்ட ஔரங்கசீப் அக்குரல் கேட்டுப் பதறினாலும், அம்மேடையில் அத்தனை தொழில்நேர்த்தியுடன் அரங்கேற்றப் பட்டுக்கொண்டிருக்கும் இந்நாடகக் கலையின் மேல் பற்று கொண்டு அங்கு குழுமியிருந்த பார்வையாளர்களுக்கு அக்குரலிருந்த இசைய வைக்கும் இசை ஆவலைத்தான் அதிகப்படுத்தியது.

இசையின் நடனம்

Shraddha மற்றும் Nisha Theatres குழுவினரால் அரங்கேற்றப்பட்ட எழுத்தாளர் இந்திரா பார்த்தசாரதியின் (இ.பா.) ‘ஔரங்கசீப்’ நாடகத்தின் இறுதிக்காட்சியிது. நம்முள் எழுந்த ஆவலையும், ஔரங்கசீப்பின் பதற்றத்தையும் தணிக்கும் வண்ணம், இருளிலிருந்த மேடையின் விளிம்புகள் அந்த இசைக்குரலால் நீல ஒளிபெறுகின்றன. அச்சதுர மேடையின் நட்டநடுவிலிருந்த மங்கலான வட்டவெளிச்சத்தை மேலும் மங்கலாக்கிய நீலஒளியில், அம்மங்கை இனிய குரலோடு இசைந்து தன்னைச் சுற்றும் ஒரு மெல்லிய நடனத்தோடு ஔரங்கசீப்பையும் சுற்றி அசைந்து செல்கிறார். ‘நான்தான் உங்களால் கொல்லப்பட்ட இசை…இந்த பிரபஞ்சத்தின் முதல் நாதம்…’ என்று முனகி நடனமாடியவாறே ஔரங்கசீப்பின் இன்னும் முற்றுப் பெறாத தனிமையை சீண்டிச் செல்கிறது, இ.பா.வின் எழுத்துக்களில் ஔரங்கசீப்பின் மனச்சாட்சியாக ஒலித்த அப்பெண் குரல்.

இசையின் நடனம்

ஒரு தலைவனுக்குரிய அனைத்து குணங்களையும் உடையவரான ஔரங்கசீப் தன் இறுக்கத்தை கொஞ்சம் நெகிழ்த்திக் கொண்டிருந்தால், அக்பரை விஞ்சியிருக்க முடியும் என்பதே இந்நாடகத்திலிருந்து நான் கண்டுகொள்வது. அவருடைய சகோதரரான தாராவுக்கு அக்பரைப் போல எம்மதமும் சம்மதம் என்ற கொள்கைப்பாடு இருந்தாலும், அவருடைய சகோதரியான ஜகன்ஹாரா சுட்டிக்காட்டுவது போல், அதை சாத்தியப்படுத்துவதற்கான திட்டங்களும், திறமையும் தாராவிடம் இல்லை. ஆனால் ஷாஜகான் தன் மகளும் மகனுமாகிய ஜகன்ஹாரா மற்றும் தாராவிடம் காட்டிய பாசத்தில் கடுகளவேனும் தன்னுடைய இன்னொரு மகளும் மகனுமாகிய ரோஷன்ஹாரா மற்றும் ஔரங்கசீப்பின் மேல் காட்டியிருந்தால் மொகலாயப் பேரரசு ஔரங்கசீப்போடு முடிந்திருக்காது என்றே தோன்றுகிறது.


ரோஷன்ஹாராவும் ஔரங்கசீப்பும்

மக்களின் நன்மதிப்பைப் பெறுவதே தாராவின் தலைமைக்கான குணம் என்றால், அவர்களை ஒழுங்குபடுத்துவதே ஔரங்கசீப்பின் தலைமைப் பண்பாக இருக்கிறது. மக்கள் எக்கேடு கெட்டாலும் பரவாயில்லை என மும்தாஜின் ஊடாக மட்டுமே இவ்வுலகை காணும் ஒரு மனப்பிறழ்வு கொண்ட நிலையில் இருக்கும் ஷாஜகான். இம்மூவரையும் மையமாக வைத்து இ.பா. எழுதிய இந்நாடகத்திற்கு உயிர் கொடுத்திருக்கிறார்கள் Shraddha மற்றும் Nisha Theatres.

ஷாஜகான் ஜகன்ஹாரா மற்றும் தாரா

கதாபாத்திரங்களின் உடை, அலங்காரம், காட்சியமைப்பு, மெல்லியதாக தேவைப்படும்போது மட்டுமே ஒலிக்கும் பிண்னணி இசை என அனைத்தையும் தாண்டி நம்மை ஈர்ப்பது கதாபாத்திரங்களின் மிகையற்ற உடல் மொழியும், அருமையான தமிழ் உச்சரிப்பும்தான்.

அதிலும் ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் குரலும் அதற்கேற்ற ஏற்ற இறக்கங்களுடன் அமைந்திருந்தது கூடுதல் சிறப்பு. மும்தாஜ் என்ற கனவை விட்டு வெளியேறாத ஷாஜகானின் பைத்தியக்கார குரலாகட்டும்; தத்துவம், அரசியல் மற்றும் இவர்களுக்கிடையே உள்ள தொடர்பு ஆகியவற்றை கூர்ந்து அவதானிக்கும் ஜகன்ஹாராவின் அதிகாரமும் எள்ளலும் கொண்ட குரலாகட்டும்; தான் கொண்டிருக்கும் அனைவரும் கடவுளே (அகம் பிரம்மாஷ்மி) என்ற கொள்கைப்படி அனைத்து மதங்களையும் இணைத்துவிடும் தகுதி தனக்கிருக்கிறதா? என தன்னைத்தானே சந்தேகிக்கும் தாராவின் தன்னம்பிக்கையற்ற குரலாகட்டும்; தன் தந்தை ஷாஜகானின் அன்பு முழுவதும் மும்தாஜ் போல் இருக்கிறாள் என்ற ஒரே காரணத்தால் தன் சகோதரி ஜகன்ஹாராவிடம் குவிந்திருப்பதைக் கண்டு வெம்பி வெறுப்பை மட்டுமே கக்கும் ரோஷன்ஹாராவின் குரலாகட்டும்; தான் கொண்ட கொள்கையில் உறுதியும், பற்றும் கொண்டு ஓங்கி ஒலிக்கும் ஔரங்கசீப்பின் நம்பிக்கையான சிம்மக் குரலாகட்டும், இலக்கியத்தைவிட நாடகக் கலையால் ஏன் பெரும்பான்மையான மக்களிடம் நெருங்க முடிகிறது என்பதற்குச் சான்று.

ஷாஜகான் முகத்திலிருந்த குழந்தை அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமும், ஜகன்ஹாராவின் ஒட்டு மொத்த உடல்மொழியில் இருந்த தீவிரமும் நக்கலும், எப்போதுமே இறுகிச் சிவந்து கொண்டிருக்கும் ஔரங்கசீப்பின் முகத்திற்கும் பின்னால் புதைந்திருப்பது இக்கலைஞர்களின் ஈடுபாடும் உழைப்பும்.

தாரா

இ.பா.வின் இந்நாடகத்திற்கு இரத்தமும் சதையும் கொடுத்து கிட்டத்தட்ட 2 மணி நேரம் நம்மை மெய்மறக்கச் செய்திருக்கும் இக்கலைஞர்களின் ஈடுபாடும், உழைப்பும், அதன் ஒருங்கமைவில் உள்ள தொழில்நேர்த்தியும் நம்மை வியக்க வைக்கின்றன. வாழ்த்துக்கள் Shraddha மற்றும் Nisha Theatres!!! It is really a tribute to Indira Parthasarathy.

ரோஷன்ஹாராவும் ஜகன்ஹாராவும்
Advertisements

வர்க்க சமூகங்கள் வழியாக ஒரு பயணம்

நாகரீக வளர்ச்சிக்கும் உடலுழைப்புக்குள்ளும் உள்ள தொடர்பை பற்றி புரிந்து கொள்வதற்காக எழுதும் ஒரு பதிவிது. வழக்கம் போல் நான் இதுவரை தெரிந்து வைத்திருக்கும் மார்க்ஸியத்தைத் தான் இதற்கு துணைக்கு அழைக்க வேண்டியிருக்கிறது. உடனே இது தீவிர கருத்துமுதல்வாதிகளுக்கு அல்லது தற்போதைய சமூகத்தின் வர்க்கப் பிரிவினை இயற்கையானது அல்லது இயல்பானது என்று எண்ணுவோருக்கு அல்லது முதலாளித்துவத்திற்கு எதிரான பதிவென்று எண்ண வேண்டாம்.

மூன்று சமூக அமைப்புகள்

மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ் கடந்த, நிகழ் மற்றும் எதிர்கால சமூகங்களை முறையே வர்க்கமுன் சமூகம், வர்க்க சமூகம் மற்றும் வர்க்க பேதமற்ற சமூகம் என்று வகைப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.


இந்த வர்க்க பேதமற்ற எதிர்கால சோஷலிச சமூகமானது ஒரு கனவு அல்லது உயர்ந்த இலட்சியம் மட்டுமே. இதை அடைவதற்கு புரட்சி தேவை என்பது மார்க்ஸியம். இல்லை முதலாளியத்தில் செய்யப்படும் சில சீர்திருத்தங்கள் வழியாக சோஷலிசத்தை எட்டமுடியும் என்பது எதிர்தரப்பு.

நிகழ்விலிருக்கும் வர்க்க சமூகமானது இந்த சோஷலிச சமுதாயக் கனவினால் உந்தப்பட்டுதான் அடிமைச் சமூகத்திலிருந்து நிலவுடைமைச் சமூகம், முதலாளித்துவ சமூகம் என பரிணமித்துள்ளது. இதை மார்க்ஸியத்தின் இயங்கியல் விதி என்கிறார்கள். ஆண்டான்-அடிமை, ஜமீன்தார் (பண்ணையார்) – விவசாயி மற்றும் முதலாளி-தொழிலாளி என வர்க்கங்களின் பெயர்கள்தான் இப்பரிணாம வளர்ச்சியில் மாறினதேயொழிய வர்க்கம் ஒழியவில்லை.

வர்க்கங்கள் என்ற ஒன்று தோன்றியிருக்காத பண்டைய அல்லது புராதனப் பொதுவுடைமைச் சமூகங்கள் அல்லது வர்க்கமுன் சமூகங்களுக்கும் தற்போதைய வர்க்கச் சமூகங்களுக்கும் உள்ள முக்கிய வேறுபாடு உழைப்பின் உட்கூறுகள் அல்லது உள்ளடக்கம்தான்.

உழைப்பின் பிளவு

வர்க்கமுன் சமூகங்களில் மனிதர்களின் செயலில் இருந்து சிந்தனை பிரிந்திருக்கவில்லை என்கிறார்கள். அதாவது, சிந்திப்பவன் செயல்படுபவன் என்ற பிரிவினையில்லை. உழைப்பு, மூளையுழைப்பு மற்றும் உடலுழைப்பு என்று பிளவு பட்டிருக்கவில்லை. மனித உழைப்பு என்பது சிந்தனையும் செயலும் கலந்த ஒரு முழுமையான உற்பத்திச் செயல்பாடாக இச்சமூகங்களில் நிலவியிருக்கிறது. மார்க்ஸியத்தின்படி சொல்ல வேண்டுமென்றால் உழைப்பென்ற வடிவம் அல்லது உருவத்தின் உள்ளடக்க முரண்கள்தான் செயலும் சிந்தனையும்.

வர்க்கமுன் சமூகங்களான இனக்குழுச் சமூகங்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டு பிளவுண்டு வர்க்கச் சமூகங்களின் ஆரம்பகட்டமான அடிமைச் சமூக்திற்குள் நுழைகிறார்கள். தங்களிடம் தோற்ற இனக்குழுவினரை, போரில் வென்ற இனக்குழுவினர் அடிமைகளாக்கி கடும் வேலைகளை அவர்களுக்கு பணிக்கிறார்கள். நாள்தோறும் அவர்கள் இடைவிடாது உழைத்து மடிய வேண்டியிருந்தது. மூளையும், உடலின் பிற பாகங்களும் சேர்ந்து செய்த உழைப்பு என்பது இங்குதான் முதன் முதலாக உடலுழைப்பு என்றாகிறது.

உழைப்பின் உள்ளடக்க அலகுகளில் ஒன்றான சிந்தனையை உருவி வெளியே எடுக்கும் மனப்பான்மை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளர்ந்து அடுத்தடுத்த வர்க்க சமூகங்களான நிலவுடைமை மற்றும் முதலாளித்துவ சமூகங்களில் உச்சம் தொடுகிறது. உழைப்பு அடிமைகளுக்கு அல்லது கீழ்வர்க்கங்களுக்குரியது என்றாகிறது. சிந்தனை மேல் வர்க்கங்களுக்கு என ஆகிறது.





புரட்சியும் மாற்றங்களும்

மார்க்ஸியத்தின் இயங்கியல் தத்துவப்படி வர்க்க சமூகங்களின் உள்முரண்கள் அதிகரிக்கும் போதெல்லாம் எழும் புரட்சி அச்சமூகத்தை அடுத்த கட்டத்தை நோக்கி நகர்த்துகிறது. பேரரசுகளுக்கு எதிராக அடிமைகளை இணைத்துக் கொண்டு நிலவுடைமைச் சமூகம் உருவாகியது. நிலக்கிழார்களுக்கு எதிராக விவசாய கூலிகளை இணைத்துக் கொண்டு முதலாளியச் சமூகம் உருவாகியது. இந்த சமூக மாற்றங்களில் கீழ் வர்க்கங்கள் எதிர்பார்த்த வர்க்க பேதங்கள் முழுவதுமாய் ஒழிந்த சோஷலிச சமூகம் உருவாகவில்லை. ஆளும் வர்க்கங்களால் ஏதாவது ஒருவகையில் சுரண்டப்பட்டு உடலுழைப்புக்கு மட்டுமே சொந்தக்காரர்களாக ஆனார்கள்.

வர்க்க சமூகத்தின் இம்மனப்பான்மை மேலும் மேலும் உடலுழைப்பை சிறுமைப் படுத்தி, அவை சிந்தனையில் எழும் கருத்துக்களுக்கு வடிவம் கொடுக்கும் கருவிகள் மட்டுமே என்ற ஒருவகையான கருத்து முதல்வாதத்திற்கு இட்டுச் செல்கிறது என்கிறார் இந்தியாவின் தலைசிறந்த மார்க்ஸியர்களில் ஒருவரான தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யா. வர்க்க அல்லது தனியுடைமைச் சமூகங்களின் தத்துவமாக இயல்பாகவே கருத்துமுதல்வாதம் நிலைகொண்டு விடுகிறது.


தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யா

முதலாளித்துவ சமூகங்களில் எழும் புரட்சியானது சோஷலிச சமுதாயத்திற்கு வழிவகுக்கும் என்று மார்க்ஸ் உறுதியாக நம்பினார். அதை அப்படியே ஏற்றுக் கொள்ளாத லெனின், பழைய மாற்றங்களுக்கான புரட்சி ஏன் சோஷலிச சமூகத்திற்கு இட்டுச் செல்லவில்லை என்பதையும் உணர்ந்து கொள்கிறார். பேரரசை எதிர்த்தவர்கள், அவ்விடத்தைப் பிடிப்பதற்கு முயற்சி செய்த நிலவுடைமையாளர்கள். நிலவுடைமையாளர்களை எதிர்த்தவர்கள் அவ்விடத்தைப் பிடிப்பதற்கு முயற்சி செய்த பூர்ஷ்வாக்கள் அல்லது முதலாளிகள். வர்க்க சமூகத்தை தமக்குச் சாதகமாக மாற்றிக்கொள்வது தான் இவர்களுடைய புரட்சியின் இலக்கேயொழிய வர்க்கங்களை ஒழிப்பதல்ல.


சோஷலிசத்துக்கான புரட்சியை ஏற்று நடத்தும் அமைப்பு அல்லது கட்சி, அதன் தலைமை மற்றும் நிர்வாகமுறை பற்றி ஒரு பெரிய திட்டத்தை அல்லது வரையறையை உருவாக்குகிறார் லெனின் (லெனினியம்). இத்திட்டத்தில் மிக புதுமையானது தேசிய இனங்களின் விடுதலை பற்றிய கருத்து. இவ்வளவு திட்டங்கள் இருந்தும் வர்க்க சமூகங்கள் உருவாக்கி வைத்திருந்த எதார்த்தங்களை லெனினால் வெல்ல முடியவில்லை. புரட்சியில் வென்றாலும், தனியுடைமையை நீக்க அவர் கொண்டுவந்த அரசுடைமைத் திட்டத்தை நிர்வகிக்க முடியாமல் லெனினியம் தோற்றுத்தான் போனது.

ரஷ்யாவின் மிகச்சிறந்த நாவலாசிரியரான பியோதர் தஷ்தயேவ்ஷ்கி ‘நான் சிந்திப்பதால் செயல்பட முடிவதில்லை’ என்கிறார். செயல்பட விரும்பாத சிந்தனையாளர்களையும், சிந்திக்க திராணியற்ற உடலுழைப்பாளிகளையும் உருவாக்கியதுதான் வர்க்க சமூகங்களின் வெற்றிக்கு காரணம். செயலையும் சிந்தனையையும் ஒருங்கிணைக்க முயன்ற  லெனினியம், இவ்வர்க்கங்களுக்கு முன் தோற்றுத்தான் போயின.

உயிரியல் செயல்பாடுகள் படி நாம் சிந்தனை-செயல் என்று பிளவுபடவில்லை என்பதே அறிவியல் உண்மை. இப்பிளவுகள், வர்க்க சமூகங்களை தக்கவைத்துக் கொள்ள  நாம் நம் மனதில் ஏற்படுத்திக் கொண்ட கற்பிதங்கள். பௌத்தம் மனமே ஒரு கற்பிதம்தான் என்று சொல்கிறது.

லெனின் சாதிக்க நினைத்த இந்த ஒருங்கிணைவை காந்தியிடம் நம்மால் காண முடிகிறது. தன் சிந்தனைகளுக்கு தானே செயல்பாட்டு வடிவங்களை உருவாக்கி கொண்டே இருந்தார். ராட்டை சுற்றுவதிலிருந்து தற்சார்புள்ள வாழ்க்கை வரை. அவருடைய உடலுழைப்பு ஏதாவது ஒரு வகையில் உற்பத்தியோடு இயைந்திருந்தது. ஆனால் இன்று பெருமபாலும் சிந்திக்க  மட்டுமே தெரிந்த கூட்டம் தன் உபரி உடலைக் குறைப்பதற்காக உற்பத்தியற்ற உடலுழைப்பில் (Jim, Running etc.) மட்டுமே ஈடுபட வேண்டியுள்ளது.


முதலாளிய சீர்த்திருத்தமும் மாற்றங்களும்

மார்க்ஸின் கூற்றுப்படி முதலாளித்துவம் உச்சத்தில் இருந்த ஐரோப்பாவில் ஏன் புரட்சி தோன்றவில்லை என்பதை புரிந்து கொள்ள மார்க்ஸிய கண்ணோட்டத்திலிருந்து விலகி முதலாளியத்தில் ஏற்பட்ட சீர்திருத்தங்களை உற்று நோக்க வேண்டியுள்ளது.

தேவைகள் -» உழைப்பு -» தேவைகளின் ஸ்தூல வடிவம்  என்ற பயணத்தில் உழைப்புச் செயல்பாட்டிற்கான காரணமாக தேவைகளே பிரதானமாக இருந்தன. அதாவது தேவைகளே நமது உற்பத்திக்கான ஆதர்சம்.

ஆனால் முதலாளித்துவ வர்க்க சமூகத்தில் இப்பயணம்

சிந்தனை-»உழைப்பு-» சிந்தனையின் ஸ்தூல வடிவம் என்று உருமாறுகிறது. இந்தப் பயணம் முடிந்தவுடன், உழைப்பு வெகு இயல்பாக மறக்கப்பட்டு அல்லது பின்னுக்கு தள்ளப்பட்டு ஒட்டுமொத்த உழைப்புச் செயலும் சிந்தனையின் விளைவென்று மார்தட்டிக் கொள்கிறது வர்க்க சமூகம். அதாவது காரணம் ‘தேவைகள்’ என்பது மாறி, ‘சிந்தனை’ என்றாகிறது. சிந்தனையும் தேவையிலிருந்துதான் எழுகிறது என்பதை மிக புத்திசாலித்தனமாக ‘கருத்துமுதல்வாதம்’ என்ற தத்துவத்தின் வழியாக முதலாளித்துவம் இருட்டடிப்பு செய்கிறது என்கிறார்கள் ‘பொருள்முதல்வாதத்தை’ அடிப்படையாக கொண்ட மார்க்ஸியர்கள்.

‘நான் சிந்திக்கிறேன்.ஆதலால் இருக்கிறேன்’ என்ற நவீன தத்துவ சிந்தனையாளரான டெகார்த்தேவின் கோட்பாடு முதலாளித்துவத்தை கட்டமைக்கிறது என்கிறார் தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யா.

முதலாளித்துவ சமத்துவம்

உழைப்பு செயல்முறையிலிருந்து ‘கற்பனை, திட்டம், இலக்கு’ போன்ற சிந்தனை சார்ந்த உழைப்பை முழுவதுமாக பிரித்தெடுத்தது வர்க்க சமூகத்தின் தற்போதைய வடிவமான முதலாளித்துவம். இப்பிரிவினை, சிந்திப்பது மேல் வர்க்கங்களுக்கு மட்டுமே உரியதானது; உடலுழைப்பு கீழ்வர்க்கங்களுக்கானது என நிரந்தர உழைப்பு பிரிவினைக்கு இட்டுச் சென்றது.

பெரிய தொழிற்சாலைகளில் அல்லது அலுவலகங்களில் கீழ்மட்டங்களிலிருப்பவர்கள் முற்றிலும் சிந்தனைக்கு அந்நியமாகிப் போவதைத் தடுப்பதற்காக பல வழிமுறைகளை புகுத்துகிறது முதலாளித்துவம். தகுதியை (அதாவது சிந்திக்கும் தகுதியை) வளர்த்துக் கொண்டால் கிடைக்கும் பதவி மற்றும் சம்பள உயர்வு, அதன் வழி கிடைக்கும் சமூக அந்தஸ்து என வர்க்கங்களை நிரந்தரப்படுத்தினாலும், மனிதர்களை நிரந்தரமாக ஒரே வர்க்கத்தில் இருக்க நிர்பந்திப்பதில்லை. முதலாளித்துவ சமூகத்திற்கு முந்தைய வர்க்க சமூகங்களில் இல்லாத ஒரு ஜனநாயகத் தன்மை இது என்று சொல்லலாம்.


ஆடம் ஸ்மித்

மேலே உயர்வதற்கான தகுதிகளை நிர்ணயிப்பது யார்? மற்றும் அத்தகுதிகளை வளர்த்துக் கொள்வதற்கான வழிமுறைகள் என்ன? போன்றவையே முதலாளித்துவ சமூகத்தின் ஜனநாயகத்தன்மையை நிர்ணயிக்கின்றன. இதற்கான பொறுப்பை, அதாவது கீழ்வர்க்கத்தினருக்கு கல்வி அளிப்பது போன்றவற்றை முதலாளித்துவ சமூகங்களின் அரசாங்கம் ஏற்றுக் கொள்ளவேண்டும் என்கிறார் முதலாளித்துவத்தின் பிதாமகனான ஆடம் ஸ்மித். இதைத்தான் மார்க்ஸ் பூடகமாக வர்க்க பேதமற்ற அவருடைய இலட்சியக் கனவான சோஷலிச சமூகத்தில் அரசு உதிரும் என்கிறார். வர்க்க பேதங்களிருக்கும் வரை அரசுக்கான தேவையும்  இ்ருக்கும்.

Dignity of Labour

முதலாளித்துவத்தில் ஏற்பட்ட மிக முக்கியமான சீர்திருத்தம் என இதைச் சொல்லலாம். தகுதிகளை வளர்த்துக் கொண்டு உயர்ந்தாலும், அது உடலுழைப்பு என்பது கேவலமானது என்ற மனநிலையை மறைமுகமாக வளர்த்தெடுக்கத்தான் செய்தது.

பல்வேறு சமூகக்காரணங்களால் (இந்தியச் சமூகங்களில் குறிப்பாக சாதி) தங்களுடைய தகுதியை வளர்த்துக் கொள்ள முடியாத அல்லது விரும்பாத உடலுழைப்பாளிகளுக்கான சமூக அந்தஸ்து, நியாயமான சம்பளம் முதலியவற்றை முதலாளித்துவ அரசாங்கங்கள் உறுதி செய்தன. வீட்டு வேலை செய்பவர்கள், அலுவலகக் கழிவறைகளை சுத்தம் செய்வோர், தெருக்களின் குப்பைகளை அகற்றுவோர் போன்றவர்களைக் கண்டால் ஒதுங்கிச் செல்வது, கீழாக நினைப்பது போன்றவை நாகரிகமற்ற செயல்களாக பொதுப்புத்தியில் ஏற்றப்பட்டன. ஐரோப்பிய மற்றும் அமெரிக்க சமூகங்களில் இவற்றைக் கண்கூடாக பார்க்க முடியும்.  இந்த நாகரிகமான சிந்தனை வர்க்கங்களின் தொழில்நுட்ப பாய்ச்சல்தான் முதலாளித்துவ சமூகத்தின் அடுத்த கட்ட சமத்துவ பாய்ச்சல்.

தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி

நாகரிகமடைந்த சமூகத்தின் அளவுகோளாக உற்பத்தி திறன் முதலாளித்துவ சமூகத்தில் முன்வைக்கப்பட்டு, அதைத் தொடர்ந்த அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்கள் அனைத்தும் உடலுழைப்பை முற்றிலும் நமக்கு அந்நியமாக்கி இருக்கின்றன அல்லது இல்லாமல் செய்திருக்கின்றன. அதிலும் அசிமோவின் விதிகளைப் பின்பற்றி உருவாக்கப்படும் செயற்கை நுண்ணறிவு எந்திரன்கள் (AI Enabled Robots) 2030ல் மனிதர்களை விட அதிகம் சிந்திக்கும் திறனைப் பெற்றுவிடும் என்று பீதி கிளப்புகிறார்கள். சிந்திப்பதிலிருந்தும் நாம் அந்நியப்படுவோமென்று தெரிகிறது. மனிதனை உருவாக்கியவனை மனிதனே உருவாக்குகிறான் என்கிறார் AI தொழில்நுட்ப வல்லுரான Zoho ராஜேந்திரன்.

வர்க்கங்களுக்கிடையில் மத்தியஸ்தம் பண்ணும் அல்லது நம்பிக்கையான பரிவர்த்தனைகளை மேற்கொள்ள உதவும் சமூக அமைப்புகள் (அரசாங்கம், வங்கி போன்றவை) அனைத்தையும் இல்லாமல் செய்து விடுவேன் என்று தொடைதட்டி சவால் விடுகிறது இன்னொரு தொழில்நுட்ப புரட்சியான BlockChain.

Good bye ஆடம் ஸ்மித். நாங்கள் மார்க்ஸ் கனவுகண்ட வர்க்கங்களற்ற, அவற்றை நிர்வகிக்கும் அமைப்புகளற்ற சமுதாயத்தை அடையப்போகிறோம் என்கிறதா இந்த முதலாளியத்தால் உருவாக்கப்பட்ட தொழில்நுட்ப புரட்சி? மார்க்ஸியத்தின் இயங்கியலிடமே விட்டுவிட வேண்டியதுதான் இக்கேள்விக்கான பதிலை.

தமிழும் தத்துவமும்

தமிழ் சமூகத்திடமிருந்து இவ்வுலகுக்கு வழங்கப்பட்ட தத்துவம் ஏதும் உண்டா? என்ற கேள்வி தத்துவங்களின்மேல் சமீபகாலமாக  மோகம் கொண்டதிலிருந்தே அலைக்கழிக்கும் ஒன்று. பெரும்பாலும் தத்துவங்களின் அறிமுகம் தத்துவவியல் பயில்பவர்களைத் தாண்டி இலக்கிய வாசகர்களுக்கு மட்டுமே உள்ளது. அதிலும் வணிக எழுத்துக்களைத் தாண்டி வாசிக்கும் இலக்கிய வாசகர்களுக்கு மட்டுமே இந்த அறிமுகம்கூட சாத்தியம். பெரும்பாலும் தத்துவங்களைப் பயிற்றுவிக்கும் அனைத்து அமைப்புகளுமே நவீனத்தின் பெயரால் சிதைக்கப்பட்டு, இன்று எஞ்சியிருப்பவை அத்தத்துவங்களை குறியீடாகக் கொண்ட சடங்குகளை உயர்த்திப் பிடிக்கும் அமைப்புகள் மட்டுமே.

ஏன் நவீனத்தால் எந்த நீடித்த தத்துவங்களையோ அதை பயிற்றுவிக்கும் அமைப்புகளையோ உருவாக்க முடியவில்லை என்ற கேள்வியை என்னுள் எழுப்பிக்கொள்ள வைத்தது எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘இந்து மெய்ஞான மரபில் ஆறு தரிசனங்கள்’ என்ற புத்தக வாசிப்புதான். இதற்கான பதில் என் சிற்றறிவுக்கு கிட்டிவிட்டதா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதைநோக்கிய பயணத்தில்தான் நான் இருக்கிறேன் என்பதை ஓரளவு உறுதி செய்கின்றன இப்போது நான் வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் இரு பெரும் இந்திய மார்க்ஸியர்களின் புத்தகங்களான தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யாவின் ‘இந்தியத் தத்துவங்களில் நிலைத்தவையும் அழிந்தவையும்’ மற்றும் ந.முத்துமோகனின் ‘இந்தியத் தத்துவங்களும் தமிழின் தடங்களும்’.

இக்கட்டுரையில் அல்லது இப்பதிவில் வரும் அவதானிப்புகள் ந.முத்துமோகனின் ‘இந்தியத் தத்துவங்களும் தமிழின் தடங்களும்’ பற்றியதே.

இந்திய தேசியத்தின் உட்பொருளாக கொள்ளப்படும் வேதாந்த தத்துவம் இந்திய தேசியத்திற்கு முந்தைய நிலப்பரப்புகளிலிருந்த ஆதி தரிசனங்களான சாங்கியம், யோகம், வைசேடிகம், நியாயம் ஆகியவற்றுடன்  உறவாடி தன்னை அறுதியான ஒன்றாக நிறுவி கொண்டது என்பது ஒருவகையான வலதுசாரிப் பார்வை எனலாம். ஆனால் வேதாந்தம் அந்த ஆதி தரிசனங்களுடன் முரண்பட்டு, அவற்றை அழித்து உட்செரித்து தன்னை இந்திய தேசியத்தின் முகமாக நிறுவிக்கொண்டது என்பது ஒருவகையான தீவிர இடதுசாரிப் பார்வை. ந.முத்துமோகனின் பார்வை இவ்வகையைச் சார்ந்தது. இவ்விரு பார்வைகளுக்குள்ளும் சிக்காமல் இப்புத்தகத்தை அணுகும்போது இந்தியத் தத்துவங்களின் பரிணாம வளர்ச்சியும் (குறிப்பாக வேதாந்த தத்துவங்கள்) தமிழ் இலக்கியங்களில் உறைந்திருக்கும் தத்துவ மெய்யியல் அல்லது புலமையும் நமக்கு பெரும் திறப்பையும் புரிதலையும் அளிப்பவை.

உள்ளடக்கம்

இப்புத்தகம் இரு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது. முதல் பகுதி இந்திய மரபில் இருந்த தத்துவங்களைப் பற்றியும், அவற்றை வைதீகம் எப்படி வென்று தன்னை முதன்மைப் படுத்திக்கொண்டது என்பதையும் ஒரு தீவிர இடதுசாரிப் பார்வையினூடாக விரித்தெடுத்திருக்கிறது.

இரண்டாவது பகுதி தமிழ் இலக்கியங்களிலிருந்து உருவான தத்துவ வகைமையை மிக சுவாரஸ்யமாக விரித்தெடுக்கிறது.

இவ்விரண்டு பகுதிகளிலும் கிடைத்த புரிதலை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமிழப் புத்தாண்டு முயற்சியாக எழுதியதுதான் கீழ்வரும் கட்டுரை.

தமிழும் உடைமைச் சமூகமும்

இனக்குழு தலைவரெல்லாம் இணைக்கப்பட்டு சீறூர் வேந்தராகிறார்கள். அவர்கள் மேலும் இணைக்கப்பட்டு பேரரசு உருவாகிறது. ஒவ்வொரு இனக்குழுவுக்கும் பொதுவில் இருக்கும் தானியங்கிடங்கு பலகூறுகளாக பிரிக்கப்பட்டு அவரவர் சேகரித்த உணவு அவரவரக்கே என்றாகிறது. பகிர்ந்துண்ணல் முடியாத செயலாக மாறிப்போய்விடுகிறது. இனக்குழுத் தலைவனின் புரவலர்களும் கலைஞர்களுமான பாணர் போன்றவர்கள் கைவிடப்படுகிறார்கள். பஞ்சமறியா இனக்குழுக்களுக்கிடையே பசியும் பட்டினியும் தலைதூக்கி, தங்கள் மகவுகளுக்கு பாலூட்டக்கூட முடியாத வறிய முலைகளைக் கொண்டவர்களாகிறார்கள் பெண்கள். இதுதான் ஆரம்பகட்ட சங்ககால தமிழ்ச் சமூகத்தைப் பற்றி புறநானூறு நமக்களிக்கும் சித்திரம்.

விவசாய உபரி

புராதன இனக்குழு பொதுவுடைச் சமூகங்கள் உடைந்து தனியுடைமைச் சமூகம் உருவாக ஆரம்பித்த காலகட்டமது. உணவு சேகரிப்பதிலிருந்து உணவை உற்பத்தி செய்யும் சமூகமாக மாறிக்கொண்டிருந்த காலகட்டமும்கூட. இன்று நாம் காப்பற்ற நினைக்கும் விவசாயமும்கூட பொதுவுடைமைச் சமூகங்களில் உடைப்பை ஏற்படுத்தி அவற்றை தனியுடைமை நோக்கி மடைமாற்றியதில் முக்கிய பங்கு வகித்திருக்கிறது. விவசாயத்தில் கிடைத்த உபரியை திறம்பட நிர்வகிக்க ஆற்றலில்லாத சமூகம், ஏற்றத்காழ்வுகளை உருவாக்கி இனக்குழுக்களிடையே பகைமையை ஏற்படுத்தி அவர்களை தனியுடைமை நோக்கி நகர்த்தியது என்றும் கூறலாம்.

தத்துவங்களின் தீர்வு – அறவியல்

கிட்டத்தட்ட இதே காலத்தில்தான் வடஇந்தியாவிலும் இனக்குழுச் சமூகங்கள் மறைந்து இதுபோன்று பல்வேறு வகையான சிக்கல்களை சந்திக்கின்றன. அவர்களுக்கு தேவையான தத்துவ அரசியலை வழங்கியது வைதீகமும், சிராமண மதங்களான சமணமும் பௌத்தமும். தமிழ்ச்சமூகத்திற்கான தத்துவ அரசியலை வழங்கியது புறநானூற்றுப் புலவர்களே.

வைதீகமும், சிராமண மதங்களும் தத்துவத்தின் ஒரு பகுதியான மெய்யியல் (Theory of being, Ontology) வழியாக இச்சிக்கல்களை தீர்க்க முனைந்தபோது, புறநானூறு தத்துவத்தின் இன்னொரு பகுதியான அறவியல் (Theory of Values, Axiology) வழியாக இச்சிக்கல்களுக்கு தீர்வளித்தது. பொதுவுடைமை சமூகத்தின்   பகிர்ந்துண்ணுதல், நலிவடைந்தோரைப் பேணுதல் போன்றவற்றை மன்னர்களின் கடமையாக வலியுறுத்தியது. கிட்டத்தட்ட இன்றைய பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் கடைப்பிடிக்கும் ‘Corporate Social Responsibility’ போலத்தான். வீரம் மட்டுமே வேந்தனுக்கு அழகல்ல. இது போன்ற சமூக மாற்றங்களால் கைவிடப்பட்டவர்களை பேணுதல் மூலம் கிடைக்கும் புகழும் வேந்தனாக தொடர்வதற்கு வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது புறநானூறு. அதாவது பொதுவுடைமைச் சமூகத்தின் இயல்புகள் தனியுடைமை சமூகத்தின் விழுமியங்களாக (Values) மாற்றப்படுகின்றன.

தத்துவங்களின் தீர்வு – மெய்யியல்

ஆனால் மதங்களின் மெய்யியல் வைக்கும் தீர்வுகள் இச்சிக்கலுக்கான உளவியல் காரணங்களை ஆராய முற்படுகின்றன.

“பாம்பை கயிற்றில் காண்பது உளமயக்கம் என்றால், கயிற்றை கயிறாய் காண்பது புலன் மயக்கம்.” அதாவது இங்குள்ள அனைத்தும் புலன்களால் உருவான மாயை. இம்மாய உலகத்திற்கு அப்பால் நம் புலன்களால் உணரமுடியாத ஒரு மெய்யுலகமுண்டு. இது வைதீகத்தின் ஏகாந்தம் (ஒன்று மட்டுமே, Singularity).கிட்டத்தட்ட தீவிர துறவு நிலை.

“இங்குள்ள அனைத்தும் மெய்யே.  ஒற்றை உண்மையென்று எதுவுமில்லை.” இது சமணத்தின் அநேகாந்தவாதம் (பன்மீயம், Plurality).  துன்பத்தையும், இன்பத்தையும் ஒரேபோல் பாவிக்கும் ஒரு சலனமற்ற நிலை. கிட்டத்தட்ட ஒரு யோகநிலை.

“இங்குள்ள அனைத்தும் கணந்தோறும் இயங்கி மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. நிரந்தரமான உண்மையென்று எதுவுமில்லை.” இது பௌத்தத்தின் அனான்மவாதம் (சுயமற்றது). இன்பத்தில் திளைப்பதும், துன்பத்தில் துவழ்வதுமாய் ஒரு எதார்த்த நிலை. இந்த சுழற்சியை பௌத்தத்தின் தர்மசக்கரம் என்போரும் உண்டு.

ஆனால் காலப்போக்கில் தமிழ் இலக்கியங்களும் தத்துவத்தின் மெய்யியலையும் இம்மதங்களின் மூலம் கற்றுக்கொண்டதை புறநானூறுக்குப் பின்வந்த தொல்காப்பியம் மற்றும் திருக்குறளில் காணலாம்.

தனியுடைமைச் சமூகம் – இன்று

விவசாயத்தால் தொடங்கி வைக்கப்பட்ட இந்த தனியுடைமைச் சிக்கல் இன்னும் தீர்ந்தபாடில்லை. அது பேரரசு, நிலவுடைமைச் சமூகம், முதலாளித்துவ சமூகம் என உருமாறி ஒரு சாராரை எப்போதும் ஏழ்மை நிலையிலேயே வைத்திருக்கிறது. இன்றைய முதலாளித்துவ சமூகத்தின் சிக்கல்களுக்கு தீர்வாக ஏகப்பட்ட சட்டங்கள் வழியாக விழுமியங்கள் நிறுவப்பட்டாலும் அரசு அதிகாரத்திற்கும், முதலாளிகளுக்கும் இடையேயான தகாகூட்டு (Crowny Capitalism) இச்சட்டங்களை கேலிக்கூத்தாகி விடுகிறது. தனியுடைமை தந்த ஆணவம் நம்மை இனி பொதுவுடைமை நோக்கிச் செல்லவும் அனுமதிக்காது. இடியாப்பச்சிக்கல் தான். எந்த மையம் வந்து இதைத் தீர்க்கும் என்று தெரியவில்லை.