First blog post – எதற்கிந்த வலைப்பூ

images (4)

வாசிப்பு ஒருவரை எங்கு இழுத்துச் செல்லும் என்பதைக் காட்டுவதற்கா?

இல்லை, பெரும்பாலும் சுஜாதா, கொஞ்சமாக இந்திரா பார்த்தசாரதி என்றிருந்த என் வாசிப்பை அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்ற ஜெமோவின்(ஜெயமோகன்) புகழ் பாடவா?

இல்லை, நானும் எழுத்தாளனென்று பறைசாற்றிக் கொள்ளவா?

இப்போதைக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் மிகத் தெளிவு; வாசிப்பை விட அதைத் தொகுத்து எழுதும் போது கிடைக்கும் தெளிவுதான் என்னை இயக்குவதாக எண்ணிக் கொள்கிறேன். மேலும், என்னுடைய இந்த இயக்கத்திற்கான எரிபொருள் ஜெமோவின் எழுத்துக்களும், அவர்வழியாக நான் கண்டடைந்தவர்களின் எழுத்துக்களுமே.

ஒருவகையில் தான் என்ற தன்முனைப்பு கொண்ட அறிவுஜீவித்தனம் அல்லது ஒரு மேதாவித்தனம் என்னை எழுதத்தூண்டுகிறது என்றாலும், இறுதியில் கிடைக்கும் அத்தெளிவே என்னை இயக்குவதாக மீணடும் எண்ணிக் கொள்கிறேன்.

— முத்து

 

post

விஷ்ணுபுரம் விருது விழா 2018 – Day 2 Part 2


முன்பகுதி

ராஜ்கௌதமன் – மார்க்ஸியத்திலெழுந்து பின்நவீனத்துவத்தில் துயில்பவர்

லீனா மணிமேகலையின் அமர்வுக்குப்பின் அரங்கிலெழுந்த சலசலப்பின் அடர்த்தியைக் குறைத்து இல்லாமலாக்கியது, கொடுக்கப்பட்ட 15 நிமிட இடைவெளி. மீணடுமொருமுறை அங்கிருந்த தமிழ் இலக்கிய ஆளுமைகளின் தரிசனத்திற்குப் பிறகு அரங்குக்கு திரும்பியபோது, மேடையில் ஜெமோ வீற்றிருந்தார். இவ்வருட விழாவின் விருது நாயகனான வரலாற்றாய்வாளர், மார்க்சியர், எழுத்தாளர், பேராசிரியர் என பன்முகத்தன்மை கொண்ட ராஜ்கௌதமன் அவர்களை தன்னுடன் வந்தமருமாறு அழைத்தார் ஜெமோ. ஏன் இந்த அமர்வை ஜெமோ ஒருங்கிணைத்தார் என்பது, அவர் ராஜ்கௌதமனை அறிமுகப்படுத்தும்போதே அங்கிருந்தோருக்கு புரிந்துவிட்டது. ஒரு இருமுறையாவது அந்த ஓரிரு நிமிட தன்னைப்பற்றிய அறிமுக உரையில் குறுக்கிட்டிருப்பார் ராஜ்கௌதமன் . ஒரு சட்டகத்திற்குள் சிக்கும் மனிதரல்ல இவர். அவருடைய உடல்மொழியிலிருந்த கட்டற்ற துள்ளலும் அல்லது இறுக்கமின்மையும், பேச்சுமொழியிலிருந்த எள்ளலும், வாசகர்களுக்கு முன்பிருந்த அந்த மேடை அவர்கள் மத்தியில் நகர்ந்து வந்ததைப்போல ஒரு உளமயக்கை ஏற்படுத்தியது. ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் எங்கெங்கோ நீண்டு சென்ற அவரின் பதில்களை மடைமாற்றி ஒழுங்குபடுத்துவத்தில் திணறித்தான் போனார் ஜெமோ.

உங்களுடைய ஆய்வுகள் சில முன்முடிவுகளை மனதில் கொண்டுதான் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன என்ற பரவலான குற்றச்சாட்டுக்குப் பதிலாக, “ஆமா..அப்படித்தான் சொல்லிட்டுத் திரியுறானோவுங்க…அவுங்க இஷ்டமது. ஏன்..நீங்க கூட தான் அப்படிச் சொன்னீங்கன்னு நினைக்கிறேன்..” என்று பக்கத்திலிருந்த ஜெமோவைப் பார்க்க, “இல்ல..அந்த குற்றச்சாட்டுக்கு நான் பதில்தான் எழுதினேன்…” என்று ஜெமோ தெளிவுபடுத்தினார். “இருந்தாலும், உங்ககிட்ட கொஞ்சம் கவனமாத்தான் இருக்கணும். அப்படியே படிப்படியா மேல கொண்டு போய்… திடீர்னு கீழபோட்ருவீங்க…” என்று ஜெமோவைக் கலாய்த்தார். இதே வெளிப்படைத்தன்மையை அவரது ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளிலும் பார்க்கலாம். கூறுமுறை மட்டுமே வேறு.

சமீபகாலங்களில் தங்களிடமிருந்து தலித்துகள் மேம்பாடு பற்றிய காத்திரமான படைப்புகளோ, ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளோ வரவில்லையே என்ற கேள்விக்கு, எனக்கு அதற்கான தேவை ஏற்படவில்லை என்றார். தேவைப்பட்டால் எழுதுவேன் என்றவரிடம் விடாது “அப்ப…இப்போது அதற்கான தேவையில்லையா?” என்ற தொடர் கேள்விக்கு…சற்று காட்டமாக “அவனவனுக்கு பிரச்சினை இருந்தா மட்டும் வா…தீர்வைத் தேடலாம்…மத்தவனுக்குன்னு என்னிடம் வராதீங்க…” என்று உரத்த கூறி…”திடீர்னு சீரியஸ் ஆயிடுச்சுல…” என்று புன்னகைத்தார்.


கடந்த ஆறுமாதங்களாக தொடர்ந்து அவருடைய படைப்புகளை வாசித்ததில், அவரைப்பற்றிய ஒரு சித்திரத்தை உருவாக்கிக்கொள்ள முடிந்ததால் ராஜ் கௌதமனின் ஆதங்கத்தை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. இளமையில் வறுமையைவிட தீண்டாமையே மிகக்கொடியது என்பதை மிகத் தெளிவாக அவரது படைப்பான ‘சிலுவைராஜ் சரித்திரம்’ வழியாக உணர்ந்து கொள்ள முடியும். வறுமையும், தீண்டாமையும் சேர்ந்திருந்த தன் பால்யத்தை நினைவுகூர விரும்பாத; குறிப்பாக தன் பால்யம் சார்ந்த நிலப்பரப்பை வெறுத்தொதுக்கும் மனநிலைதான் இன்றும் அவரிடம் மேலோங்கியுள்ளது. தனக்கு இழைக்கப்பட்ட தீண்டாமையை கல்வி வழியாகவே இல்லாமலாக்கிக் கொண்டுள்ளார். அதுமட்டுமின்றி, தமிழ் இலக்கியத்தின் வழியாக இந்த தீண்டாமைக்கான அவசியம், நம் பண்பாடு ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் எப்படி மறுவரையறை செய்து தொகுக்கப்பட்டது என பல விஷயங்களை தன்னுடைய ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் வழியாக தெளிவும் படுத்தியுள்ளார். தலித்தியம் என்றால் என்ன? அது யாருக்கானது? அதன் செயல்பாடுகளை எப்படி தொகுத்துக்கொள்வது என்ற அக்கட்டுரைகள் தற்போது திராவிடம்; இந்துத்துவம்; கம்யூனிசம்; தலித்தியம் என குழம்பிப்போயிருக்கும் இளைய தலைமுறையினருக்கு தெளிவையும் பெரும்திறப்பையும் அளிக்கக் கூடியவை.

மார்க்ஸிய தத்துவத்தைப் பொறுத்தவரை எதிர்காலம் எப்போதுமே பிரகாசமானது. அதிலும் அத்தத்துவத்திலிருந்து முளைத்த கம்யூனிசத்திற்கு பொன்னுலகம் எதிர்காலத்தில் மட்டுமே உள்ளது.  மார்க்ஸியத்திற்குப் பின்வந்த பின்நவீனத்துவ (Post Modern) சிந்தனையோ எதிர்காலத்தின் மேல் ஒருவகையான அவநம்பிக்கை கொண்டிருப்பது. ஆனால் இந்த இரண்டுவகைச் சிந்தனை கோட்பாடுகளையும் தன் ஆய்வுகளில் பயன்படுத்தியுள்ள ராஜ்கௌதமனிடம் உங்களுக்கு எதிர்காலத்தின் மேலிருப்பது நம்பிக்கையா இல்லை அவநம்பிக்கையா என்ற கேள்விக்கு காலையில் இருக்கும் நம்பிக்கை மாலையானதும் குறைந்து விடுகிறது என்று மலுப்பலாக பதிலளித்தார். “அப்ப காலைல மார்க்ஸியவாதி…மாலைல பின்நவீனத்துவவாதி…” என்று நக்கலடித்தார் ஜெமோ.


தனக்கு நேர்ந்த அனைத்து கீழ்மைகளையும் பரந்த வாசிப்பின் வழியாகவே கடந்திருக்கும் ராஜ்கௌதமன், விழாவின் சிறப்பு விருந்தினரான வங்கத்தைச் சேர்ந்த அனிதா அக்னிஹோத்ரி அவர்களின் கேள்விக்கான பதிலில் அவர்களின் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த மார்க்ஸியரான தேவிபிரசாத் சட்டோபாத்யாவை நினைவு கூர்ந்தார். “எனக்கு மட்டும் மகன் பிறந்திருந்தால் அவர் பெயரைத்தான் வைத்திருப்பேன்..” என்று அவர் எழுதிய ‘லோகாயவாதம்’ எனும் புத்தகத்தை உச்சிமுகர்ந்து மெச்சினார். அவருடைய இன்னொரு புத்தகமான ‘இந்திய தத்துவங்களில் நிலைத்தவையும் அழிந்தவையும்’ மகாயான பௌத்தத்தின் தோற்றத்தையும் அது வேதத்திலிருந்துதான் தோற்றுவிக்கப்பட்டது என்பதை ஆதிசங்கரர் நிறுவிய விதத்தையும் சுட்டிக்காட்டியது நினைவுக்கு  வந்து போனது. இப்புரிதலோடு ராஜ்கௌதமனின் அயோத்திதாச பண்டிதர் குறித்த ஆய்வுக்கட்டுரைகளையும் சேர்த்து வாசிக்கும்போது பௌத்தமதத்தின் உருமாற்றங்களைப் பற்றிய ஒரு சித்திரத்தை நம்மால் வரைந்து கொள்ளமுடியும்.


வாசகர்களிடமிருந்து எழுந்த கேள்விகளின் வழியாக இவ்வரங்கின் தனித்தன்மையை உணர்ந்து கொண்ட ராஜ்கௌதமன், மாலையில் நடந்த விருது வழங்கும் விழாவிலும் அதை பிரதிபலித்தார். “ நான் கண்ட மேடைகளில் ஒரு அறிவுஜீவி மட்டும்தான் இருப்பார். அவரைச் சார்ந்து சிலர் சேர்ந்திருப்பார்கள். ஆனால், இந்த விழா மேடையில் அமர்ந்திருப்பவர்களுக்கு இணையான இலக்கிய அறிவுஜீவிகள்தான் கீழேயும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள். எனக்கு இது வித்தியாசமான மேடை..” என்றது விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தினரின் அயராத முயற்சிக்கு கிடைத்த வெற்றி.

ராஜ்கௌதமனால் பெரிதும் எதிர்பார்க்கப்பட்ட கேள்வியான “தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த நீங்கள், உங்கள் சமூகத்தையொடுக்கிய சமூகங்களைச் சேர்ந்த புதுமைபித்தனையும், பாரதியையும் கொண்டாடுவது ஏன்?” என்ற கேள்வி எழும்பியதும் மிகவும் பரவசமானார். “என்னைப் பொறுத்தவரை ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்காக தங்கள் சொந்த சாதியினரை எதிர்த்து நிற்பவர்களும் தலித்துகள்தான். அவர்களைப் போற்றுவதில், வழிகாட்டியாகக் கொள்வதில் எனக்கொன்றும் தயக்கமில்லை” என்றார். “தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களில் யாராவது இதுபோன்று தங்கள் சாதியினரின் குறைகளை சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார்களா?” என்ற காட்டமான கேள்வியையும் எழுப்பினார். மாலை நடந்த விருது விழாவில் “காடு போன்றொரு நாவலை ஒரு தலித் மட்டுமே எழுதமுடியும். ஜெயமோகன் ஒரு தலித்்..” என்று கூறியது, ஜெமோவை அவர் மனதில் சிம்மாசனமிட்டு உட்கார்ந்திருக்கும் புதுமைப்பித்தன் இடத்தில் வைத்தது போலிருந்தது.

அமர்வு முடிந்து அவரைச் சந்தித்தபோதும் புதுமைப்பித்தனைப்பற்றியே சிலாகித்துக் கொண்டிருந்தார். அவருடைய இரு படைப்புகளைப் பற்றிய என்னுடைய அவதானிப்பை அவரிடம் காண்பித்து அவருக்கும் சேர்த்து நான் புளங்காகிதம் அடைந்து கொண்டேன்.


விருது விழா

ராஜ்கௌதமன் அவர்களின் அமர்விற்குப்பிறகு, அனிதா அக்னிஹோத்ரியின் அமர்வு, மதியஉணவு, மற்றும் மலையாள இயக்குனரும் எழுத்தாளருமான மதுபாலின் அமர்வு என அனைத்து அமர்வுகளும் முடிந்தபோது மணி 3.30ஐத் தொட்டிருந்நது. இன்னும் இரண்டு மணி நேரமிருந்தது விழா தொடங்குவதற்கு. அமர்வுகளின் போதிருந்த ஆற்றல் திடீரென்று குறைந்து இல்லாமலானது போல் தெரிந்தது. சென்னையின் தி.நகர் தெருக்களின் அனைத்து கடைகளையும் உள்ளடக்கி, ஆனால் நெரிசலில்லாமலிருந்த ஆர்.எஸ்.புரம் வீதிகளைச் சுற்றி இழந்த ஆற்றலை மீட்டுக் கொள்ளமுடிந்தது. சுடசுடத் தயாராகிக் கொண்டிருந்த A1 நேந்திரம்பழ சிப்ஸை வீட்டிற்கும் சேர்த்து வாங்கிக் கொண்டு அறைக்குத் திரும்பியபோது விழா ஆரம்பிக்க இன்னமும் ஒரு மணிநேரமிருந்தது. அங்கு அயர்ந்து தூங்கி கொண்டிருந்த சிறில் மற்றும் காளி பிரசாத்தின் உறக்கம் எனக்கும் தொற்றிக்கொள்ள, தூங்கியெழுந்திருந்தபோது விழா ஆரம்பிக்க இன்னும் 15 நிமிடங்களே இருந்தது. மதுபால் தன் அமர்வு முழுதும் மலையாளத்திலேயே பேசியது கனவில் வந்து தொந்தரவு செய்தது. கூடவே இரண்டு நாட்களும் தமிழ் தெரியாமல் அனைத்து அமர்வுகளிலும் கலந்துகொண்ட அனிதா அக்னிஹோத்ரி நினைவில் வந்து போனார்.


திட்டமிட்டபடி சரியாக 5.30க்கு ராஜ்கௌதமன் பற்றிய கே.பி.வினோத் இயக்கிய நேர்த்தியான ஆவணப்படத்தோடு துவங்கிய விழா சுனீல் கிருஷ்ணன், ஸ்டாலின் ராஜாங்கம், தேவிபாரதி, அனிதா அக்னிஹோத்ரி, மதுபால் மற்றும் ராஜ்கௌதமனின் கச்சிதமான உரைகளோடு முடிவுக்கு வந்தது. மேடையிலிருந்த அனைவருக்கும் மேகாலயாவிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட ஆளுயரச் சால்வையும், ராஜ் கௌதமனுக்கு கூடவே ஆளுயர மாலையும் விருதும் வழங்கப்பட தள்ளாடியதைப்போல் பாவனை செய்து கொண்டு அதைப் பெற்றுக்கொண்டார். அந்த பிரமாண்ட மேடையை ஒட்டுமொத்த விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தைத் சேர்ந்வர்களும் நிரப்பி குழு புகைப்படம் எடுத்தபின் ஜெமோவிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு அறைக்குத் திரும்பி பெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வழியில் தென்பட்டவர்களிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு அரங்கத்தின் வாசலை அடைந்தபோது கோவை ஞானி அரங்கத்தின் வாயிலில் தனது வண்டிக்காக காத்திருந்தார் தன்னுடைய இருசக்கர நாற்காலியில். அவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதில் நிறைந்திருந்த மனது ததும்பி வழிய ஆரம்பித்தது.


Advertisements

விஷ்ணுபுரம் விருது விழா 2018 – Day 2 Part 1

முன்பகுதி

ஜெமோவுடன் ஒரு காலை நடை

‘ஜெ இப்பத்தான் கீழ போனாரு…’ என்ற சத்தம் முணுமுணுப்பாய் அறையின் கதவு வழியே கசிந்து கொண்டிருந்தது, காலையில் முழிப்புத் தட்டியிருந்தபோது. சடுதியில் கிளம்பி மூன்றாவது தளத்திலிருந்து தரைதளத்திற்கு வந்தபோது, கச்சேரி களைகட்டியிருந்தது. தங்கும் அறைகளிருந்த கட்டிடத்தின் சுவர்களைச் சற்று நீட்டித்துக் கட்டப்பட்ட நீண்ட திண்ணையில் சிலர் அமர்ந்திருக்க, சுற்றிப்பலர் நின்றிருக்க நடுநாயகமாக நின்றிருந்தார் ஜெமோ. காந்தியம், கம்யூனிசம் என்று போய்க்கொண்டிருந்த கிட்டத்தட்ட 40 பேரிருந்த அந்த கலந்துரையாடலில் என்னையும் இணைத்துக்கொண்டேன்.


ஆசியர்களை சற்றுத் தாழ்த்திப் பார்க்கும் மார்க்ஸியத்தின் இனவாதம், அதற்கான காரணம் என சுவாரஸ்யமாகச் சென்றது பேச்சு. ஆசியர்களை நாம்தான் இக்கட்டிலிருந்து விடுவிக்க வேண்டுமென்ற புரோலட்டேரியன்களுக்கும், அவர்களின் இருளைப் போக்கவேண்டி மெழுகுவர்த்தி ஏந்திய கிறிஸ்துவ மிஷனரிகளுக்கும் ஏதும் வித்தியாசமில்லையென்று தோன்றியது. ‘மதம் மனிதர்களின் அபின்’ என்ற மார்க்ஸின் வாசகத்தை ‘அபின் ஒரு காயத்திற்கான மருந்து’ என்று வேறுகோணத்தில் யோசித்த மார்க்ஸியரான கோவை ஞானியும் நினைவுக்கு வந்தார். மார்க்ஸும் ‘இதயமற்றவர்களுக்கான இதயம் தான் மதம்’ என்ற தன் கூற்றின் மூலம் மதத்தின் தேவையை உணர்ந்தவராகவே தோன்றுகிறார். இலட்சியவாதத்தின் இலக்குகள் ஒன்றுதான், வழிமுறைகள்தான் ஒன்றுக்கொன்று முரண்படுகின்றன.

மணி 8ஐத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. சுற்றி இருந்தவர்களின் எண்ணிக்கையும் இருமடங்காயிருந்தது. சற்றும் தொய்வில்லாமல் உரையாடல் சுவாரஸ்யமாகச் சென்று கொண்டேயிருந்தது.

காந்தி இலட்சியவாதி மட்டுமல்ல. நடைமுறைவாதியும்கூட என்பதை எழுத்தாளர் சுனீல் கிருஷ்ணனும் ஜெமோவும் மாறி மாறி அவருடைய வெவ்வேறு வாழ்க்கை நிகழ்வுகளிலிருந்து சுட்டிக்காட்டிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் அவரிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்ள ஏதாவது இருக்குமென்றால் குஜராத்தியர்கள் ‘வாடிக்கையாளர்கள் நம் கடவுள்’ என்பதை மட்டும் பெற்றுக்கொண்டார்கள் என்ற ஜெமோவின் பேச்சிலெழுந்த குபீர் சிரிப்பில் பீதியானார்கள் அன்றைய நிகழ்வுக்கான ஆரம்பகட்ட வேலைகளை ஒருங்கிணைத்து கொண்டிருந்த விஷ்ணுபுரம் வட்டத்தினர்.

காலையுணவுக்கான ஏற்பாடுகளனைத்தையும் முடித்திருந்த விஜயசூரியன் “மணி…இப்பவே எட்டரை.இன்னும் ஒருத்தரும் சாப்பிட வரல. எப்படி நீங்க திட்டமிட்டபடி ஒன்பதரைக்கு லீனா மணிமேகலையுடனான நிகழ்வை ஆரம்பிக்க முடியும்்…” என்று அரங்காவிடம் பதற ஆரம்பித்தார். நிலைமையைப் புரிந்து கொண்ட ஜெமோ அறை நோக்கி கிளம்ப கூட்டம் மெல்ல மெல்ல கலைந்தது. அங்கிருந்த காற்றில் மார்க்ஸும், காந்தியும் கலந்தேயிருந்தார்கள்.

லீனா மணிமேகலை –  பெண்ணியத்தின் இறுக்கம்


காலையில் சாப்பிட்டிருந்த பொங்கலில் கிடைத்த ஒரு மயக்க உணர்வை ‘தூக்கியடிச்சிருவேன் பாரு..’ என்ற வகையறாப் பதில்களால் கலைத்துப்போட்டு விட்டார் லீனா. அவர் முகத்தில் எப்போதும் இருந்த அந்த இறுக்கம் ஆணாதிக்க சமூகத்திற்கெதிராக தான் எப்போதும் கத்தியுடன் இருப்பவள் என்று சொன்னதின் விளைவென்றே எண்ணத் தோன்றியது. ஒரு பெண் என்ற காரணத்தால் மட்டும் தான் சந்தித்த வலிகளையும், அதை வென்றெடுத்த தன் வழிகளையும் நம்பிக்கைத் ததும்ப ததும்ப ‘பெண்கள் தின’ மேடைகளைப்போல பல மேடைகளில் பேசிய லீனாவிற்கு இது முற்றிலும் புதிய மேடை.


விழாவின் நாயகனான ராஜ்கௌதமனும் இந்த அமர்வில் கலந்து கொண்டார். பெண்களின் மாதவிலக்கு எப்படி தீட்டாக மாறியது என்ற திசையில் விவாதத்தை திருப்பிக் கொண்டார் லீனா. அவர் படைப்புகளிலிருந்து எந்த கேள்வியும் எழ அது அனுமதிக்கவில்லை அல்லது அதற்கான வாய்ப்பை கிட்டத்தட்ட லீனா இழந்திருந்தார். அவரின் வலிமை, அவரது வலிகளை எதிர்கொண்ட வழி மட்டுமே. இதுவே பிற அமர்வுகளில் இல்லாத ஒரு காரசாரத் தன்மையை இவ்வமர்விற்கு அளித்தது எனலாம்.


ஆனால் தீட்டு பற்றிய அவருடைய புரிதல்கள் ஒதுக்கித்தள்ளிவிட முடியாதவை. விவாசயத்திற்கு முந்தைய வேட்டைச் சமூகங்களிடம், மழையால் தன்னுள்ளிருந்தவற்றை விளைச்சலாக வெளிக்கொணர்ந்த நிலத்தின் மேலிருந்த ஓர் அச்ச உணர்வுதான் பெண்களின் மாதவிடாயை ஒரு விலக்கத்தோடு பார்க்க வைத்தது என்றால், விவசாயச் சமூகங்களிடம் அவ்வச்சம் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதையே ‘Mensural blood has Medicinal values’ என்ற லீனாவின் வார்த்தைகள் உறுதிபடுத்தின என புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது. சங்க இலக்கியங்களிலிருந்து நம் பண்பாட்டைத் தொகுத்து மறுவரையறை செய்து புரிந்து கொள்ளும் ராஜ்கௌதமனும், சங்க இலக்கியத்தில் விளைச்சலற்ற தரிசு நிலங்களை மேம்படுத்த பெண்களின் மாதவிடாய் காலத்து குருதி அந்நிலங்களில் ஊற்றப்பட்டதற்கான சான்றுகள் உள்ளன என்றார். ஆக இதைத் தீட்டாக மாற்றிக்கொண்டதில் யாருக்கு லாபம் என்று அங்கிருந்த ஆண்களை நோக்கி லீனா கண் சிமிட்டுவது போலிருந்தது.

‘அடேய் ஆண் துரோகிகளே…’ என்று சூளுரைக்கும் பெண்ணியவாதிகளைவிட, ஆண்களை உரையாட அழைக்கும், அவர்களுடைய சமூக உளவியல் கட்டுமானங்களை அசைத்துப்பார்க்கும் பெண்ணியவாதிகளால்தான் மாற்றங்களை கொண்டுவர முடியுமென்ற ஜெமோவின் கேள்வியை, ‘ஆண்களை அறைந்துதான் உரையாடலுக்கு அழைக்க வேண்டும்…’  என்ற தொனியிலேயே லீனா எதிர்கொண்டார். கொஞ்சம் பயமும், அவர்மேல் பரிதாபமும் தொற்றிக்கொண்டது. அரங்கத்தின் அனைத்து மூலைகளிலும் இருந்து வந்த தொடர்கேள்விகளை லீனா எதிர்கொள்ள தயாராக இருந்தாலும், ஒதுக்கப்பட்ட ஒன்றரை மணி நேரத்தை தாண்டியிருந்ததால் சிலருக்கு வாய்ப்பு வழங்கப்படவில்லை. நிகழ்வு முடிந்தும் அரங்கம் சலசலப்பிலேயே இருந்தது. ஜெமோவும் ஒருங்கிணைப்பாளர்களை நோக்கி சீறிக்கொண்டிருந்தார். ஒதுக்கப்பட்ட நேரத்தைவிட இந்நிகழ்வு கூடுதல் நேரம் எடுத்துக் கொண்டதால் இருக்கலாம்.

ராஜ்கௌதமன் – மார்க்ஸியத்திலெழுந்து பின்நவீனத்துவத்தில் துயில்பவர்

தொடர்ச்சி

விஷ்ணுபுரம் விருது விழா – Day 1 Part 2

முன்பு

நரன்- சாம்ராஜ் – ஒரு ‘அற்புதக்’ கூட்டணி

சிறுகதைகளுக்கும், நாவல்களுக்கும் இருக்கும் வாசகர் பரப்பு கவிதைகளுக்கு ஏன் இல்லை என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக, கவிதை வாசகனின் அதீத உழைப்பைக்கோரும் இலக்கிய வடிவம். இந்த அறிவியக்கச் செயல்பாடு காரணமாகத்தான் பெரும்பாலான வாசகர்கள் கவிதையிலிருந்து விலகியிருக்கிறார்கள் என்றார் சாம். அது சரி வலுவுள்ளவர்கள் தானே வைரம் வாங்கமுடியும் என்றெண்ணியபோது, அறிவியக்கவாதிகளான புரோலட்டேரியன்களை (கம்யூனிச தோழர்கள்) அற்புதமாய் ‘அற்புதம்’ என்ற அவர்களுடைய வார்த்தையை வைத்தே கலாய்த்துவிட்டார்.

‘அற்புதம்’ என்ற வார்த்தையை எடுத்துவிட்டால் தோழர்களால் அவர்களைப்பற்றிய எந்த பெருமையையும் பேசமுடியாது என்ற பகடியில் ஆரம்பித்த சிரிப்பலையை  “அவர் வீட்டில் ஃபிரிட்ஜ் இருக்கு. அதனால அவர் ஒரு பூர்ஸ்வா (முதலாளி வர்க்கம்). அவர் வீட்டுக்கு போகக்கூடாது” என்ற தொடர் பகடிகள் மூலம் அமர்வு முழுதும் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டே இருக்க வைத்தார் சாம். மேலோட்டமாக இது கம்யூனிச தோழர்களைப் பற்றிய பகடியாக தோன்றினாலும், பொன்னுலகக் கனவில் எப்போதுமே இருந்த தோழர்கள், இந்த உலகை திருத்தவந்த அறிவுஜீவிகளாக தங்களை எண்ணிக்கொண்ட தோழர்கள் மேற்கத்திய மார்க்ஸியத்திலிருந்து வெளியேறி தங்களுக்கான ஒன்றை உருவாக்கிக் கொள்ளும் திறனற்றவர்களாக ரஷ்யப் பெருமை பேசுபவர்களாக சுருங்கிப் போனதைப் பற்றிய சாம்ராஜின் ஆதங்கமாகவே இருந்தது.

சாம்ராஜ் அருவி மாதிரி கொட்டுபவராக இருந்தால், நரன் வார்த்தைகளை அளந்து பேசுபவராகவே இருந்தார். தான் எழுதவந்த விதம், தந்தையில்லாத தனக்கு தாயால் கற்பிக்கப்பட்ட ஒழுங்கு, தன் வாழ்வில் நேர்ந்த சில துயரச் சம்பவங்களிலிருந்து மீழ்வதற்காக எழுத ஆரம்பித்த முயற்சி என உணர்ச்சிப் பூர்வமாகவே இருந்தது. தோழர்கள் பாஸையில் சொல்லவேண்டுமானால் ‘இது ஒரு அற்புதமான அமர்வு’.

மணி 5த் தொட்டிருந்தது. என்னதான் வசதியான அரங்கமாக இருந்தாலும், அப்போதைக்கு வெளிக்காற்று வேண்டியிருந்தது. கிட்டத்தட்ட இரண்டரை மணி நேரம் பிணைத்திருந்த இவ்விரு அமர்வுகளுக்குப் பிறகு ஒரு மணிநேர இடைவெளி கிடைத்தது. அரங்கின் நுழைவாயிலில் சூடான சுண்டலும் தேநீரும் பருகத் தரப்பட்டது. அருகே தமிழினி, பாரதி புத்தகாலயம் மற்றும் நற்றிணை பதிப்பகங்கள் தங்கள் புத்தகங்களை விற்பனைக்கு வைத்திருந்தார்கள். கூடவே ஜெமோவால் ஊக்கம் பெற்ற நூற்பு மற்றும் குக்கூ தன்னற அமைப்பினரின் உற்பத்திப் பொருட்களும் விற்பனைக்காக காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன. வெகு நாட்களாகவே அவர்களுடைய சைனீஸ் காலர் வெள்ளை நிறச்சட்டையையும், கருப்பட்டியில் செய்த கள்ளமிட்டாயையும் வாங்கும் எண்ணமிருந்தது. இன்று அதை ஈடேற்றிக் கொள்ளமுடிந்தது.

ராஜ்கௌதமனின் விடுபட்ட புத்தகங்களோடு, ஸ்டாலினின் அனைத்துப் புத்தகங்களும், எம.ஏ. சுசீலா அவர்கள் மொழிபெயர்த்த தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் அசடனும் சேர்ந்து கொண்டபோது தோளும் கையும் சற்று வலிக்க ஆரம்பித்தது. அறையில் சென்று அவற்றைப் பத்திரப்படுத்திவிட்டு, அரங்கு அமைந்திருந்த திவான் பகதூர் சாலையில் கால்தளர ஒரு மாலை நடையில் ஒவ்வொரு பத்து மீட்டருக்கும் தமிழ் இலக்கியத்தின் முக்கிய ஆளுமைகளை வாசகர்கள் சுற்றியிருந்ததைப் பார்க்க முடிந்தது. நாஞ்சில் நாடன், லஷ்மி மணிவண்ணன், தேவதேவன், ஸ்டாலின், வேணுகோபால், அடுத்த அமர்வைச் சிறப்பிக்க போகும் தேவிபாரதி என பட்டியல் நீண்டு கொண்டே இருந்தது. இது ஒரு ஜாக்பாட் நிகழ்வுதான். ஜெமோ மனக்கண்ணில் வந்து வந்து போனார்.

இயக்கம், சிந்தனை, கட்சித் தொண்டர்கள் மற்றும் இவைகளை இணைக்கும் தலைமை என பேசிக்கொண்டிருந்த ஸ்டாலினைச் சூழ்ந்திருந்த வாசகர்களுடன் ஐக்கியமானேன். இயக்கங்களிலிருந்து தான் சிந்தனைகள்  தோன்றமுடியும். கழகங்கள் அல்லது கட்சிகள் மூலம் அச்சிந்தனைகளை தொண்டர்கள் வழியாக மக்களுக்கு எடுத்துச் செல்பவரே சிறந்த அரசியல் தலைவராக முடியுமென்ற ஸ்டாலினின் வாதம் இவற்றைப் பற்றிய என்னுடைய புரிதல்களுக்கு ( https://muthusitharal.com/2017/11/20/கமலும்-தலைவனும்-தமிழகமும/ ) வலு சேர்ப்பதாக இருந்தது.

தேவிபாரதி – நேர்மை

மணி ஏழு இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன் தேவிபாரதியின் அமர்வு தொடங்கியபோது. மேலை நாடுகளில் நடந்த Writers’ Residency நிகழ்வுகளில் கலந்து கொண்டதைப் பற்றிய கேள்விக்கு, அதனால் என் எழுத்தில் பெரிதாக மாற்றம் ஒன்றும் ஏற்படவில்லை என்று விசிறியடித்துவிட்டார். அவ்வளவாக ஆங்கிலப்புலமை தனக்கிருந்ததில்லை என்பதை தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் Idiot நாவலைப் படித்துவிட்டு, அதை மற்றவர்களுக்கு கதையாக சித்தரித்ததையும்; அதைக் கேட்டவர்கள் மெய்மறந்து, “கதை ரொம்ப அருமையா இருக்கு, ஆனால் Idiot கதை வேறு” என்று பகடி செய்ததையும் நேர்மையாக வெளிப்படுத்தினார்.

தன்னுடைய கதைகளில் ஏதாவது ஒரு இடத்தில் உண்மை ஒரு துளியாவது ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் என்பதை மகராஜ் கதையின் கரு உருவான விதத்தைப் பற்றி விளக்கியது, இந்திரா பார்த்தசாரதியின் கதையென்பதே உண்மையை வைத்துப் புனைவது தானே என்ற சொல்லாடலை நினைவு படுத்தியது. மகராஜ் கதை, தனக்கு கீழே வேலைபார்க்கும் ஊழியர் ஒரு அரண்மனையில் வசிக்கிறார் என்ற ஒரு உண்மையை மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டு புனையப்பட்டது என்பது அவருடைய புனைவுத்திறமைக்கு ஒரு சான்று.

தன்னுடைய ஆதர்ச எழுத்தாளராக டால்ஸ்டாயை கொண்டிருக்கும் தேவிபாரதி, வாழ்க்கையின் நிலையாமையைக் கடக்க உதவும் ஒரு ஆசானாகவும் அவரைப் பார்க்கிறார். தன்னை இயக்கும் டால்ஸ்டாயின் வாழ்க்கை வரலாற்றுப் புத்தகத்தை பெரும் பொக்கிஷமாக பாதுகாத்து வரும் தேவிபாரதி, அதை மற்ற எவரையும் தொடக்கூட அனுமதிப்பதில்லை என்ற ஆச்சரியத்தோடு அமர்வை முடித்தார்.

அவ்வப்போது அவருடைய வார்த்தைகள் உடைபட்டதை, அவரது நேர்மையின் குறியீடாக எடுத்துக் கொண்டேன். இரவு உணவுக்குப் பிறகு இலக்கிய வினாடி வினாவில் கலந்து கொள்ளும் விருப்பமுள்ளவர்கள் இதே அரங்கிற்கு வருகை தரலாம் என்ற அறிவிப்பைத் தொடர்ந்து இலக்கியப் பசி தணிந்து வயிற்றுப்பசி மேலோங்கியிருந்தது. எப்படித்தான் எரிபொருள் தீர்ந்துபோகிறதோ என்ற நினைப்போடு வயிற்றை நிரப்பிக் கொள்ள நிகழ்வுகள் நடக்கும் முதல்தளத்திலிருந்து உணவு பரிமாறப்படும் கிடைத்தளத்திற்கு விரைந்தேன்.

உணவுத்தட்டிலிருந்து, உணவு மேஜைகளின் விரிப்பு வரை மிக சிரத்தையுடன் ப்ளாஷ்டிக் பொருட்களை தவிர்த்திருந்தார்கள். வாழையிலை போர்த்தியிருந்த அந்தத் தட்டில் ஒரு வெங்காய ஊத்தப்பம், இட்லி, சில சேமியா வகையறாக்கள், அளவான நெய்யில் தளதளத்த கேசரி என வைத்திருந்த அனைத்தையும் மிச்சமில்லாமல் சாப்பிட்டிருந்தபோது, தட்டைப் போர்த்தியிருந்த இலை உணவின் சுவடேதுமற்று முன்பிருந்தது போலவே இருந்தது. தோழர்களின் பாஷையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால் இது ஒரு ‘அற்புதமான’ இரவுணவு. பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த தமிழினி வசந்தகுமாரிடம் ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு, எதிரில் அமர்ந்திருந்த தேவிபாரதியிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு அறையில் சென்று சற்று சாய்ந்து அன்றைய நிகழ்வுகளை அங்கிருந்த சென்னை வட்ட நண்பர்களான மாரிராஜ், யோகேஸ்வரன் மற்றும் முரளியுடன் அசைபோட ஆரம்பித்தேன். பெரும் பணபலமும் ஆள்பலமும் நிறைந்த அமைப்புகளால் மட்டுமே சாத்தியப்படக்கூடிய இதுபோன்ற நிகழ்வை பிசிரில்லாமல் ஒருங்கிணைக்கும் இலக்கிய தன்னார்வலர்களை மட்டுமே கொண்டுள்ள விஷ்ணுபுரம் இலக்கியவட்டத்தின் நிபுணத்துவம் பொறாமைக்குரியது. இவர்களிடம் கற்றுகொள்ள நிறைய இருக்கிறது என்றெண்ணியவாறே வினாடி வினா நிகழ்ச்சிக்காக மீ்ண்டும் அரங்கு நோக்கிச் சென்றோம்.

குவிஸ் நேரம் – இலக்கியப் பரிசோதனை

எதிர்பாராமல் கிடைக்கும் இடைவெளிகளை நிரப்பிக் கொள்வதற்காக விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் நடத்தும் நிகழ்வுகளில் தொடங்கப்பட்ட இந்த நிகழ்ச்சி இன்று ஒரு முக்கிய அங்கமாக மாறிப்போயுள்ளது. சினிமா, இசை மற்றும் இலக்கியம் என அனைத்தையும் தொடர்புபடுத்தி மிக சுவாரஸ்யமான கேள்விகளை உருவாக்கியிருந்தார் ‘குவிஸ்’ செந்தில். கடினமானவையும் கூட. தமிழ் இலக்கியமட்டுமில்லாமல் இந்திய மற்றும் உலக இலக்கியத்திலிருந்தும் கேள்விகளிருந்தன.

கிட்டத்தட்ட நூறுபேர் கலந்து கொண்டனர். பதிலளிக்கும் ஒவ்வொருவருக்கும் வங்காள எழுத்தாளரும், ஓய்வு பெற்ற IAS அதிகாரியும், இவ்விழாவின் முதன்மை சிறப்பு விருந்தினருமான அனிதா அக்னிஹோத்ரி மற்றும் ஜெமோ கையெழுத்திட்ட ஒரு புத்தகம் வழங்கப்பட்டது. மொத்தம் நான்கு சுற்றுகள். ஒவ்வொரு சுற்றிற்கும் 8 கேள்விகள். மேடயிலிருக்கும் புத்தகங்கள் பத்தாதென்று ஜெமோ சில புத்தகங்களை அங்கிருந்த பதிப்பகங்களிலிருந்து அள்ளி வந்தார்.

நாவலின் படிமம், கடைசிவரி, சினிமா மற்றும் இசை ஆகியவற்றோடு தொடர்பு படுத்தி கேட்கப்பட்ட கேள்விகள் முடியும்முன்பே நிறைய கைகள் உயர்ந்தன. கேட்கப்பட்ட நிறைய கேள்விகள் எனக்கு ‘out of syllabus’ போல்தோன்றி சற்று நேரத்திலேயை ஒருவித தாழ்வுமனப்பான்மையை உருவாக்கி விட்டது. தமிழன் தாழ்வுணர்ச்சி கொள்வதற்கு காரணமா வேண்டும். இருந்தாலும் ‘காம்யூவின் பிளேக் நோயிலிருந்து தன் படிமத்தைப் பெற்றிருக்கக்கூடும் என்று ஜெமோவால் குறிப்பிடப்பட்ட நாவல் எது?’ என்ற கேள்விக்கு U. ஆனந்தமூர்ததியின் ‘சம்ஸ்காரா’ என்று கூறி ஜெமோ கையெழுத்திட்ட வேணுகோபால் அவர்களின் ‘ஆட்டம்’ நாவலை ஜெமோவிடமிருந்து பரிசாக பெற்றுக் கொண்டது ஆறுதலாக இருந்தது. “அது ஆனந்தமூரத்தி அல்ல அனந்தமூர்த்தி” என்று புன்னகையோடு என் பிழையைச் சரிசெய்தார் ஜெமோ.

அங்கிருந்த வாசகர்களின் இலக்கிய IQ அனிதா அக்னிஹோத்ரி அவர்களை மிகவும் ஆச்சரியத்திலாழ்த்தியது. அதை பெருமிதத்தோடு ரசித்துக் கொண்டிருந்த ஜெமோவின் புருவங்களையும் உயர்த்த வைத்தன சில கேள்விகளுக்கான பதில்கள். எழுத்தாளர் தன் படைப்பை வாசிக்கக்கோரும் உழைப்பை தயங்காமல் தரக்கூடிய ஆழ்ந்த வாசிப்பு கொண்ட உன்னதமான வாசகர் கூட்டமிது. இவர்களோடு நானிருந்தேன் என்ற பெருமையை அசைபோட்டுக்கொண்டே, அறைதிரும்பி உடைமாற்றி அடுத்த நாள் லீனா மணிமேகலை ஆண்கள் மேல் சொடுக்கப்போகும் சாட்டைபற்றியோ, ராஜ் கௌதமனின் பகடிப்பேச்சு பற்றியோ எந்தவித பிரக்ஞையுமற்று அசதியில் தூங்கிப்போயிருந்தேன். ஆனால் ஜெமோவுடனான அடுத்தநாள் காலை நடையை மட்டும் தவறவிட்டு விடக்கூடாது என்ற பிரக்ஞை மட்டும் தூக்கத்திலுமிருந்தது.

ஜெமோவுடன் ஒரு காலை நடை

தொடர்ச்சி

விஷ்ணுபுரம் விருது விழா 2018 -Day 1-Part 1

IMG_9210

தன் இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் கைதட்டுவது போல் இணைத்து “எனக்கு இந்த ஆய்வும் புனைவும் இப்படித்தான் ஒட்டியிருக்கு. இப்படி இரண்டும் struck ஆகிப்போனது தான் என் கோளாறுன்னு என் வீட்டுக்காரம்மா கூட சொல்றாங்க” என்று ஒட்டிய உள்ளங்கைகளை பிரிக்க முயன்று தோற்பதுபோல் பாவனை காட்டினார் விஷ்ணுபுரம் விருதுவிழாவின் நாயகன் ராஜ்கௌதமன். “ஆனா..இதுதான் எனக்கு பிடிச்சிருக்கு…” என ஒட்டியிருந்த கைகளை பிரித்து இடதுதோளை உடம்போடு ஒட்டிக்கொண்டு, இடதுகை சுட்டுவிரலை மட்டும் உயர்த்தி, வலது தோளை சற்றுத் தாழ்த்தியது, பெரிய மேடைகளில் இதுவரை பார்த்திராத ஒரு வித்தியாசமான உடல்மொழி. அவரது பேச்சுமொழியும் அப்படித்தான் இருந்தது. ஆனால் இரண்டிற்கும் அப்படியொரு ஒத்திசைவு. இடதாகவும் வலதாகவுமற்றவர்கள் இரண்டு கெட்டான பார்க்கப்படும் சமகாலச்சூழலில்,

மார்க்ஸிய மற்றும் பின்நவீனத்துவ கோட்பாடுகளோடு தன் உள்ளுணர்வையும் புனைவுத் தன்மையையும் துணைக்கு அழைக்கும் இவர்போன்ற நடுநிலையான தமிழ்பண்பாட்டு ஆய்வாளர்கள் ஒரு கலங்கரை விளக்கமே.

IMG_9344

IMG_9308

இலக்கியச் சரடில் விடுபட்ட முத்துக்களை கண்டெடுத்து கோர்ப்பதில் வல்லவர்களான, விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தினர், ராஜ்கௌதமனை கண்டடைந்ததில் வியப்பொன்றுமில்லை. 2010ல் வெறும் தயிர்சாதத்துடன் தொடங்கிய இம்மகத்தான பணி இந்த ஒன்பதாவது வருடத்தில் 200 பேர் தங்கி 500 பேர் பங்கேற்கும் இலக்கியத்திருவிழாவாக மாறிப்போயுள்ளது. மார்க்சியர் கோவை ஞானி போன்றவர்களின் இதுபோன்ற ஆரம்ப காலத்து இலக்கியச் செயல்பாடுகளை ஒரு இயக்கமாக விரித்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனை ( ஜெமோ) ஆதர்சமாகக் கொண்ட விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் தமிழ் இலக்கியத்திற்குக் கிடைத்த பெருங்கொடை.

IMG_9259

IMG_8217

2016ன் டிசம்பரின் இறுதிவாரத்தில் ஒருநாள் உடம்பிலுள்ள கற்களை உடைத்தெறியும் பட்டறைகள் நிறைந்த அந்த மதுரையின் தெருவிலுள்ள ஒரு ஹோட்டலில் எதிர்பாராதவிதமாக எழுத்தாளர் வண்ணதாசனை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. விஷ்ணுபுரம் விருது விழா முடிந்து ஓரிரு நாட்களாயிருந்தது அப்போது. ஜெமோவின் வாசகர் என்று என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டதும், “கோயம்புத்தூர் வந்திருந்தீங்களா?” என்பதே அவருடைய முதல்கேள்வியாக இருந்தது. அந்த வருடம் அவருக்குத்தான் விஷ்ணுபுரம் விருது வழங்கப்பட்டிருந்தது. சந்தித்த ஓரிரு நிமிடங்களிலேயே அவர் கதைகள்போல் மனதில் வாஞ்சையாக ஒட்டிக்கொண்டார். நிகழ்வுக்கு போயிருந்தால் இதுபோ‌ன்ற நிறைய தருணங்கள் கிட்டியிருக்கும். அடுத்த வருடமும் இப்பெரு நிகழ்வை தவறவிட்டேன்.

இம்முறை 2 மாதங்களுக்கு முன்பே திட்டமிட்டும் சென்னையிலிருந்து கிளம்பிய இரண்டடுக்கு குளிரூட்டிப் பெட்டியில் தரையில் படுக்கும் வாய்ப்புதான் கிடைத்தது. மனைவியையும், மகளையும் திண்டுக்கல்லில் விட்டுவிட்டு கோவை கிளம்பியபோது மணி காலை ஒன்பதைத் தொட்டிருந்தது. இன்னும் அரை மணிநேரத்தில் ராஜஸ்தான் சங்கத்தில் நிகழ்வுகள் தொடங்கியிருக்கும். கூகுள் வழிகாட்டியோ, அச்சங்கமிருக்கும் ஆர்.எஸ்.புரம் போய்ச் சேர்வதற்கு இன்னும் 166 கி.மீ என்று காட்டியது. அன்று காலை முழுதும் நடக்கப்போகும் வளர்ந்து வரும் எழுத்தாளர்களான கலைச்செல்வி, சரவணன் கார்த்திகேயன் மற்றும் சரவணன் சந்திரனின் கலந்துரையாடலை தவறவிடப்போகிறோம் என்ற எரிச்சலை ‘நினைவோ ஒரு பறவை…விரிக்கும் அதன் சிறகை…’ என்று 80களின் இளையராஜா சற்று குறைத்தார்.

IMG_7837

IMG_8207

90களில் கல்லூரி காலங்களில் கோவையிலுள்ள CIT கல்லூரியின் வருடாந்திர கலைநிகழ்ச்சியான Harmonyக்கு சென்றது நினைவடுக்களிலிருந்து மேலெழுந்து வந்தது. சில பொருளாதாரக் காரணங்களால், படிக்க வாய்ப்புக் கிடைத்தும் தவறவிட்ட கல்லூரியிது. அந்நினைவுகளை மீண்டும் கீழடுக்குக்கு அனுப்பிவிட்டு, அந்த பிப்ரவரி மாதத்திலும் ஆட்டிப்படைத்தக் குளிரில் குளிப்பதற்குக் கூட மனமில்லாமல் அக்கல்லூரி வளாகத்தில் இரண்டு நாட்கள் உலாவிய நினைவுகளை மட்டும் மேலடுக்கில் வைத்துக் கொண்டேன். அதற்குப் பிறகு இப்போது தான் கோவை நோக்கிய பயணம். அந்த குளிரெல்லாம் இப்போது விட்டுப் போய்விட்டதென்று கோவை நண்பர்கள் சொல்லியும் சில குளிராடைகளை எடுத்து வைத்திருந்தேன். கிட்டத்தட்ட 3 மணிநேரப்பயணத்திற்குப் பிறகு கோவையை நெருங்கியபோது மணி 12த் தொட்டிருந்தது. சென்னையின் டிசம்பர் மாதக்குளிர்கூட அங்கில்லை. மென்வெயில் சற்றே சுட்டெரித்தது.

சில நிமிடப் பயணங்களில் தெருவுக்குத் தெரு வித்தியாசம் காண்பிக்கும் சென்னையின் பன்முகத்தன்மையின் ஒழுங்கீனங்கள் ஏதுமற்று கோவையின் தெருக்கள் எல்லாம் ஒன்றுபோலிருப்பது போலத் தோன்றியது. வண்டியின் இயந்திரம் எந்நேரத்திலும் எரிபொருள் வேண்டி கூவும் நிலையிலிருந்தது. எங்களுடைய இயந்திரமும்தான். இரண்டையும் நிரப்பிவிட்டு நிகழ்வு நடக்கும் ராஜஸ்தான் சங்கத்தை அடைந்தபோது மணி 1.30த் தொட்டுத் தாண்டியிருந்தது. காலை அமர்வுகள் அனைத்தும் முடிந்து மதிய உணவிற்காக நிகழ்வு நடக்கும் முதல்தளத்திலிருந்து ஒவ்வொருவராக கீழிறங்கி வந்து கொண்டிருந்தார்கள். வண்டியிலிருந்த பெட்டியை எடுத்துவிட்டு சாரதிக்கும் வண்டிக்கும் விடை கொடுத்துவிட்டு, சில நிமிட ஆரம்பத் தடுமாற்றங்களுக்குப் பிறகு வித்தியாசமான அக்கட்டிடத்தின் வரைபடம் புலப்படத் தொடங்கியது. கூகுளைப் போல எல்லா இடத்திலும் வழிகாட்டுவதற்கு ஏதாவதொன்றைத் தேடும் பழக்கத்திற்கு வந்திருக்கிறோம். இப்படி அனைத்தையும் out source செய்து விட்டால் நம்முடைய உடம்பின் பாகங்கள் அனைத்தும் பயனற்று நாம் ‘மச்ச’ அவதாரத்திற்கே திரும்பி விடுவோம் போலுள்ளது. பரிணாம வளர்ச்சிக்கு சரியான எதிர்ப்பதம் என்னவென்று தெரியவில்லை. Devolution? ஆனால் அது ஏற்கனவே நடந்து கொண்டிருப்பதுபோல் எனக்கொரு பிரம்மையுண்டு.

IMG_8405

முகப்புப் படிகளில் ஏறியவுடனே நம்மை உள்வாங்கிக் கொள்ளும் பிரமாண்ட அரங்குகளைப் போலன்றி ஒரு நீண்ட செவ்வக வடிவிலான சுவற்றோவியம் நம்மைத் தடுத்து ஆச்சரியப்படுத்துகிறது. அதையொட்டி இடதுபுறம் மேலேறிச் செல்லும் படிக்கட்டுகள் சென்றடையும் இடைமட்டத் தளத்தில் உணவருந்தும் அறையிருந்தது. அங்கே பெட்டியோடு நின்றிருந்த எனக்கு சாகுல் தங்கும் அறைக்குச் செல்லும் வழியைக் காட்டி மீனாவிடம் என் வருகையைப் பதிவு செய்யுமாறு வலியுறுத்தினார். இந்நிகழ்வை தாங்கிப்பிடிக்கும் தூண்களில் சிலர் இவர்கள் என்று தெரிய ஆரம்பித்தது. சாகுலின் இந்தக் கரிசனம் நெருங்கிய நண்பர் அல்லது உறவினர்களின் கல்யாண நிகழ்வை நினைவுபடுத்தியது. முத்து என்று அறிமுகம் செய்து கொண்ட என்னிடம் “லண்டன் முத்துவா? என்று வினவியவரிடம் “ இல்லை. ‘முத்துச்சிதறல்’ முத்து “ என்றேன். ஜெமோவின் வாசிப்பு தந்த அடையாளமிது.

IMG_8141

சற்றுநேரத்தில் அங்கு பரபரப்போடு வந்த ஜெமோவிடம் காலதாமதத்திற்கான காரணத்தை தயங்கித் தயங்கி சொல்லியதும் என்னைச் சாப்பிடச் சொல்லிவிட்டு மீண்டும் பரபரக்க ஆரம்பித்தார். சற்று அருகில் ஸ்டாலின் ராஜாங்கத்தைச் சுற்றி ஒரு பெரிய கூட்டம் கூடியிருந்தது. உருவத்திற்கு சற்றும் சம்பந்தமில்லாத கணீர் குரல். இப்படி பேசிப்பேசியே உடல் சிறுத்தவர் போல இருந்தார். இந்த இரண்டு நாட்களிலும் அவரைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு வாசகர் கூட்டம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. விழா நாயகன் ராஜ்கௌதமன் அவர்களின் சமகாலத் தொடர்ச்சி இவர். மிக முக்கியமான பண்பாட்டு கள ஆய்வாளர். ஜெமோவால் பெரிதும் மதிக்கப்படுபவர். இவரை மட்டுமல்ல, தீவிர களப்பணியாளர்கள் அனைவரையுமே பெரிதும் மதிப்பவர். என்னால் முடியாததை அவர்கள் செய்கிறார்கள் என்பார்.

அந்த வளாகத்தினுள்ளேயே இருந்த பக்கத்து கட்டிடத்தில் தங்கும் அறைகள் இருந்தன. அனைத்து வசதிகளையும் உள்ளடக்கிய விசாலமான தனித்தனி அறைகள். மூன்றாவது தளத்திலிருந்த எனக்கான அறையை மீனாவிடம் உறுதி செய்து கொண்டு பெட்டியை அங்கு கிடத்திவிட்டு கீழிறங்கியபோது சரவணன் சந்திரனை வாசகர்கள் சூழ்ந்திருந்தார்கள். நானும் சென்னை வட்டத்தைச் சேர்ந்த சிவகுமாரும் வள்ளியப்பனும் அவர்களோடு சேர்ந்து கொண்டோம். தன்னுடைய ‘சுபிட்ச முருகன்’ நாவல் பற்றியும் கிட்டத்தட்ட 4000 சொற்கள் அடங்கிய தன்னுடைய முகநூல் பற்றிய பதிவுகளையும் சுவாரஷ்யமாக விளக்கிக் கொண்டிருந்தார். காலையில் நடந்த இவருடைய கலந்துரையாடல் இதைவிட சுவாரஸ்யமாக இருந்திருக்கும் என்று தோன்றியது. மணி 2.30த் தொடவிருந்தது. அடுத்த நிகழ்வுக்காக அரங்கம் தயாராய் இருந்தது. ஒரு 500 பேர் வசதியாக அமரலாம். நெருக்கியடித்தால் ஒரு 600 பேர் அமரலாம். அனைவரின் மூச்சுக்காற்றையும் பரவலாக்கி விடும் வகையில் மிக உயரத்திலிருந்தது மேற்கூரை. முதன்மை நிகழ்வுகளுக்கான பெருமேடைக்கு சற்று முன்னால் ஒரு நான்கு பேர் மட்டும் அமரும் வகையில் செயற்கையாக ஒரு சிறுமேடை அமைக்கப்பட்டிருந்தது, கலந்துரையாடல்களுக்காக.

IMG_8108

IMG_7872

ஸ்டாலின் ராஜாங்கம் – காந்தியை நான் படிக்கத் தேவையில்லை

IMG_8366

நிகழ்வு ஆரம்பிக்கும்போது சரியாக மணி 2.30த் தொட்டிருந்தது. இந்த வரியை அனைத்து நிகழ்வுகளுக்கும் நான் எழுதவேண்டியிருக்கும். அத்தனை இராணுவ ஒழுங்கு நிகழ்வுகளை ஒருங்கிணைப்பதில். விஷ்ணுபுரம் இலக்கியவட்டத்தின் நிபுணத்துவம் ஆச்சரியமான ஒன்று. பெரும்பாலான இலக்கிய வட்டங்கள் வெறும் வட்டங்களாகவே(பூஜ்யம்) மாறிப்போவது இந்த ஒழுங்கு வளர்த்தெடுக்கும் நிபுணத்துவம் கைகூடாமல் போவதால்தான். அரங்கு முழுதும் நிரம்பியிருந்தது. அமைதியான அந்த அரங்கின் மேடையில் கடலூர் சீனுவால் அமரவைக்கப்பட்ட ஸ்டாலின் தன்னுடைய கணீர் குரலில் அயோத்திதாசர் பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்.

IMG_8504

IMG_7960

19ம் நூற்றாண்டில் தமிழ் பண்பாடு மறுவரை செய்யப்பட்ட பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்தை தமிழ் இலக்கியத்தின் மறுமலர்ச்சி காலகட்டம் எனலாம். ஆனால் இந்த மறுமலர்ச்சியை பெரும்பாலும் கையிலெடுத்த பிராமண-சத்திரிய-வேளாள கூட்டணியின் குறைபாடுகளையும் திரிபுகளையும் சுட்டிக்காட்டுபவராக அயோத்திதாசர் இருந்ததை விளக்கினார். வணிகர்களுக்கான மதமான சமணம் தமிழ் மேல் கொண்டிருந்த செல்வாக்கை மறைப்பதாகத்தான் இருந்தது இம்மறுமலர்ச்சி. குறிப்பாக சமண மொழியான பிராகிருதத்தின் ‘திரி’ சைவத்தின் தனித்தமிழ் இயக்கத்தால் ‘திரு’ என மாற்றப்பட்டது. திரிகுறள், திருக்குறள் ஆனது என நூல் தொடங்கி ஊர்ப்பெயர்கள் வரை சுட்டிக்காட்டினார்.

IMG_8232

பெரும்பாலும் தலித் சமூகத்தினருக்கு எதிரியாகவே சித்தரிக்கப்படும் காந்தியைப் பற்றி நான் வாசிக்க வேண்டியதில்லை என்று ஒருவரின் கேள்விக்குப் பதிலாக அளித்தார். பெரும்பாலும் முன்முடிவுகளையும் ஊகங்களையும் தரவுகளின் அடிப்படையில் நான் உதறியிருக்கிறேன் என்ற ஸ்டாலின், அதற்கு உதாரணமாக காந்தியின் மேல் தன் சமூகம் வழியாக கொண்டிருந்த முன்முடிவுகளை எவ்வாறு கள ஆய்வில் தான் கண்கூடாக கண்ட ஹரிஜன் இயக்கதின் விளைவுகள் மாற்றின என்பதைக் கூறினார். இந்து முஸ்லிம் ஒற்றுமையை சீர்குலைத்த முஸ்லிம்களுக்கான இரட்டை வாக்குரிமை தலித்துகளுக்கு வேண்டாம் என அம்பேத்கரின் பூனா ஒப்பந்தத்தை தோல்வியுறச் செய்திருந்தாலும், அதை ஈடுகட்டுவதற்காக அவர் ஆரம்பித்த ஹரிஜன் இயக்கத்தால் நாடெங்கிலும் தலித்துகளுக்கு கிடைத்த நன்மைகள் மிக முக்கியமானவை என தரவுகளின் வழி உணர்ந்ததால், நான் காந்தியைப் பற்றி செவிவழியோ அல்லது படித்தோ தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதில்லை என்றார்.

நம்பிக்கையான உடல்மொழியும், கணீர் பேச்சு மொழியும் அவருடைய கள ஆய்வுப்பணிகளிலிருந்து கிட்டியவை. இதுவே அவரை இதுபோ‌ன்ற கலந்துரையாடல்களை எதிர்கொள்வதில் எழுத்தாளர்களைவிட ஒருபடிமேல் வைக்கிறது. இதற்கு முத்தாய்ப்பாய் இதுவரை எழுதப்பட்ட தலித் வரலாறுகள் ஒன்றை நிரப்பியோ, மற்றொன்றை எதிர்த்தோதான் எழுதப்பட்டுள்ளது என்றும்; ஆனால் ஒரு முழுமையான தலித் வரலாறு இதுவரை எழுதப்படவில்லை என்றும்; அதை எழுதும் தகுதியுள்ளவராக உங்களை மட்டும்தான் நான் சொல்வேன் என்று ஜெமோ கூறியதை நம்பிக்கையான புன்னகையோடு ஏற்றுக்கொண்டார்.

ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் நீண்ட சுவாரஸ்யமான பதில்களை அளித்ததில் நொடிகளில் நிகழ்வுக்கான ஒட்டுமொத்த நேரமும் முடிந்தது போலிருந்தது. நாள் முழுவதும் பதிலளிப்பதற்குத் தேவையான ஆற்றலோடும் அறிவோடும் ஸ்டாலின் இருந்தாலும், ஒருங்கிணைப்பாளர்களுக்கு அடுத்த அமர்வு பற்றிய பதற்றம் தொற்றிக் கொள்ள மிக முக்கியமான இந்த அமர்வு அவர்களால் முடிவுக்கு கொண்டு வரப்பட்டு வளர்ந்து வரும் எழுத்தாளரும் கவிஞருமான நரனும், தமிழ் மற்றும் மலையாள இலக்கிய வட்டத்தில் மிகவும் புகழ்பெற்ற கவிஞரும் எழுத்தாளருமான சாம்ராஜ் கூட்டணியின் கவிதைக்கான அமர்வு ‘’அற்புதமாக’ தொடங்கியது. இந்த அற்புதம் என்ற வார்த்தையை வைத்து த.மு.எ.ச வை வச்சு செய்துவிட்டார் பகடிக்கு பெயர்போன சாம்ராஜ்.

IMG_8382

IMG_8393

நரன் சாம்ராஜ் – ஒரு ‘அற்புதக் கூட்டணி’


தொடர்ச்சி

டிசம்பர் கொண்டாட்டம் – Part 2

DSC_1637

https://muthusitharal.com/2018/12/15/டிசம்பர்-கொண்டாட்டம்-part-1/

மணி 12த் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. அந்த சதுர வடிவ அறையிலிருந்த அடர் சிவப்பு நிற இருக்கைகள் மொத்தமாக நிரம்பியிருந்தது. அறையின் கிழக்குப்பகுதியை வெண்திரையும், மையப்பகுதியை தொகுப்பாளர்களும் கணிணிகளும் எடுத்துக்கொள்ள மூன்று திசைகளிலும் ‘ப’ வடிவில் அமர்ந்திருந்த அனைவரும் நான்கு வர்ணங்களாக பிரிக்கப்பட்டிருந்தனர். “என்னது மறுபடியும் வர்ணாசிரமா? “ என்று திராவிடச்சிங்கங்கள் சிலர் முழங்கினர்.

DSC_1542

DSC_1552

DSC_1553

DSC_1559

வழக்கம்போல், எங்களுடைய தொழில்நுட்பப் பிரிவு வங்கிக்கு எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை தல உமா சுருக்கமாக முடித்துக்கொள்ள, அங்கிருந்த தொகுப்பாளர்கள் வெகு இலாவகமாக ஒட்டுமொத்த நிகழ்வையும் தங்கள் கையில் எடுத்துக் கொண்டார்கள். மாலையின் மயக்கத்தில் கடற்கரைக்குச் செல்லவேண்டாமென்று அக்கறையோடு உமா எங்களை கேட்டுக்கொண்டது, எப்படியோ பக்கத்து கட்டிடத்திலிருந்த ‘மருதமலை மாமுனிக்கு…’ கேட்டிருக்கும்போல. மாலையின் மயக்கத்தை ‘’ஏறுமலையேறு…ஈசனுடன் சேரு..” என்று முருகையா கலைக்கப்போகிறார் என்பது தெரியாமல் நிகழ்வுகளில் மூழ்க ஆரம்பித்தோம்.

DSC_1569

அடுத்த இருமணி நேரங்களுக்கு அங்கிருத்த ஒட்டுமொத்த கூட்டத்தையும் தன்பிடியில் எடுத்துக் கொண்ட அந்த இரு தொகுப்பாளர்களின் நிபுணத்துவமும் எங்களை வாய்பிளக்கச் செய்தன.

எல்விஸ் மிக நிதானமாக தன் இறுக்கமான உடல் மொழியாலும், நேர்த்தியான ஆங்கில உச்சரிப்பாலும் அனைவரையும் ஈர்க்க ஆரம்பித்தார் என்றால், லக்ஸயா ஆராவார வகை. அருவி மாதிரி தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் மாறி, மாறி படபடவென கொட்டிக்கொண்டேயிருந்தார். அக்குரலிருந்த துள்ளலும் எள்ளலும், உடல்மொழியில் இருந்த சீண்டலும் எளிதாக அங்கிருந்த ஒட்டுமொத்த கூட்டத்தையும் அவருக்கு தலையசைக்க வைத்தது. இவ்விருவருமே எங்கள் அலுவலகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பது ஒரு ஆச்சரியமான விஷயம்தான். தன்னுடைய பொழுதுபோக்கையும் ஒரு தீவிர செயல்பாடாக மாற்றிக் கொண்டவர்களால் மட்டுமே, அதற்குரிய நிபுணத்துவத்தைப் பெறமுடியும் என்பதற்கு இவ்விரு தொகுப்பாளர்களும் ஒரு உதாரணம்.

DSC_1554

DSC_1557

10 பேர் இருக்கும் ஒரு அணியிலேயே 20 வாட்ஸ்அப் குழுக்கள் முளைக்கும் சமகாலச்சூழலில், அனைவரையும் கலையாமல் ஒரே இடத்தில் தக்கவைப்பது மிகச் சிரமமான காரியம். ஆனால் , தங்கள் கைவசம் இருந்த சுவாரஸ்யமான விளையாட்டுக்களால் இரு தொகுப்பாளர்களும் அங்கிருந்தவர்களின் எல்லைகளை கரைத்து ஒன்றாக்க முடிந்தது. ஆரம்பத்திலேயே தடாலடியாக ஒவ்வொரு வர்ணத்தின் தலைவருக்கும் ‘ஆள் கடத்தும்’ பொறுப்பு கொடுக்கப்பட்டது. அனைத்து வர்ணங்களும் தங்கள் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து பரபரப்பாகினர்.

DSC_1576

அறைமுழுதும் ஆராவாரமும் கூச்சலுமாக ஒவ்வொரு அணியினரும் தரையில் நீண்ட வரிசையில் அமர்ந்தனர். தரையில் இப்படி சம்மணமிட்டு உட்கார்ந்து வெகு நாட்களாகியிருக்கலாம் சிலருக்கு. வரிசையின் ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனைக்கு அண்ணாந்து படுத்தவாக்கில் இருக்கும் ஒருவரை கடத்தும் இந்த விளையாட்டை ‘Passing the Person ‘ என்றார்கள். முதலில் கொஞ்சம் பயம் எழுந்தாலும், கடத்தப்படவேண்டியவர் காற்றைவிட எடை குறைவாக இருந்ததாலும், நானிருந்த காவி வர்ண அணியின் தல ஜெரோம் எங்களை உற்சாகப்படுத்துகிறேன் என்ற பேரில் ஏத்திவிட்டதாலும் பயம் குறைந்தது. பல்லக்கில் பயணிப்பதுபோல அசைந்து மிதவேகத்தில் கடத்தப்பட்டார் அந்த காற்றின் மைந்தன். இப்படி ஒவ்வொரு அணியினரும் ஒருத்தரை கடத்தி முடிக்க, எந்த வர்ணத்தின் ஆள் முதலில் கடத்தப்பட்டார் என்பதில் இருந்த குழப்பத்தால் அறை முழுதும் அலறியது, ‘ஜாக்சன்…ஜாக்சன்..’என்று ஒருபக்கமாகவும்; ‘விஜய்..விஜய்…’ என்று ஒருபக்கமாகவும்.

DSC_1591

DSC_1590

DSC_1599

DSC_1600

சிறிது நேரத்தில் குழப்பம் வடிந்து அறை தன் அமைதிக்கு மீண்டது. ஆனால் அனைவரின், மனதிலிருந்த உற்சாகமும் தற்போதைக்கு வடிவதாக தெரியவில்லை. நிரம்பி முகத்தில் புன்னகையாக நுரைத்துக் கொண்டேதான் இருந்தது. அடுத்து, வேடிக்கையான சில நடன அசைவுகளைக் கொண்ட காணொளிக்கு (Video) தோதாக ஆடமுயன்று தோற்றனர் ஒவ்வொரு வர்ணத்தினரும். வயிற்றில் மணியடிக்க ஆரம்பித்தது. மணியும் சற்று நேரத்தில் 2த் தொட இருந்தது. சாப்பாட்டிற்கான அழைப்பும் வந்தது. அறையிலிருந்து வெளியேறி மீண்டும் தரைதளத்தை அடைந்தோம்.

DSC_1611

DSC_1613

சில ரொட்டிகளை, கோழிக் குழம்பில் நனைத்து மென்று விழுங்கிக் கொண்டே, அங்கிருந்தவர்களிடம் சற்றுபேசி விட்டு வெளியே வந்தபோது சற்றே வெம்மையாக இருந்தாலும், முகத்தில் வருடிய வெளிக்காற்று அப்போதைக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது. கால்கள் தன்னையும் அறியாமல் கடற்கரை நோக்கி தள்ள ஆரம்பித்தது. உண்ட களைப்பா, அறையில் அலறிய களைப்பா என்பதறியாத ஒரு மோனத்தில் உடலும் மனமும் இ்ருந்தது.

நமக்குள்ளிருக்கும் நாமறியாத விஷயங்களை பொறுக்கி எடுப்பதுதான் தியானம் என்கிறார்கள். அப்படிப் பார்த்தால் இதுபோன்ற கூட்டுச் செயல்பாடுகளும் ஒருவகையான தியானம்தான் என்று எண்ணத்தோன்றியது. நவீனம் என்ற பெயரில் நாம் தொலைத்த பாரம்பரியமான திருவிழாக்கள் நினைவுக்கு வந்துபோயின.

கடற்கரையிலிருந்து திரும்பி மீண்டும் நடந்த ஆர்பாட்டங்கள், நடனங்கள்,பரந்து விரிந்த அப்புல்தரையில் நடந்த ஏமாற்றங்கள்,அதைத்தாண்டியும் 80களின் இளையராஜாவை வைத்துக்கொண்டு நாங்கள் நடத்திய கொண்டாட்டங்கள் என எல்லாவற்றையும் இன்னொரு பகுதியில் எழதவே மனம் எண்ணுகிறது.

ஆட்டம் தொடரும்….

டிசம்பர் கொண்டாட்டம் – Part 1

DSC_1832

“I need a queen from this Group to Play the Game called ‘Queen of Sheeba’…” என புன்னகைத்துக் கொண்டே தொகுப்பாளர் அந்த அறையில் கூடியிருந்தவர்களை சுற்றுமுற்றும் நோக்க, இயல்பாகவே அங்கிருந்த பெண்களின் கைகள் தங்கள் கூந்தலை கோத ஆரம்பித்திருந்தது, எங்கே தன்னை அழைத்து விடுவார்களோ என்ற மெல்லிய பதற்றத்தோடு. அங்கிருந்த ராணிகளின் முகத்தில் சிறு கீற்றாக தோன்ற ஆரம்பித்த வெட்கப் புன்னகை, “All women are Queens only” என்ற அங்கிருந்த கிருஷ்ணரின் வார்த்தைகளில், கண நேரத்தில் வெடித்துச்சிதறி பரவி அறைமுழுதும் நிறைந்தது.

DSC_1557

அங்கிருந்த பசுமையை ஊடறத்து (இரண்டாக வெட்டி) செல்லும் சாலையில் எங்களை ஏந்திச்சென்று கொண்டிருந்தது ‘Ellamman’ஐ (அதாங்க எல்லையம்மன்) துணையாக கொண்ட டெம்போ ஊர்தி. அவசரத்தில் ‘i’ஐ விட்டிருக்கிறார்கள். ஓட்டுநரும் ‘நான்’ஐத் துறந்த ஐயப்பசாமி போலதான் இருந்தார். சென்னையின் எஞ்சியிருக்கும் பசுமை எப்போதுமே கிளர்ச்சியூட்டுவது. வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு பசுமை நிறைந்த வண்டலூர் கேளம்பாக்கம் சாலையில் வார இறுதியில் ஒரு பயணம். மேற்சொன்ன அழகிய தருணங்களை உள்ளடக்கிய அலுவலகத்தின் ஆண்டு இறுதி கொண்டாட்டத்திற்காக.

டிசம்பர் மாத சென்னைமேல் காதல் கொள்ளாத சென்னைவாசிகளே இருக்கமுடியாது. வெள்ளம் மற்றும் வர்தா புயலால் கொஞ்சம் பயம் கூடியிருந்தாலும், காதல் இன்னும் குறையவில்லை. இசை, மழை, குளிர், அடர்தாடி முகங்கள் (ஐயப்பன் சீசன்) போன்றவற்றுடன் இதுபோன்ற அலுவலகம் சார்ந்த ஆண்டு இறுதி கொண்டாட்டங்களும் டிசம்பரின் பன்முகங்களில் ஒன்றாகிப் போயிருக்கிறது.

காங்கிரீட் சுவர்கள் அமைத்த செயற்கை எல்லைகளை மீறி வளரத்துடிக்கும் புரட்சி மரங்களை அச்சாலை முழுதும் காணமுடிந்தது. அங்கிருந்த பசுமையில் நனைந்து போயிருந்த கண்கள், திடீரென உலர ஆரம்பித்ததை உணர்ந்த போது, டெம்போ கேளம்பாக்கம் தாண்டி கிழக்கு கடற்கரைச் சாலையில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. பசுமைக்கு வழியில்லாத உப்பு நிலங்கள் இருபுறமும் காங்கிரீட் வனங்களாக மாறிபோயிருந்தது. அந்நிலங்களில் எஞ்சியிருக்கும் உப்புத்தன்மையை, முகத்திலறைந்த வெம்மையான காற்று உணர்த்தியது. மணி 11ஐத் தொட்டிருந்நது. அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பி கிட்டத்தட்ட ஒண்ணேகால் மணிநேரமாயிருந்தது. உள்ளிருந்த இருபது பேரும் தங்களுடைய கைப்பேசியின் தொடுதிரையில் மூழ்கிப் போயிருந்தார்கள். பக்ஷிராஜன் நினைவுக்கு வந்து பயமுறுத்தினார்.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் ‘சொல்வளர்காடு’ எனும் நாவலில் வரும் சாந்தீபனக் காட்டில், கிருஷ்ணரால் வளர்த்தெடுக்கப்பட்ட சாந்த்யோக் உபநிடதத்தைப் பற்றிய என்னுடைய உரையின் காணொளியைக் ஏற்கனவே கேட்டிருந்த ஶ்ரீராமும் “என்ன முத்து, அடுத்த இலக்கியச் சொற்பொழிவுக்கு ரெடியாய்ட்டிங்க போல” என்று கலாய்த்துக் கொண்டே அயர்ச்சியில் தூங்கிப்போயிருந்தார். செய்வதறியாமல் மீண்டும் கண்களை சன்னல் வழி வீசியபோது உத்தண்டி கோயிலிலுள்ள குளத்தில் ஒருவரை திருமண பாக்கியம் வேண்டி மூழ்கடித்துக் கொண்டிருந்த காட்சி சிக்கியது. கல்யாணத்திற்கு அப்புறம் என்ன நடக்கும் என்பதை குறிப்புணர்த்துவது போலிருந்தது அக்காட்சி.

கிழக்கு கடற்கரை சாலையின் மிக முக்கிய அடையாளமான MGM விடுதியைத் தாண்டியிருந்தது டெம்போ. மணியும் 11.30த் தாண்டியிருந்தது. சற்று நேரத்தில், சாலையின் இடதுபுற ஓரம்வரை நெருக்கியடித்து பிரமாண்டமாய் கட்டப்பட்டிருந்த Landmark Pallava எனும் விடுதியின் நுழைவாயில் எங்கள் டெம்போவை உள்வாங்கிக் கொண்டது. முற்றிலும் வெள்ளை நிறக் கட்டிடங்களால் நிரப்பட்டிருந்த அந்நிலப்பரப்பில் சில்லென்ற காற்றையள்ளி வீசும் கடற்கரை எங்கிருக்குமோ என்று மனம் பதறினாலும், தொண்டையை நனைத்துக் கொள்ள நாக்கிற்கு தண்ணீர்தான் தேவைப்பட்டது. வழக்கமான டிசம்பரின் மென்மையை இழந்து சற்றே சுட்டெரித்தது வெயில்.

தரைதளத்தில் வெள்ளைச் சட்டையும், கருப்பு பேண்ட்டுமாய் நிறைய விடலைப் பையன்கள் நின்றிருந்தார்கள், அவ்விடுதியின் சிப்பந்திகளாக. அவர்கள் கண்களிலிருந்த மிரட்சியும், முகத்திலிருந்த வெட்கமும் எனது முதல் நிறுவனத்தின் முதல் வேலைநாளை நினைவுகளிலிருந்து மீட்டெடுத்தது. இதுபோன்ற நிகழ்வுகளுக்கு இன்னமும் பரிட்சயமாகாத இவர்கள், இங்கு புற்றீசல்போல பெருகிவிட்ட விருந்தோம்பல்(Hospitality) சார்ந்த தொழில்துறைகளில் பணியாற்றுவதற்கு தேவையான மனிதவளத்தை உருவாக்கும் கல்லூரிகளிலிருந்தும் வரவழைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

வழக்கமான ஆரம்பத் தடுமாற்றங்களுக்குப் பிறகு நிகழ்வுக்கான முதல் தளத்தை அடைந்து அங்கிருந்த லஷ்மி மற்றும் ஶ்ரீராமிடம் வருகையைப் பதிந்து விட்டு அறையில் நுழைந்தவுடன் பருகத் தரப்பட்ட திராட்சைப்பழச்சாறு இதமாக தொண்டையை நனைத்து ‘திராட்சை பழம்போலே…’ என்ற ‘சொர்க்கம் மதுவிலே….’ பாடலின் வரிகளை நினைவுக்கு கொண்டுவந்து ஒரு சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்தியது. கூடவே மென் ரொட்டிகளுக்கிடையே வைத்து தரப்பட்ட பச்சைக் காய்கறிகள் (அதாங்க சேண்ட்விச்) அங்கு நடைபெறப்போகும் நிகழ்வுகளுக்கு தேவையான ஆற்றலை பெறுவதற்கு போதுமானதாக இருந்தது.

அடுத்த இருமணி நேரங்களுக்கு அங்கிருத்த ஒட்டுமொத்த கூட்டத்தையும் தன்பிடியில் எடுத்துக் கொண்ட அந்த இரு தொகுப்பாளர்களின் நிபுணத்துவமும் நம்மை வாய்பிளக்கச் செய்பவை…

The Game….To be continued… .

தொடர்ச்சி…

https://muthusitharal.com/2018/12/19/டிசம்பர்-கொண்டாட்டம்-part-2/

பொறியன் டூடாட்ஓ

images (76)

கைவிடப்பட்ட அந்த விவசாய நிலத்தைவிட்டு சூரியனும் தன் கதிர்களை வெகு விரைவாக விலக்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு மாலைப்பொழுது அது. நெல் நாற்றுகளுக்குப் பதிலாக அங்கு நடப்பட்டிருந்த கைப்பேசிகளுக்கு உயிரளிக்கும் நெடிய கோபுரத்தை நோக்கி தன்தோள்களிரண்டும் தளர , நடை தடுமாற, தலைதுவள கைகளிரண்டையும் விரித்து உயர்த்தியவாரே ‘’நன்னயப் புள்ளினங்காள் …” என்று முனகி முழங்கிச் செல்கிறார் ஒரு முதியவர்.

இப்பொன்னுலகமும், பிரபஞ்சமும் பறவைகளால் ஆனது; ஆளப்படுவது என்ற நம்மாழ்வாரின் வரிகளான
“பொன்னுலகாளீரோ புவனமுழுதாளீரோ நன்னயப் புள்ளினங்காள்” என்ற வரிகளை முனங்கிக் கொண்டேதான் பறவைகளின் காதலனும்; காவலனுமாகிய பக்ஷிராஜன் அந்த கோபுரத்தில் தூக்கிட்டு தன்னுயிரைப் போக்கிக் கொள்கிறார். கோபுரத்தினடியிலிருந்து படம்பிடிக்கப்பட்ட அக்காட்சியில் உறைந்திருந்த பார்வையாளர்களின் முப்பரிமாண கண்ணாடியோடு, உடல்துடித்து காலுதற கயிற்றிலிறந்து போய்கொண்டிருக்கும் பக்ஷிராஜனின் முகத்திலிருந்து கழன்று விழும் கண்ணாடியும் திரையைத் தாண்டி வந்து ஒட்டிக்கொள்கிறது. 2.0 வில் வரும் இந்த முதல்காட்சியும்; முதல் வசனமும் பக்ஷிராஜனின் கண்களின் வழியாகத்தான் ஒட்டுமொத்த படமும் பார்க்கப்படவேண்டும் என்பதை குறிப்புணர்த்துவது போலுள்ளது.

2-0-759-2

படம் முழுதும் இயக்குநர் சங்கரின் படைப்பூக்கமும், அதை திரையில் கொண்டு வருவதற்கான அவரது குழுவினரின் அயராத உழைப்பும் மிரள வைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, பார்வையாளர்களை பெருவாரியாக திரையரங்குகளை நோக்கி ஈர்த்த ஒரு படைப்பு. குறிப்பாக ஒரு மூன்று மணி நேரமாவது கைப்பேசியின் தொடுதிரை தன்னை சீண்டாமல் இருந்ததற்காக நம் விரல்களுக்கு நன்றி சொல்லியிருக்கும். இக்காலத்து கைப்பேசிகளுக்கும் ஒரு பக்ஷிராஜன் தேவை, நம்மிடமிருந்து அவைகளையும் பாதுகாக்க!!!

2-0-movie-review-2

பெரும்பாலும் தங்கள் சொந்த வாழ்க்கையை தான் கொண்ட இலட்சியங்களுக்காகவும் கொள்கைகளுக்காகவும் பரிசோதனைக்கூடமாக மாற்றி, அதை பொதுவெளியிலும் காட்சிப்படுத்தக்கூடிய இலட்சியவாதிகளை உதவாக்கரையாகத்தான் இவ்வுலகம் பார்க்கிறது. புவிமையக் கொள்கையை(Geocentric) மறுத்து, சூரியமையக்கொள்கையை(Heliocentric) முன்வைத்த கலிலியோ முதல் இன்றைய பக்ஷிராஜன் வரை இதற்கு எவருமே விதிவிலக்கல்ல. கலிலியோவைக் காவுகொண்டது, அன்று மக்களை ஆண்ட மதம் என்றால்; பக்ஷிராஜனை இன்று மக்களையாளும் வியாபாரம் காவு கொள்கிறது.

மக்கள் தொடங்கி,வியாபாரிகள், அரசியல்வாதிகள் என நீதிமன்றம் வரை அனைத்து இடத்திலும் உதாசீனப்படுத்தப்படும் இந்த பறவைக்காதலர், இறுதியில் வேறு வழியின்றி தன் உயிரை மாய்த்துக் கொள்கிறார். கைப்பேசிக்கான கோபுரங்களிலிருந்து வெளியேறும் கதிரியக்கத்தால் மாண்டுபோகும் மென்பறவைகளை விட மென்மையானவராய் அக் ஷய் நம்மை வெகுவாய் பாதிக்கிறார். இதுபோன்ற நியாயமற்ற சாவுகளுக்கு பதில்தான் என்ன, என்ற சாமான்யர்களின் கேள்விக்குப்பதிலாக பக்ஷியின் ஆன்மாவும், பட்சிகளின் ஆன்மாவும் சேர்ந்துகொண்டு செய்யும் அதகளமும், அதற்கு உறுதுணையாக இருந்த கிராஃபிக் காட்சிகளும் ‘சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது’ வகை. கண்டெய்னர் லாரியை பிய்த்துக் கொண்டு, சாரை சாரையாக கைப்பேசிகள் சுவரேறி குதித்து பழிவாங்குவது; வாயில் புகுந்து கொல்வது என சங்கரின் ஒட்டுமொத்த கற்பனைக்கும் அசத்தலான முப்பரிமாண வடிவம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

images (80)

எப்போதுமே எந்திரம்போல் வந்து போய்க்கொண்டிருக்கும் எமி ஜாக்சன் எந்திரமாகவே இங்கு அசத்தியுள்ளார். இந்த நிலா பொம்மை, இங்குள்ள மக்களைப் புரிந்து கொள்ள சினிமா, டிவி, சாப்பாடு மற்றும் Gossip பற்றி தெரிந்து கொண்டால் போதுமென்று நம்மை அசரடிக்கிறது.

images (81).jpeg

images (83)

மேலும் சங்கரைப்போல ரஜினியை ரசிக்கும் இயக்குநர் வேறெவரும் இருக்கமுடியாதென்றே தோன்றுகிறது. சிட்டி, 2.0வைத் தாண்டி வசீகரமான 3.0யையும் ரஜினியாய் உலவவிட்டிருக்கிறார். இந்த குட்டி 3.0 கூடிய விரைவில் அனைத்து பொம்மைக் கடைகளிலும் உலா வரலாம். An Indian brand Toy from Tamil cinema!!! இவர்களிருவரையும் வைத்துக் கொண்டு Holy Crowவாய் நிற்கும் பக்ஷியை துவம்சம் செய்யும் காட்சிகள் கொஞ்சம் அயர்ச்சியைத் தந்தாலும், இதுபோன்ற அறிவியல் மிகைக்கற்பனை (Scince Fantasy) படங்களில் இந்த அம்சங்கள் தவிர்க்கப்பட முடியாத ஒரு விஷயம் தான்.

images (78)

Rajinikanth-cuckoo-crow-akshay-kumar-main

இது அறிவியல் புனைவு(Science Fiction) கதையல்ல என்பதை இப்படத்தின் வசனங்களை சங்கரோடு சேர்ந்து எழுதிய எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் பின்வருமாறு தெளிவுபடுத்தியுள்ளார்.

அறிவியல்புனைவு என்பதன் விதிகள் மூன்று.

1. அது அறிவியலின் அடிப்படைக் கொள்கைகளுக்கு உட்பட்டதாகவே இருக்கமுடியும்.

2 அறிவியலின் முன்னூகங்களில் [hypothesis] மட்டுமே அது கற்பனையை ஓட்டமுடியும். அதன் நிரூபணவழிமுறை அறிவியல் சார்ந்ததாகவே இருக்கமுடியும்.

3.அறிவியல்புனைவு என்பது வாழ்க்கையின் ஓர் உண்மையை, தத்துவத்தை அறிவியலைத் துணைகொண்டு சொல்வதாகவே இருக்கும். அதன் இலக்கு அறிவியலில் தாக்கம் செலுத்துவதல்ல, வாழ்க்கையை விளக்குவதே.

அறிவியல் மிகுபுனைவுக்கு(Science Fantasy) முதல் இரண்டுவிதிமுறைகளும் இல்லை. அது அறிவியலில் இருந்து குறியீடுகளை, வியப்பும் திகைப்பும் ஊட்டும் கதைகான வாய்ப்புகளை மட்டுமே எடுத்துக்கொள்கிறது. அது ஒருவகை புராணக்கதைதான், அறிவியலை பாவனைசெய்கிறது. அது கேளிக்கையை அளிக்கிறது, கூடவே உருவகங்கள் வழியாகச் சிலவற்றைச் சொல்கிறது. அதன் குறியீட்டுத்தன்மையைக் கொண்டுதான் அதன் அழகியலைக் கணிக்கிறோம்.

ஜுராசிக் பார்க்கில் அத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து எப்படி அந்த கொசு உயிரோடிருக்க முடியும் என்று அறிவியல்படி கேள்வி எழுப்பினால் அப்படத்திற்குள் நம்மால் செல்லவே முடியாது. பக்ஷிராஷனின் ஆன்மா எப்படி பறவைகளை துணைகொண்டு அரங்கை நிரப்பும் இராஜாளிப் பறவைபோல உருமாறமுடியும் என்று பகுத்தறிவுக்குட்பட்டு கேள்விகளை எழுப்பும்போது நாம் இப்படத்திலும் நுழைய முடிவதில்லை. சிட்டி போன்ற பொறியன்கள்(Robot) சாத்தியமா என்று அறிவியலால் இன்னும் விளக்கமுடியவில்லை. மேலும் பகுத்தறிவின் எல்லைகளை நன்குணர்ந்தவர்களே சிறந்த அறிவியலாளர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். இது பகுத்தறிவென்றாலே கடவுள் மறுப்பு என்று சுருக்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழகத்து அறிவுஜீவிகளுக்கு புரியப்போவதில்லை.

இவை அனைத்திற்கும் மேலாக இது தமிழ் சினிமா இந்திய சினிமாவிற்கு அளித்துள்ள மிகப்பெரிய கொடை. இது கொண்டாடப்படவேண்டிய தருணமே.

images (82)

images (77)

காந்தி ஆசாரியா?

FB_IMG_1543759466493
பள்ளிக்கூடப் புத்தகத்தின் அட்டைப்படத்திலுள்ள அம்பேத்கரின் நிலைமையை மாரி செல்வராஜ் விவரிக்க விவரிக்க, அவருடைய வேதனை நமக்கும் தொற்றிக் கொண்டது. ஒரு இயக்குனருக்கு இருக்க வேண்டிய மிக முக்கிய தகுதியான உடல் மொழி, அவருடைய ஆழ்மனத்திலுள்ள தாழ்வு மனப்பான்மையை சிதறடித்துக் கொண்டு மேலெழும்பி ததும்பி வழிந்து அங்கிருந்த அனைவரையும் ஆட்கொண்டு உறைய வைத்தது. அந்த உறைந்த கூட்டத்தில் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனும் ஒருவர்.

‘பரியேறும் பெருமாள்’ படத்தின் வெற்றியை கொண்டாடும் வகையில் சென்னை கே.கே.நகரிலுள்ள டிஸ்கவரி புத்தக நிறுவனத்தில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த நிகழ்வில் உட்கார இடமில்லாமல், நிகழ்வு நடக்கும் அரங்கத்தையொட்டியிருந்த அறையிலிருந்த புத்தகங்களுக்கு விழியைக் கொடுத்துவிட்டு, அரங்கத்தின் சுவர்களுக்கு செவியைக் கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. நாள் தோறும் இளம் வாசகர்களை, இலக்கியம் நோக்கி இழுத்துக் கொண்டிருக்கும் ஜெயமோகன் போன்றவர்களுக்கு இவ்வரங்கு கொஞ்சம் சிறியதுதான். அவரோடு சேர்ந்து மிகச்சிறந்த ஆக்கங்களைத் தந்த இயக்குநர் வசந்தபாலனும் அங்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தார். கூட்டம் அரங்கின் வாசலைத் தாண்டி நிற்க இடமின்றி பக்கத்திலிருந்த புத்தகங்கள் நிறைந்த அறையின் இடைவெளிகளையும் நிரப்பியிருந்தது.

FB_IMG_1543759503909

காந்தி அடிக்கடி கூறி வந்ததைப்போல, மாற்றுத்தரப்புடன் உரையாட மறுக்கும் எந்த சமூகமும் முன்னகர்வதில்லை என்பதே ‘பரியேறும் பரிமாளின்’ சாராம்சமாக இருந்ததை அங்கு பேசிய அனைவரும் ஏதோ ஒரு வகையில் சுட்டிக் காட்டினார்கள். கூட்டம் முடிந்து அரங்கத்தை விட்டு வெளியேறி, அந்த புத்தக அறையில் மீண்டும் சந்தித்துக் கொண்ட மாரி செல்வராஜும் ஜெயமோகனும் கிட்டத்தட்ட ஒரு மணிநேரமாக நின்றுகொண்டே ஆற்றிய அந்த உரையாடல், இன்னமும் அங்கு எஞ்சியிருந்த 30 அல்லது 40 பேருக்கு கிடைத்த அரிய வாய்ப்பு.

FB_IMG_1543759585546

எப்போதுமே பசுமையில் தன் கண்களை நனைத்திருக்கும் கன்யாகுமரி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த தன்போன்றோருக்கு, திருநெல்வேலி மாவட்டத்தின் சில வறண்ட நிலபரப்புகள் அளிக்கும் சோகத்தையும்; அதன் பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் பௌர்ணமி இரவு நேரத்து அழகியலையும் மிக இயல்பாக ஜெமோ விவரிக்க ஆரம்பிக்க, அங்குள்ள மனிதர்களுக்குப் பின்னாலுள்ள சோகங்களையும், இன்னமும் தீர்க்கப்படாமலிருக்கும் நவீன தீண்டாமையின் கோரமுகங்களையும் மாரி விவரிக்க ஆரம்பிக்க அறையிலுள்ள அனைவரையும் உள்ளிழுத்துக் கொண்டது அந்த உரையாடல்.

FB_IMG_1543759548883

தலித் மாணவர்களின் புத்தகத்தில் பிரகாசமாய் ஒளிவீசும் கண்களைக் கொண்ட அம்பேத்கர், தலித் அல்லாத மாணவர்களின் புத்தகத்தில் பார்வையிழந்த குருடனாகவோ; அல்லது ஒட்டுமொத்தமாய் கிழிக்கப்பட்டிருப்பதையோ மாரி நினைவு கூர்ந்தது, அம்பேத்கருக்கு நிகழ்ந்த வரலாற்றுச் சோகம். இதைக் கண்டிப்பாக அந்த மாணவர்கள் செய்திருக்க மாட்டார்கள்; அம்பேத்கரை தலித் சமூகத்தின் தலைவராக மட்டுமே குறுக்கிக் கொண்ட பெரியவர்களின் சிந்தனைக் கோளாறுதான் இதற்கான காரணம் என்று ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் சமீபத்தில் பதின்மவயது சிறுவர்களால் நடத்தப்பட்ட ஆணவக்கொலைக்கு சாதி வெறியைவிட விமர்சனங்களையோ, கேலிகளையோ, கிண்டல்களையோ தாங்கிக்கொள்ள முடியாத சவலைப்பிள்ளைத்தனம்தான் காரணமென்று மாரி சொன்னபோது மனம் பதற ஆரம்பித்தது. இதுதான் பிற்காலத்தில் சாதிவெறியாகவும் வளர்த்தெடுக்கப்படுகிறது.

எங்கோ சில இடங்களில் நடக்கும் இந்த ஆணவக்கொலைகளை விதிவிலக்குகள் என்றும் புறந்தள்ள முடியவில்லை. ஒரு துளியானாலும் விஷம் விஷமே. அந்தக்காலங்களில் இதுபோன்ற பதின்மவயதுக்காரர்கள் மத்தியில் எப்படியாவதொரு கம்யூனிச தோழர் இருப்பார் வழிகாட்ட என்று ஜெமோ குறுக்கிட்டுச் சொன்னது நிசர்சனமான உண்மை. அதுபோன்ற புரோலட்டேரியன்கள் காட்சிப்பொருளாகிவிட்ட காலமிது. ஆசாரித் தெருவில் காந்தி சிலை இருப்பதாலேயே அவர் ஆசாரிகள் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்று நினைத்தவராகத்தான் மாரிகூட இருந்திருந்திருக்கிறார். ஆனால், பரியேறும் பெருமாளின் ஒவ்வொரு காட்சிகளிலும் தான் எடுத்துக் கொண்ட அக்கரையை, எந்த சமூகத்தினரையும் புண்படுத்திவிடக்கூடாது என்பதிலிருந்த உறுதியை விளக்கியபோது அங்கிருந்த அனைவரும் வாய்பிளந்திருந்தோம்.

FB_IMG_1543759528580

புகழ்பெற்ற சமூக ஆராய்ச்சியாளரான ராஜ்கௌதமன் தலித்தியச் செயல்பாடுகளை பின்வரும் நான்காக பிரிக்கிறார்:

1.சாதி ஒழிப்பை மையமாகக் கொண்ட இடதுசாரி வகை

2.தமிழ் மொழி அல்லது இனம் சார்ந்த தமிழ் தேசியம் சார்ந்த வகை

3.அரசின் சலுகைகளை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும் நடுத்தரவர்க்கம் சார்ந்த மிதவாத வகை

4.சமஸ்கிருதமயமாதல் என்ற இந்து மதத்திலுள்ள சாதிய ஏறுவரிசையில் ஏறிச் செல்லும் வகை.

பெரும்பாலும் பா.ரஞ்சித் தன் படங்களில் வலியுறுத்துவது முதல் இரண்டு வகைமைகளைத்தான். இரண்டுமே ஆதிக்கசக்திகளின் அடித்தளத்தை அசைத்துப் பார்க்கும் முயற்சி. ஆனால் மாரி, இது நான்கும் கலந்த ஒரு கலவை ஒன்றை முன்வைக்கிறாரோ என்று தோன்றுகிறது. ஜெமோ குறிப்பிட்டது போல, தலித் விடுதலை என்பது மானுட விடுதலையை நோக்கிய நகர்வாக இருக்கும் பட்சத்தில் எந்த வகைமையை மாரி சார்ந்திருந்தாலும் அவர் வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்பார்.

IMG_20181201_1329450

காற்றின் மொழி – RJக்களுக்கு ஒரு மரியாதை

images (71)

நம்மைச் சுற்றி நடக்கும் அனைத்து விஷயங்களுமே சரியாக, அதாவது நமக்கு சாதகமாகவே, இருக்கும் என்ற அசட்டு நம்பிக்கையிலேயே வாழ்ந்து மடிந்துவிடத் துடிக்கும் நடுத்தரவர்க்க மனநிலையை காட்சிப்படுத்துவதில் ராதாமோகனுக்கு கிடைத்த மீண்டுமொரு வெற்றி. இம்முறை, அருகிக் கொண்டுவரும் வேலைக்கு செல்ல முடியாத மனைவிகளின் பெருமூச்சுக் காற்றை, “Hello…” என்ற வசீகர மொழியாக்கியிருக்கிறார்.

தினமும் பறவைபோல பறந்து துடித்து வாழவிரும்பும் நடுத்தரவர்க்கத்திற்கு ஒவ்வாத மனநிலையைக் கொண்ட ஜோதிகாவை, +2வைக் கூடத் தாண்டாத அவருடைய கல்வியின்மையை காரணம் காட்டி முடக்கிவைக்கிறது அவருடைய நடுத்தரவர்க்க குடும்பம். அதிலிருந்து, தன் கனவுகளைச் சிறகாய் வளர்த்துப் பறந்து விஜி வந்தடையும் இடம் ஒரு பண்பலை வானொலி நிலையத்தின் RJவாக. அதுவு‌ம் இரவில் கிரங்கடிக்கும் வகையில் வாசகர்களின் அந்தரங்க பிரச்சினைகளைப் பற்றி பேசவேண்டிய ‘மதுவுடன் ஒரு இரவு’ எனும் நிகழ்ச்சியின் RJ மதுவாக.

images (73)

கலையாமல் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த வீட்டினை ஒரு குழந்தை நுழைந்து கலைத்துப் போடுவதை போல தன் ருசியான இரவுணவாலும், கிரங்கடிக்கும் குரலாலும், வாசகர்களின் வில்லங்கமான கேள்விகளுக்கு ஒரு தேர்ந்த உளவியலாளர் அளிக்கும் தீர்வுகளைப் போன்ற முதிர்ச்சி பதில்களாலும், அந்நிறுவனத்தை தலைகீழாக்கி விடுகிறார் விஜி.

150269_thumb_665

தான் ஓட்டும் இரயிலின் முன்பு விழுந்து தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களால் உறக்கமின்மையில் தவிக்கும் இரயில் ஓட்டுநரின் கேள்வியாகட்டும்; தான் சந்திக்கும் பெண்களின் கண்களை உற்று நோக்க முடியாமல் அவர்களின் மார்பகங்களையே அளவெடுக்கும், பெண்களுக்கான உள்ளாடை விற்பனைக்கு நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஒருவரின் கேள்வியாகட்டும்; RJ மதுவாக விஜி தன்னுடைய மாறாத அதே கிரங்கடிக்கும் குரலில் அளிக்கும் பதில்கள் புத்துணர்ச்சி மருந்து. தங்களுடைய சோகங்களை, பிரச்சினைகளை, குறிப்பாக தங்களுடைய தனிமையையும் பகிர்ந்து கொள்ளும் வாசகர்களுக்கான நிகழ்ச்சியாகிப்போகிறது விஜியின் ‘மதுவுடன் ஒரு இரவு’.

201811172137183331_Katrin-Mozhi-in-cinema-review_SECVPF

வழக்கம்போல் நடுத்தர குடும்பங்களுக்கே உரிய பாசச்சேறு விஜியை மீண்டும் உள்ளிழுத்து முடங்க வைக்க முயல்கிறது. விஜி தன் வேலையை விட்டுவிட முடிவு செய்தவுடன், “இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இக்குழந்தை என் நிறுவனத்தை கலைத்துப் போடக்கூடாதா”என ஏங்குகிறார் அந்நிறுவனத்தின் தலைவி. விஜி போன்ற பெண்களின் ஆதர்சம் இவர். ‘மதுவுடன் ஒர் இரவு’ நான் நடத்தியிருந்தால், “நிறைய இரவு மிருகங்களுக்கு தீனி போட்டிருப்பேன். ஆனா, நீங்க அந்த மிருகங்களுக்குள் உறைந்திருக்கும் குழந்தையை வெளிய கொண்டு வந்துருக்கீங்க” என்று நெகிழ்கிறார் அந்நிகழ்ச்சியின் ஒருங்கிணைப்பாளர். இப்படி படம் முழுதும் மனதில் பதியும் வசனங்கள், இப்படத்திற்கு மிகப்பெரிய உறுதுணை.

images (72)

“என் வீட்டில் வாஷிங் மெஷின் கூடதான் இல்ல. அதுக்காக அந்த இடத்துல உங்க வாஷிங் மெசின கொண்டு வந்து பார்க் பண்ணுவீங்களா என்ன..” என தன் கார் பார்க்கிங்கை உபயோகித்தவர்களிடம் சிடுசிடுக்கும் எம.எஸ். பாஸ்கர்; “நான் தனியா இருக்கேன். அவன் தனிமையில் இருக்கான்” என ரொமான்ஸ் காட்டும் மனோபாலா; ஒரு துடைப்பக்கட்டையை Home Delivery செய்ய தன் மூட்டுவலியை பொருட்படுத்தாமல் இல்லாத நான்காவது மாடிவரை ஏறியிரங்கும் வழியல் மன்னன் மயில்சாமி என படத்தில் வரும் அனைத்து கதாபாத்திரங்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் அருமையாக ஜோதிகா என்னும் மையத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருப்பது அருமையான திரைக்கதை உத்தி.

images (74)

சேவைப் பொருளாதாரத்தின் விளைவுகள் இப்படம் முழுதும் நுண்பகடி செய்யப்பட்டாலும், அவை தந்திருக்கும் வாய்ப்புகளையும் சரிசமமாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இக்கதையை பெண்ணுரிமை அல்லது பெண்ணியம் என்ற புரட்சிக் கருத்தாங்கங்களுடன் கூடுமானவரை ஒன்றவிடாமல் தடுத்து பிரசார நெடியைத் தவிர்த்திருப்பதால், ஜோதிகாவிடம் சிறைபட்டிருந்த அந்த “Hello…” என்ற வார்த்தை சுதந்திரச் சிறகுகளோடு அவருடைய உதடுகளிலிருந்து உருகி வெளியேறி காற்றில் மிதந்து நம்மையும் கிரங்கடிக்கத்தான் செய்கிறது.

images (75)

மன்றம் – ஒரு சீரிய முயற்சி

https_cdn.evbuc.comimages526255052768939118961original

மிகவும் புகழ்பெற்ற தொழில்நுட்ப வல்லுனரான Zohoவைச் சேர்ந்த ராஜேந்திரன் தண்டபாணியின் கன்னித் தமிழுரையை கேட்கவைத்திருக்கிறது ‘மன்றம்’ என்ற அமைப்பு. தமிழில், இதுபோன்ற பல்வேறு துறை வல்லுநர்களை அழைத்து அவர்களுக்கான மேடையை அமைத்துத்தரும் அமைப்புகள் ஏதும் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. தமிழர்களை தமிழில் உரையாற்ற வைப்பதே பெரிய சாதனை என்று சொல்லுமளவுக்கு நாம் தாழ்ந்து போயிருந்தாலும், ஒட்டுமொத்த உரையையும் முடிந்த அளவு தமிழிலேயே ஆற்றவைக்கும் இம்முயற்சி மிகவும் போற்றுதலுக்குரியதே. இதுவரை எனக்குத் தெரிந்து இதுபோன்ற மேடைகளில் தொடர்ந்து தமிழில் உரையாற்றி வரும் சிந்தனையாளர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மட்டுமே. சமீபத்தில் அவருடைய இலக்கியவட்டம் நடத்திய ஒரு நிகழ்வில் அவருடைய உரையை கட்டணம் செலுத்தி கேட்க வேண்டியிருந்தது. ‘மன்றம்’ போன்றவர்களின் முயற்சிகள் இப்படியொரு இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்க வாழ்த்துக்கள்.

தன்னுடைய செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) பற்றிய உரைக்காக,எந்திரனுக்கு, ‘பொறியன்’ என்றொரு தமிழ் வார்த்தையை தேடிக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார் ராஜேந்திரன். இப்படி அவர் உரை முழுதும் சுவாரஸ்யங்களுக்கு குறைவில்லை. அதே சமயத்தில் இன்னும் 20 ஆண்டுகளில் பொறியன்கள் தன்னுடைய அடுத்தகட்ட செயற்கை நுண்ணறிவை மனிதர்களின் உதவியின்றி தாங்களே வடிவமைத்துக் கொள்ளும் என்ற பீதியையும் கிளப்பினார்.

ஆரம்ப காலங்களில் மேதைகளிடமி்ருந்து மட்டுமே கற்று தங்களை மேம்படுத்திக்கொண்ட பொறியன்கள், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் காரணமாக அனைவரிடமிருந்தும் கற்றுக்கொண்டு மனிதர்களை முந்திச் செல்வது “ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு” என்பதையே ஞாபகப்படுத்தியது. நாம் இணையத்தில் செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் பொறியன்களை நாளொருமேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக கடவுள் ஸ்தானத்தை நோக்கி நகர்த்துகின்றன என்று கூறி “மனிதனை உருவாக்கியவனை மனிதன் உருவாக்குகிறான்” என்று முடித்தார் ராஜேந்திரன்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு நூறு பேர் அமர்ந்திருந்த அந்த குளிரூட்டப்பட்ட அரங்கத்தில் மதியம் 2மணி முதல் மாலை 6 வரை ஐந்து விதமான தலைப்புகளில் நடந்த உரைகள், அனைவரையும் வெகுவாக ஈர்த்து இருக்கையோடு பிணைத்திருந்தது. பெரும்பாலும் இதுபோன்ற உரைகள் இளையவர்களை கவரும் வகையில் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அமைப்பை மீறி வெற்றிபெற்றவர்களை அழைப்பது வாடிக்கையாக இருக்கும். “இதுபோன்ற விதிவிலக்குகள் எப்போதும் உதாரணங்களல்ல” என்பதை உணர்ந்து அமைப்புக்குள்ளிருந்து வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு தொடர்ந்து உரையாற்றும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படும் பட்சத்தில் ‘மன்றத்தில் தென்றல் வீசும்’.

https://www.eventbrite.com/e/mandram–tickets-51371592817?aff=ebdssbdestsearch#