First blog post – எதற்கிந்த வலைப்பூ

images (4)

வாசிப்பு ஒருவரை எங்கு இழுத்துச் செல்லும் என்பதைக் காட்டுவதற்கா?

இல்லை, பெரும்பாலும் சுஜாதா, கொஞ்சமாக இந்திரா பார்த்தசாரதி என்றிருந்த என் வாசிப்பை அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்ற ஜெமோவின்(ஜெயமோகன்) புகழ் பாடவா?

இல்லை, நானும் எழுத்தாளனென்று பறைசாற்றிக் கொள்ளவா?

இப்போதைக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் மிகத் தெளிவு; வாசிப்பை விட அதைத் தொகுத்து எழுதும் போது கிடைக்கும் தெளிவுதான் என்னை இயக்குவதாக எண்ணிக் கொள்கிறேன். மேலும், என்னுடைய இந்த இயக்கத்திற்கான எரிபொருள் ஜெமோவின் எழுத்துக்களும், அவர்வழியாக நான் கண்டடைந்தவர்களின் எழுத்துக்களுமே.

ஒருவகையில் தான் என்ற தன்முனைப்பு கொண்ட அறிவுஜீவித்தனம் அல்லது ஒரு மேதாவித்தனம் என்னை எழுதத்தூண்டுகிறது என்றாலும், இறுதியில் கிடைக்கும் அத்தெளிவே என்னை இயக்குவதாக மீணடும் எண்ணிக் கொள்கிறேன்.

— முத்து

 

post

குமரகுரபன்-விஷ்ணுபுரம் விருது விழா

IMG-20180610-WA0029

என்னால் மறக்க முடியாத நிகழ்வின் ஒராண்டு நிறைவிது. போன வருட ‘குமரகுருபன் – விஷ்ணுபுரம்’ விழாவில்தான் என் ஆதர்ச எழுத்தாளர் ஜெயமோகனை( ஜெமோ) முதன் முறையாக சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. இடைப்பட்ட இந்த ஓராண்டில் அவரைச் சந்திக்க கிடைத்த ஒவ்வொரு வாய்ப்பும், அந்த முதல் சந்திப்பு பற்றிய நினைவுகளை வருடிச் செல்ல தவறுவதில்லை. போனமுறை சபரிநாதனுக்கு; இம்முறை கண்டராதித்தனுக்கு என, சிறந்த கவிஞருக்கான விருது வழங்கும் இவ்விழா தன் இரண்டாம் ஆண்டை எட்டியுள்ளது. கடும் உழைப்பைக்கோரும் இவ்விரு விழாக்களையும் சாத்தியப்படுத்தியது சென்னை விஷ்ணுபுர வாசகர் வட்டம். மறைந்த இளம் கவிஞரான குமரகுருபனுக்கு இதைவிட சிறந்த முறையில் அஞ்சலி செலுத்தமுடியுமாவென்று தெரியவில்லை. இலக்கியச் செயல்பாடுகளை இவ்வளவு தீவிரமாக முன்னெடுப்பதில் ஜெமோவின் ‘விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம்’ தமிழ் இலக்கியத்திற்கு மிகப்பெரும் கொடை.

IMG-20180605-WA0021

இந்த வருட நிகழ்வின் நாயகனான கண்டராதித்தன், தன் புகைப்படத்தில் கவிஞர்களுக்கே உரிய புனைவான கம்பீரத்தோடு தோற்றமளித்தார். அவரை நேரில் சந்தித்தபோது, ஜெமோ தன் உரையில் கூறியதைப் போல அவர் கவிதை வெளிப்படுத்திய ஆளுமைக்கும் அவருக்கும் எந்த ஒருவித சம்பந்தமும் இல்லாமல் ஒரு கிராமத்து இளைஞனுக்கே உரிய வெகுளித்தனமும் மருண்ட பார்வையுமாக இருந்தார். புகழ்பெற்ற இலக்கிய விமர்சகரான டி.எஸ். எலியட்டின் “கவிஞர்கள் தங்கள் கவிதைகள் மூலம் தங்கள் ஆளுமையை வெளிப்படுத்துவதில்லை; தங்கள் ஆளுமையிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்கிறார்கள்” என்ற வரிகள்தான் நினைவுக்கு வந்தன.

விருது விழா நடக்கும் ஞாயிறன்று மதியமே “நாவல் கோட்பாடு” பற்றிய ஒரு விவாதமும் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டதால் ஜெமோவுடனான இயல்பான சந்திப்புக்கு வாய்ப்பிருக்காதென்றே எண்ணியிருந்தேன். சனி இரவு, வழக்கம் போல் காளிபிரசாத் அந்த சந்திப்பு காலை 10 மணி அளவில் சாத்தியம் என்று வாட்ஸப்பியிருந்தார். விழாவில் தான் பேசப்போகும் கன்னிப்பேச்சு பற்றிய படபடப்பு அச்செய்தியிலிருந்து போல் எனக்கு தோன்றியது. ஆனால் அது என்னுடைய வெறும் உளமயக்கம் மட்டுமே என்பதை அப்போது நான் உணரவில்லை.

யோகா சென்டர் – வடபழனி

காலை 9 மணிக்கெல்லாம், ‘ஜெமோ @யோகா சென்டர்’ என அவரும் மற்றும் சிலரும் உள்ள புகைப்படம் சென்னை வட்ட வாட்ஸ்அப் குழுமத்தில் பதிவிடப்பட்டது கண்டு, அப்போது தான் முறுவலித்துக் கொண்டிருந்த நான் சுறுசுறுப்பானேன். அன்று முகூர்த்த நாளென்பதால் Olaக்களின் கட்டணம் சற்று எகிறியிருந்தது. வழக்கமாக கிடைக்கும் ஆட்டோ சாரதி அவருடைய சொந்த வேலைகளில் மூழ்கியிருந்ததால், Olaவைப் பற்றிக்கொண்டு சின்ன மலையிலிருந்து கிளம்பியபோது மணி பத்தரையை தாண்டியிருந்தது. வழக்கம் போல அங்கிருக்கும் கவர்னர் மாளிகையின் நுழைவுவாயில் சிறைக்கதவுகளையே ஞாபகப்படுத்தியது. ஒரு காலத்தில் எப்போதாவது குவிக்கப்படும் காவலர்கள், இப்போதெல்லாம் அங்கே நிதமும் குவிக்கப்படுகிறார்கள். வழக்கம்போல் ஒரு சின்ன படபடப்பு மெல்ல தொற்றிக்கொண்டது; இது அங்கிருந்த காவலர் கூட்டத்தை பார்த்ததால் அல்ல.ஜெமோவை மறுபடியும் நேரில் சந்திக்கப் போகிறோம் என்பதால். இடைப்பட்ட இந்த ஓராண்டில் சிலமுறை சந்தித்திருந்த போதும், ஒவ்வொரு முறையும் இந்த படபடப்பு மற்றும் சிறிதளவேனும் இல்லாமல் இருப்பதில்லை.

கத்திப்பாரா சுழல் மேம்பாலச் சாலையில் வாகனங்கள் மெல்ல தேங்க ஆரம்பித்திருந்தது படபடப்பை அதிகப்படுத்தியது. மிக அகலமான அந்தச் சாலையில் கிட்டத்தட்ட ஒரு 100 மீட்டருக்கு முன்னும் பின்னும் நீண்டிருந்தது வாகனங்களின் தேக்கம். சென்னையர்கள் எது நடந்தாலும் தங்கள் வாகனத்தை விட்டு இறங்குவதில்லை என்ற நிலைமையெல்லாம் மாறிவிட்டது. அங்கே நடுநாயகமாக வீற்றிருந்த ஒரு ஸ்கார்பியோ வாகனத்தின் பின்புறத்தில் சிக்கிக் கொண்டிருந்த ஒரு இரு சக்கர வாகனத்தை மிக பிரயத்தனப்பட்டு வெளியே எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். கீழே வீழ்ந்திருந்த இரு சக்கர வாகன ஓட்டியை ஆசுவாசப்படுத்தி அதே ஸ்கார்பியோவில் ஏற்றி அனுப்பி வைத்தார்கள். தேக்கம் கலைந்து வாகனங்கள் மீண்டும் பயமுறுத்தும் வேகத்தில் பறக்கத் தொடங்கின. தரமான சாலைகளால் மட்டுமே நம் பயணங்கள் தரமாக அமைவதில்லை. வாகனம் ஓட்ட கற்றுக்கொடுக்கப்படும் முறையும்; கற்றுக்கொள்ளும் முறையும் தரமாக மாறாதவரை தரமான சாலைகளின் பயனை நாம் முழுவதும் பெறப்போவதில்லை என்றெண்ணிக் கொண்டே குருஜி(சௌந்தர்) அவர்களின் யோகா சென்டரை அடைந்தபோது மணி பதினொன்றைத் தாண்டியிருந்தது.

மாதமொருமுறை நடக்கும் விஷ்ணுபுரம் சென்னை வட்டத்தின் இலக்கிய நிகழ்வுகள் நடக்கும் இவ்விடம் விடுதியாகவும் மாறியிருந்தது. அந்த நீண்ட செவ்வக அறையின் ஒரு பக்கம் முழுவதும் தமிழகத்தின் வெவ்வேறு பகுதிகளிலிருந்து இந்நிகழ்வுக்காக பயணித்திருந்தவர்களின் தோள்பைகள் சீரான வரிசையில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன. எதிர்புறம் நடுநாயகமாக மூத்த கவிஞரும் சிறந்த கவிஞருக்கான விருதை வழங்கப் போகிறவர்களில் ஒருவருமான கலாப்பிரியா அவர்கள் வீற்றிருந்தார். சுற்றி ஒரு 30 பேர். அவர்களின் சராசரி வயதும் ஒரு 30 இருக்கும். ஜெமோ அப்போதுதான் ஒரு வேலையாய் வெளியே சென்றிருந்ததாக கூறினார்கள். ஜாஜா, அருணாச்சலம் என்று தெரிந்த முகங்களுக்கு நடுவில் ஜெமோ தளத்தில் மூலம் மிகப்பரிட்சயமாயிருந்த கிருஷ்ணனும் ஏ.வி. மணிகண்டனும் அங்கிருந்தனர். விஷால் ராஜாவும், எழுத்தாளர் சுனீல் கிருஷ்ணனும் விருது விழாவிற்கு முன் நடக்கவிருக்கும் நாவல் வடிவங்கள் கோட்பாடுகள் பற்றிய விவாதத்திற்காக தயாராகிக் கொண்டிருப்பதைப் போலிருந்தது.

ஏற்கனவே அங்கே உரையாடல் களைகட்டியிருந்தது. ஒரு மெல்லிய புன்னகையோடும் ஆச்சரியத்தோடும் கேட்கப்பட்ட கேள்விகளுக்கு பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தார் கலாப்பிரியா. படிமங்கள் இலக்கியத்தில் முதலில் எங்கு தொடங்கியிருக்க முடியும்? என்று கலாப்பிரியாவை திணறடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள் ஏ.வி யும் அருணாச்சலமும். ஜெமோவின் தளத்தில் வெளிவரும் இவர்களுடைய கட்டுரைகள் செறிவான மொழி நடையும் உரிய இலக்கிய கலைச்சொற்களையும் உடையவை.

மணி பண்ணிரெண்டை தொட்டிருந்நது. கலாப்பிரியா ஓய்வெடுப்பதற்காக விடைபெற்றுக் கொண்டார். ஆனால் கலந்துரையாடல் தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது. சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் துள்ளிக் கொண்டு உள்ளே வந்தார் ஜெமோ. “மணிவண்ணன் சார், நான் உங்களோட பெரிய ஃபேன். எனக்காக நீங்க நடிச்ச ஒரு காமெடிய பண்ணிக்காட்டுங்களேன் என்று இரயிலில் பயணிக்கும் போது கேட்ட ஆட்டோ ஓட்டும் ரசிகரிடம், எங்க இப்ப நீங்க ஆட்டோ ஓட்டி காண்பிங்க” என்ற நகைச்சுவையுடன் இறுக்கமான கலந்துரையாடலை இலகுவான அரட்டை கச்சேரியாக மாற்றினார் ஜெமோ. செய்தி துறத்தல், சமூக ஊடகங்களின் தாக்கம் மற்றும் அதன் அபத்தம், தன் அராஜக பால்யம், தூத்துக்குடி கலவரம் என பசியை மறக்கும் அளவுக்கு சுவாரஸ்யமாக சென்றது. ஜெமோவின் ஒவ்வொரு பேச்சுக்கும் ஏதாவது ஒரு எதிர்வினையை ஆற்றிக்கொண்டேயிருந்தார் கிருஷ்ணன்.

இப்போதிருக்கும் சமூகவலைதளச் சமூகம், எல்லாவற்றையும் வெறும் இருவரிச் செய்திகளாக எதிர்பார்க்கிறது. திருவள்ளுவருக்கு அவர் காலத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட சவால்களை விட பெரிய சவால்களை இந்த எதிர்பார்ப்புகள், சமகாலத்தில் கருத்து சொல்பவர்களுக்கு ஏற்படுத்தியிருக்கிறது. இதனாலேயே ஆழ்ந்த வாசிப்பற்ற எந்தவிதமான புரிதலுமற்ற அபத்தங்களே பெரும்பாலும் சமூகவலைதளங்களில் சிலாகிக்கப்படுகின்றன. எங்கோ படித்த இந்த வாசகங்கள் நினைவுக்கு வந்தன.

Junk Food and Social Networking Sites
இவையிரண்டையும் அதிகம் மேய்பவர்கள் தங்கள் நுண்ணுனர்வை இழக்கிறார்கள்.

ஒன்றில் ஆழ்ந்து போகத்தெரியாதவர்கள், கடலின் மேற்பரப்புக்கு வரமுடியாமல் முழுகிப் போகும் சாத்தியங்களே அதிகம் என்பதை உணர்த்தியது ஜெமோவுடனான அந்த அரட்டை. மணி மதியம் ஒன்றைத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. வழக்கம் போல் சௌந்தர் குருஜி சாப்பாட்டு மணி அடித்தார். சிக்கனமான அளவுச்சாப்பாடை சென்டரிலிருந்து ஒரு 100 மீட்டர் தொலைவிலிருந்த உணவு விடுதியில் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். இது சிக்கன நடவடிக்கை மட்டுமல்ல. அளவில்லாச் சாப்பாட்டை வாங்கிக் கொடுத்து எங்கே அனைவரும் மட்டையாகி மதியம் நடைபெறும் நாவல் கோட்பாடு விவாதத்தில் கலந்து கொள்ளாமல் போய்விடுவார்களோ என்ற ஜாக்கிரதையுணர்வும்கூட. Guruji is thoughtful.

கிட்டத்தட்ட ஒரு ஊர்வலம் போல உணவு விடுதிக்குச் செல்லும் சாலையை அந்த எரிக்கும் வெயிலில் கடந்தபோது, ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி எங்களை வழிமறித்து “அவர் யார்? ஏன் அவர் பின்னால் எல்லோரும் செல்கிறீர்கள்? “ என்று ஜெமோவைக் சுட்டிக்காட்டி கேட்டார். அவர் தான் writer ஜெயமோகன் என்று பலமுறை சொல்லியும், திரும்பத் திரும்ப “அவர் directorஆ” என்றே கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். ஒரு எழுத்தாளர் பின் இவ்வளவு பேர் செல்வதெல்லாம் இன்னும் பொதுப்புத்திக்கு அந்நியமானதே.

அளவுச்சாப்பாட்டிற்கே கொஞ்சம் மயக்கம் வந்தது. மீண்டும் யோகா சென்டருக்கே திரும்பி, கொஞ்ச நேர அரை மயக்கத்தில் மணி 3ஐத் தொட்டிருந்தது. திடீரென ஜெமோ துள்ளி பரபரப்பானார். விழா நடக்கும் அரங்கு நோக்கி கிளம்பினார், நாவல் கோட்பாடுகள் பற்றிய விவாதத்திற்காக. அரங்கமும் அங்கிருந்து நடந்து செல்லும் தொலைவுதான். விழா நடக்கும் அரங்கில் கிட்டத்தட்ட அனைத்து ஏற்பாடுகளும் முடிவடையும் நிலையில் இருந்தது. ராகவ், சிறில், முத்து மற்றும் சௌந்தரும் மிகப் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். அரங்கத்துக்குச் செல்லும் வழியில் ஜாஜாவிடம் அச்சிலிருக்கும் என் முதல் புத்தகத்தின் முகப்பு பக்கத்தைக் காண்பித்து ஜெமோவிடம் எப்படி அதை காண்பிப்பது என ஒத்திகை பார்த்துக் கொண்டேன். ஜாஜாவிற்கு மிக்க மகிழ்ச்சி. அன்றே கையில் கிடைத்திருக்க வேண்டிய புத்தகம், அச்சகத்தில் ஏற்பட்ட மின்தடை காரணமாக சாத்தியப்படவில்லை. அடுத்த நாள்தான் கொடுக்க முடியுமென்று விட்டார்கள்.

நாவல் கோட்பாடு வடிவம் – விவாதம்

இது விஷால் ராஜாவிற்கு வளங்கப்பட்ட அருமையான வாய்ப்பு. வளர்ந்து வரும் இளம் படைப்பாளி. நாவல்களில் நவீனத்துவ மற்றும் பின்நவீனத்துவ சிந்தனைகளின் தாக்கம் பற்றிய தன் வாதத்தை மிக அருமையாக முன்வைக்க, அதற்கான எதிர்வாதத்தை பிரபல எழுத்தாளரும் ஆயுர்வேத மருத்துவருமான சுனீல் கிருஷ்ணன் முன் வைத்தார். ‘சிந்திப்பதால் நான் மனிதன்’ எனும் டெக்கார்த்தேவின் நவீனத்துவத்திலிருந்து ‘சிந்திப்பதால் நான் செயல்பட முடிவதில்லை’ எனும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் பின்நவீனத்துவம் என விவாவதம் அங்கிருந்த இளையவர்களுக்கு (கிட்டத்தட்ட 100 பேராவது இருக்கலாம்) நிறைய திறப்பை உருவாக்கி இருக்கலாம்.

‘போமோ’ (போஸ்ட் Modernism) என்று செல்லமாக அழைக்கப்படும் பின்நவீனத்துவம், மரபுகளை கலைத்து (அல்லது அதன் வழியாக) நவீனத்துவம் கொண்டிருந்த ஒற்றைப்படைத்தன்மையை தனிமனிதன் என்ற உருவகத்தை கேள்விக்குள்ளாக்கியது எனலாம். விவாதத்திற்கு பின் எழுப்பப்பட்ட வறுத்தெடுக்கும் கேள்விகளை மிக இலாவகமாகவே கையாண்டார்கள் சுனீலும் விஷாலும். அதிலும் ஜெமோ கேட்ட ஒரு கேள்வியான, தமிழ் பண்பாட்டை மீள் உருவாக்கம் செய்யும் பின்நவீனத்துவ நாவல்கள் எதுவும் ஏன் தமிழில் இல்லை என்ற அந்த கேள்வி ஏனோ தெரியவில்லை மார்க்ஸிய இலக்கிய விமர்சகரான கோவை ஞானி அவர்களை ஞாபகப்படுத்தியது. அதிகாரங்களை, அதன் தற்போதைய வடிவங்களை கேள்விக்குட்படுத்தும் பின்நவீனத்துவ காலகட்டம் தனக்கான ஆற்றலை தன் மரபிலக்கியங்களை பயில்வதன் மூலம் பெற்றுக்கொள்ள முடியும் என்கிறார். உணவை விளைவிக்கும் சமூகமாக மாறிய பண்டைய கால மருதநிலம் தன் வேளாண்மையில் கிடைத்த உபரி மூலம் உணவை சேகரிக்கும் சமூகங்களடங்கிய ஏனைய நிலங்களான குறிஞ்சி, முல்லை, நெய்தலை வென்றெடுத்து ஒரு மிகப்பெரிய மக்கள் இடப்பெயர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கிறார்கள். இதன் பொருட்டே கணியன் பூங்குன்றனார் “யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்” என்கிறார் என்று ஞானி கூறும்போது அது முற்றிலும் ஒரு புதிய கோணத்தை நமக்குத் திறப்பதுபோல் எந்த ஒ்ரு ஆக்கமும் தமிழில் உருவாக்கப்படவோ இல்லை விமர்சிக்கப்படவோ இல்லை என்றே தோன்றுகிறது.

விருது விழா

கிட்டத்தட்ட 2 மணி நேரம் சென்றதே தெரியவில்லை. மணி ஐந்தரையைத் தொட்டிருந்தது. விருது விழாவுக்கு வருகிறவர்களும் ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்திருந்தார்கள். வித்தியாசமான அரங்க அமைப்பு. நுழைவாயிலின் பக்கத்திலேயே மேடை. வரும் அனைவரும் பெருந்திரளை எதிர்கொண்டு நாணியே உள்ளே வந்தார்கள். அதுவே ஒரு கவிதையைப் போல்தான் இருந்தது. குமரகுரபனின் மனைவியும் அப்போதுதான் வந்திருந்தார். விவாதமும் முடிவுக்கு வர அதே மேடை விருது விழாவுக்கான மேடையாக கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் மாற்றப்பட்டது.

விழாவின் நாயகன் கண்டராதித்தன் தன் நண்பர்களுடன் தன் கவிதைப் புத்தகங்கள் அடங்கிய பெட்டியோடும் அரங்கத்தில் நுழைந்தார், ஆளுமை எதுவுமற்ற ஆளுமையாக. அவரைத் தொடர்ந்து அவ்விருதை வழங்கப் போகிறவர்களான மலையாள இலக்கிய உலகைச் சேர்ந்த டி.பி.ராஜிவனும், நம் பக்கத்து வீட்டுக்காரர் போன்றவருமான மூத்த கவிஞர் கலாப்பிரியாவும் வந்தார்கள். அதைத் தொடர்ந்து கண்டராதித்தனின் நண்பரும் எழுத்தாளரும் நடிகருமான அஜயன் பாலாவும் வர விஷ்ணுபுரம் வட்டம் கண்ணசைக்க ஸ்ருதி டிவியினர் தன் கட்டைவிரலை உயர்த்திக்காட்ட விருது விழா இனிதே துவங்கியது, சிறிலின் வசீகரமான வரவேற்புரையுடன்.

IMG-20180610-WA0025

தொகுப்பாளர்களுக்கே உள்ள presence of mind உடன் ஜாஜா விழாவை தொகுத்தளிக்க ஆரம்பித்தார். இவையனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டு தன் கன்னி உரைக்கான நேரத்திற்காக, படபடப்பை வெளியே காட்டாமல் காளிபிரசாத் நிகழ்வுகளை கூர்ந்து நோக்கியபடி இருந்தார்.

IMG-20180610-WA0030

அனைவரின் கரகோசங்களுக்கு நடுவே டி.பி.ராஜிவனிடம் கைகுலுக்கி விருதைப் பெற்றுக்கொண்ட கண்டராதித்தன் கலாப்பிரியாவிடம் மட்டும் உரிமையாக கட்டியணைத்து முத்தம் கொடுத்துப் பெற்றுக்கொண்டார். அந்த அணைப்பின் கதகதப்பில் அஜயன்பாலா கூறிய கண்டராதித்தனுக்கு நேர்ந்த அனைத்துப் புறக்கணிப்புகளும் அவமானங்களும் உருகிப்போயிருக்கலாம். இதைத்தான் இந்த விழா சாத்தியப்படுத்தியது.உரியவர்களுக்கான அங்கீகாரம் பொதுவெளியில் கிட்டியே ஆகவேண்டும் என்பதே ஜெமோவின் அறைகூவல்.அதை சத்தமேயில்லாமல் நிகழ்த்தியும் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார்.

IMG-20180610-WA0028

அதற்குப்பின் உரைநிகழ்த்திய டி.பி.ராஜிவனின் ஆங்கிலஉரை தமிழ் மலையாள இலக்கிய உறவையும். கவிதையின் உன்னதத்தையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. மலையாள உச்சரிப்பு இல்லாத ஆங்கிலஉரை மிகவும் வித்தியாசமாக இருந்தது. அதை தொடர்ந்து பேசவந்த கலாப்பிரியா 70 ஆண்டுகால தமிழ் நவீன மரபுக்கவிதைகளின் உருவாக்கத்தையும், அதில் கண்டராதித்தனின் இடம் என்னவென்பதையும் சுட்டிக்காட்டினார். மணி ஏழரையைத் தொட்டிருந்தது. பெரிய சூறாவளி ஒன்று தாக்கிச் செல்வதுபோல இருந்தது அதற்குப்பின் வந்த அஜயன்பாலாவின் உரை. தன் நண்பனின் அவமானங்கள், ஏமாற்றங்கள் என கண்டராதித்தன் கடந்து வந்திருக்கும் பாதையை மிக உணர்ச்சிப் பூர்வமாகச் சொல்லி அங்கிருந்த அனைவரையும் ‘நண்பேன்டா’ போடவைத்தார். அங்கிருந்த இளம் கவிஞர்களுக்கும் கண்டராதித்தனின் நண்பர்களுக்கும் அவ்வுரை கண்ணீரை வரவழைத்திருக்கும்.

IMG-20180610-WA0037

விஷ்ணுபுரம் சென்னை வட்ட வாசகர்களால் மிகவும் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்பட்ட காளியின் பேச்சு அங்கு அஜயன்பாலா ஏற்படுத்திச் சென்றிருந்த இறுக்கத்தை கொஞ்சம் நெகிழ்த்தியது. ஒரு மேடைப்பேச்சு போல அல்லாமல் கண்டராதித்தனுடைய கவிதைகளின் ரசிகனாக அக்கவிதைகளின் அழகியல் தருணங்களை தன் சொந்த அனுபவத்திலிருந்தே விளக்கினார். மணி எட்டைத் தாண்டியிருந்தது. அதற்குப்பின் உரையாற்ற வந்த ஜெமோ தமிழ் கவிதை மரபிலுள்ள குறையான மாற்றுத் தரப்பு கவிதைகள் என்ற ஒன்று இல்லாமையை சுட்டிக்காட்டினார். இங்குள்ள கவிதைகளணைத்தும் ஒழுக்கத்தின் தேவையின்மையையும், மரபுகளுக்கு எதிரானதாகவும் உள்ளன. இதற்கான எதிர்தரப்பு ஒன்று எழுந்து வரவேண்டும் என்ற அறைகூவல் ஒன்றையும் விடுத்து அதற்கான சில சாத்தியக்கூறுகளையும் கண்டராதித்தன் கவிதைகள் வழியாக சுட்டிக்காட்டினார். இந்நிகழ்வுக்குக் காரணமான மறைந்த குமரகுருபனையும் நினைவு கூர்ந்தார். இதுவரை ஜெமோ ஆற்றிய உரைகளிலிருந்து கொஞ்சம் வித்தியாசமாகவே இருந்தது இவ்வுரை.

IMG-20180610-WA0038

IMG-20180610-WA0027

அதற்குப்பின் நன்றி கூற வந்த கண்டராதித்தன் தான் கொண்டு வந்திருந்த பேச்சுக்கான குறிப்பு காணாமல் தேடி, மேடையிலிருந்தவாரே தன் நண்பனை அழைத்து அக்குறிப்பைக் கொண்டு வரச்சொன்னது ஒரு கவிதை. அதற்குப்பின் இந்த ஒட்டுமொத்த நிகழ்வையும் தாங்கிப் பிடித்திருந்த குருஜி சௌந்தர் தனக்கும் சேர்த்தே தன் நன்றியுரையில் நன்றி கூறிக்கொண்டு விழா நிகழ்வுகளை முடித்து வைத்தார். மணி ஒன்பதைத் தொட்டிருந்நது.

IMG-20180610-WA0044

வழக்கம்போல் ஜெமோவை மொய்க்க ஆரம்பித்திருந்தார்கள். ஒருவர் மாற்றி ஒருவர் என அரங்கத்தை விட்டு சாலை வரை என அவரைச் சுற்றி வந்து கொண்டேயிருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட ஒரு பத்து மணிநேரம் தொடர்ச்சியாக இவ்வளவு ஆற்றலோடு நான் இருந்ததில்லை. ஒன்றின் மேல் கொண்டுள்ள ஈடுபாடு நமக்குத் தேவையான ஆற்றலை நாமே பெற்றுக் கொள்ள உதவுகிறது என்று எண்ணிக்கொண்டு அச்சிலிருக்கும் என் முதல் புத்தகத்தின் முதல் காப்பியை நாளை ஜெமோவிடம் கொடுத்து ஆசிபெறலாம் என Olaவைச் சுழலவைத்தேன்.

IMG_20180610_2054023

(குறிப்பு : அடுத்த நாள் மதியம் மீண்டுமொரு முறை ஜெமோவைச் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. என் புத்தகத்தையும் கொடுத்து வாழ்த்துக்களையும் ஆசியையும் பெற்றுக் கொண்டேன். மீண்டும் அங்கு நடந்த உரையாடல்கள் மிக சுவாரஸ்யமானவை. இதைப்பற்றி ஒரு தனி பதிவுதான் எழுதவேண்டும். இக்குறிப்புக்குள் அடக்க முடியாது)

நடிகையர் திலகம்

unnamed (5)

ஒளிப்பதிவாளர் உயர் நாற்காலியில் அமர்ந்தவாறு, ஒளிபடப்பிடிப்புக் கருவியின் பின்னால் தயாராகிக் கொண்டிருக்கிறார். இயக்குநர் இறுகிய முகத்துடன் நம்பிக்கையே இல்லாமல் “ஸ்டார்ட்…ரெடி…ஆக்சன்” என்றவுடன் திரையில் காண்பிக்கப்படும் நடிகை ஒரு வட்டமான மஞ்சத்தில் அமர்ந்தவாரே அதிலிருக்கும் தலையணை நோக்கி பக்கவாட்டில் சரிகிறார். மிக உயர்ந்த மேற்கூரையில் இருந்து தொங்கும் திரைச்சீலை அந்த வட்ட மஞ்சத்தைத் தழுவி, காற்றிலசைந்து அந்த நடிகையையும் தழுவத் துடிக்கிறது. அத்துடிப்பு, தன்னிடமிருந்து பிரிந்து சென்ற காதலனையோ கணவனையோ நினைவுபடுத்த, அதுவரை இறுகியிருந்த நடிகையின் முகம் நெகிழத் தொடங்குகிறது. வெளியேறும் மூச்சுக் காற்றால் வயிறு உள்வாங்க, முலைக்குவைகள் கீழ்சரிந்து, அலையில் சிக்கிக் கொண்ட சிறு படகாய் தவிக்கும் அந்த கீற்றுத் தொப்புளை மீட்க முனைகின்றன. தனக்குள் நிகழும் இப்போராட்டத்தை தாங்கமுடியாமல், கழுத்து புடைக்க, உதடுகள் துடிக்க, கதுப்புக் கன்னங்கள் அத்துடிப்போடு சேர்ந்து கொள்ள அதுவரை இமையால் கட்டப்பட்டிருந்த அணையை இடது விழியோரம் கரைத்து கண்கள் பனிக்க, இயக்குநர் கேட்டு கொண்டதுபோல் அந்த வட்ட மஞ்சத்தின் உருளைத் தலையணையில் ஓரிரு கண்ணீர் துளிகள் மட்டுமே சிந்துகிறாள் அந்த நவரச நாயகி.

கிளிசரின் இல்லாததால் இந்த காட்சியை ரத்து செய்ய நினைத்த இயக்குநர் மெய்மறந்து நிற்கிறார். பிற்காலத்தில் நடிகையர் திலகம் என்றழைக்கப்படப் போகும் அந்த நடிகையைத் தவிர அங்கிருந்த ஒருவர் கூட “கட்…” சொல்லவேண்டும் என்பதை உணர்ந்திருக்கவில்லை. இப்படித்தான்
‘அம்மாடி’ என்று ஜெமினி கணேசனால் செல்லமாக அழைக்கப்பட்ட சாவித்ரியின் திரையுலக வாழ்க்கை துவங்கியுள்ளது. இதை மிக நேர்த்தியான காட்சி அமைப்புடன் சித்தரித்திருக்கிறார் ‘நடிகையர் திலகம்’ படத்தின் இயக்குனர். இங்கு தொடங்கும் இந்த நேர்த்தி படம் முழதும் நீடித்திருக்கிறது. அதிலும் காதல் மன்னன் ஜெமினி கணேசன், சாவித்ரியிடம் மிக நயமாக நான் ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆனவன் என்பதைச் சொல்லி தன் காதலை ஏற்றுக் கொள்ள மன்றாடும் அந்தக் காட்சி,ஆர்ப்பரிக்கும் கடலலைகளுக்கு நடுவே ஆர்ப்பாட்டம் ஏதுமில்லாமல் படமாக்கப்பட்டிருக்கிறது. இப்படி படம் நெடுகிலும் இயக்குநரின் காட்சியமைப்பு இரசனை நிரம்பி வழிகிறது.

நேரில் கண்ட 80களின் சென்னையையும், பழைய படங்களில் பார்த்த 40களின் சென்னையையும் மிக தத்ரூபமாக காட்சிப்படுத்தியிருக்கிறார். அதிலும் அந்த வண்ணங்களற்ற கருப்பு வெள்ளைக் காட்சிகள் உண்மைக்கு நெருக்கமாக இருப்பதை உணரமுடிகிறது. அதன் மேல் அடிக்கப்படும் சிவப்பு காவி பச்சை என்ற அனைத்தும் எவ்வளவு செயற்கையானவை என்பதையும் உணரமுடிகிறது.

ஜெமினி சாவித்ரியாக நடித்திருக்கும் துல்கருக்கும் கீர்த்திக்கும் இது ஒரு வாழ்நாள் வாய்ப்பு. தங்கள் மேல் ஏற்றப்பட்டிருக்கும் கணத்தை மிக சிரத்தையோடு சுமந்திருக்கிறார்கள். தங்கள் நடிப்பை அவ்வளவு மெருகேற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதிலும் துல்கரின் அந்த ‘அம்மாடி’ என்ற சொல்லாடல் அரங்கத்திலிருந்த அத்தனை சாவித்ரிகளையும் உருக வைத்திருக்கும். கீர்த்தி இப்படியெல்லாம் நடிப்பாரா என்று ஆச்சரியப்படுத்துகிறார். அவ்வப்போது, ஏனோ தெரியவில்லை, நடிகை ஊர்வசியின் உடல்மொழியை ஞாபகப்படுத்துகிறது இவரின் நடிப்பு. ஊர்வசியும் சாவித்ரியின் நடிப்பிலிருந்து தானே தன் உடல்மொழியை பெற்றிருக்க முடியும்.

சாவித்திரி அவர்களின் வாழ்க்கையில் நடந்த முக்கியமான விஷயங்களை மிக நுட்பமாக சித்தரித்த இயக்குநர் அதைத் தொகுக்கும் முயற்சியில் கொஞ்சம் தொய்விழந்திருக்கிறார். படம் முழுதும் சாவித்ரியை ஒரு குழந்தை மனம் கொண்டவளாக மட்டுமே சித்தரித்திருப்பது கொஞ்சம் மிகைதான். ஆனால் அவர் கொடையுள்ளம் சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டதுதான். சாவித்ரியின் அழிவிற்கு ஜெமினியின் கள்ள (காதல்) தொடர்புகள் மட்டுமே காரணமாக காட்டியிருப்பது கொஞ்சம் சிறுபிள்ளைத்தனமாகத்தான் தெரிகிறது. இது ஒருவேளை உண்மையாகவும் இருக்கலாம். ஆனால், சாவித்திரியினுடைய இந்த பலவீனங்கள் அழுத்தமாகப் பதியப்படவில்லை. இதெல்லாம் ஒரு சுயசரிதைப் படத்தில் ஏற்படும் இயல்பான குறைகள் என்று தான் எண்ணத் தோன்றுகிறது. இதையெல்லாம் தவிர்த்து விட்டால், இப்படத்தில் உழைத்திருக்கும் அனைத்து கலைஞர்களும் நம்மை சாவித்ரியின் வாழ்க்கைக்கு மிகவருகில் அழைத்துச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

images (27)

கிரிக்கெட் வர்ணனை

download (1)

“நீண்ட தப்படிகள் ஓடிவந்து அதிவேகத்தில் நல்ல அளவில் வீசப்பட்ட பந்து. அதை பின்னால் சென்று தடுத்தாடினார் மட்டையாளர். பந்தை பந்துவீச்சாளரே தடுத்தெடுக்க ஓட்டத்திற்கான வாய்ப்பெதுவுமில்லை. அணியின் எண்ணிக்கையில் மாற்றமேதுமில்லை. 2 விக்கெட் இழப்பிற்கு 112 ஓட்டங்கள். மீண்டும் பட்டாபிராம் முனையிலிருந்து கோர்ட்னி வால்ஸ், சுனில் கவாஸ்கரை நோக்கி…” ஒவ்வொரு நொடியும் நம்மை பந்தோடே பயணிக்க வைக்கும் கிரிக்கெட் பற்றிய வானொலி வர்ணனை இது.

தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் பிரபலமாகாத காலத்தில் கிரிக்கெட் ரசிகர்களின் உற்ற தோழன் இந்த வானொலி வர்ணனையே. தொலைக்காட்சி வந்த பின்பும் கூட கத்துக் குட்டிகளின் வர்ணனையால், தொலைக்காட்சி ஊமையாக்கப்பட்டு சுவாரஸ்யமான வானொலி வல்லுநர்களின் வர்ணனைகளே கேட்கப்பட்டன. ஆனால் தொலைக்காட்சிக்கென்றே ஒரு பிரத்யேகமான வர்ணனை தேவைப்பட்டதை நாள் செல்லச் செல்ல உணர ஆரம்பித்தனர்.

“நீண்ட தப்படிகள் ஓடிவந்து சார்ட் மிட் ஆன் தடுப்பாளரைக் கடந்து நடுவருக்கு அருகில் வந்து திடீரென பக்கவாட்டில் விலகி எம்பிக்குதித்து அதி வேகத்தில் வீசுகிறார். கண் இமைக்கும் நேரத்தில் மறுமுனையை அடைந்த அந்த பந்தை, தன் இடது காலை முன்வைத்து எக்ஸ்ட்ரா கவர் திசையில் தட்டி அங்கிருந்த தடுப்பாளர் தடுத்தெடுக்கும் முன் ஒரு ஓட்டத்தை தன் கணக்கிலும் அணியின் கணக்கிலும் சேர்த்துக் கொள்கிறார் மட்டையாளர்”. இப்படி வானொலி போல ஒவ்வொரு கணமும் களத்தில் நடப்பதை விவரிக்க வேண்டிய அவசியத்தை இல்லாமலாக்கி விட்டது தொலைக்காட்சி. நாடகத்திற்கான உடல் மொழி, சினிமாவிற்கு உதவாதது போல தொலைக்காட்சிக்கென தனி வர்ணனை முறை தேவைப்பட்டது.

வர்ணனையாளர்கள் கிரிக்கெட் வல்லுநர்களாகவும், ஒரே சமயத்தில் பல தகவல்களை கையாளத் தெரிந்தவர்களாகவும், நல்ல மொழியறிவு கொண்டவர்களாகவும் மற்றும் கொஞ்சம் கற்பனை வளம் மிக்கவர்களாகவும் பரிணமித்தார்கள். மிக முக்கியமாக வர்ணனையாளரின் நல்ல குரல் வளமும் அதிலிருந்தெழும் சரியான உச்சரிப்புகளும், தொய்வேற்படும் தோறும் நம்மை ஆட்டத்தோடு பிணைத்திருப்பவை. கிட்டத்தட்ட ஒரு சிம்ஃபொனி கச்சேரியை நிகழ்த்தி காட்டும் இசைக் கலைஞனைப்போல தனக்கு இன்றைய தொழில்நுட்ப வசதி மூலம் கிடைக்கும் அனைத்து தகவல்களையும் ஒருங்கிணைக்கும் திறமைதான் வர்ணனையாளர்களுக்கும் தேவைப்பட்டது.

இத்திறமையை வளர்த்துக் கொண்ட ஆங்கில வர்ணனையாளர்களில் முக்கியமானவர்கள் என பட்டியலிட்டால் ரிச்சி பெனட்,ஜெஃப் பாய்காட், இயன் சாப்பல், சுனில் கவாஸ்கர், ரவி சாஸ்திரி, ஹர்ஸா போகலே என நீளும். இவர்களின் அற்புதமான திறமை தான் தொலைக்காட்சியில் கிரிக்கெட் பார்ப்பதை மேலும் சுவாரசியப்படுத்தியது. அதிலும் ரிச்சி பெனட் கிரிக்கெட்டிலிருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு காட்சி ஊடகத்தொடர்பு சம்பந்தப்பட்ட டிப்ளமோ படிப்புகளை வர்ணனையாளர் ஆகவேண்டும் என்பதற்காக படித்திருக்கிறார்.

“It is a short pitched delivery and the batsman flicked it elegantly towards finleg…” என சொல்லிவிட்டு, அசாருதீனிலிருந்து மார்க் வாக் வழியாக விராட் கோலிவரை எப்படி தங்களுடைய மணிக்கட்டை வெகுநேர்த்தியாக உபயோகிக்கிறார்கள் என்ற தொழில்நுட்பத்தை வர்ணனையாளர் விளக்கி முடிப்பதற்குள் அடுத்த பந்தை வீச பந்து வீச்சாளர் தயாராயிருப்பார். “This time, batsman is cleanly yorked and last his balance as well as his wicket…” எனச் சொல்லிவிட்டு இந்த பந்தைப் பற்றிய மிக விரிவான அலசலுக்கு மீண்டும் செல்ல முடியும். இப்படி வீசப்பட்ட பந்திற்கும், அடுத்த பந்திற்கும் உள்ள இடைவெளியை எவ்வளவு சமயோசிதமாக நிரப்புவது என்பது தான், தொலைக்காட்சி வர்ணனையாளர்களுக்குள்ள சவால்.

ஆங்கில வர்ணனை ஒரு முதிர்ச்சியை அடைந்து வெகு காலமாகி விட்டது. இப்போதுதான் தமிழ் வர்ணனை IPL வழியாக தன் ஆரம்ப படிக்கட்டுகளில் நின்று கொண்டிருக்கிறது. வல்லுநராக ஶ்ரீகாந்த் மட்டுமே உள்ளது தமிழர்களின் துரதிர்ஸ்டமே. “….அவன் வந்து ஸ்கொயர் லெக் சைடுல அடிச்சாம்பாரு… “ என்று எதார்த்தமான மொழி நடையில் அவர் பேசிக் கவர்ந்தாலும், தமிழ் வர்ணனை நீடித்திருப்பதற்கு மொழியின் சாத்தியங்களை அறிந்த ஒருவர் வேண்டும். அன்றாட பேச்சுத் தமிழுக்கும் சங்கத் தமிழுக்கும் இடைப்பட்ட ஒரு மொழியை கண்டடையவேண்டிய கட்டாயத்தில் தமிழ் வர்ணனையாளர்கள் இருக்கிறார்கள். இங்கேதான் முந்தைய தமிழ் வானொலி வர்ணனைகள் கைகொடுக்க கூடும். அதிலுள்ள நாடகத்தன்மையை மறைத்து ஒரு உரையாடல் தன்மையை கொண்டு வர முயற்சிக்கலாம்.

“நீண்ட தப்படிகள் ஓடிவந்து வீசினார்…” என்பதை “சென்னை கடற்கரையிலிருந்தே ஓடி வருகிறார் போலும்… .” எனலாம்.

“ஓட விருப்பமில்லாமல், தனக்காக பந்துகளை எல்லைக் கோட்டைத் தாண்டி ஓடவிட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறார் கெயில்…” எனலாம்.

கல்லூரிக் காலங்களில் நான் சேர்ந்ந அணியினர் நடத்திய மாநில அளவிலான கிரிக்கெட் போட்டிகளுக்கு வர்ணனை செய்வதற்கும், நடுவராக பணியாற்றுவதற்கும் பருவத்தேர்வுகளை தவறவிட்டிருக்கிறேன். கவாஸ்கர் அப்போதுதான் கிரிக்கெட்டிலிருந்து ஓய்வு பெற்று வர்ணனையில் முத்திரை பதித்துக் கொண்டிருந்த காலகட்டம். சுழல் மன்னன் வெங்கட் ராகவன் நடுவராக கோலேச்சிய காலகட்டமும் கூட. கிரிக்கெட்டில் என்னைச் செலுத்திய இவ்விரு முக்கியமான ஆளுமைகளின் நினைவாகவே இந்தப் பதிவு.

தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் தமிழ் குரல்

IMG_1180

அன்றாடங்களில் சிக்கிக் கொள்ளாத ரஷ்ய இலக்கிய ஆளுமையான தஸ்தயெவ்ஸ்கியை மிகவும் பிரபலபடுத்தியுள்ளது அவரின் தமிழ்குரலான எம்.ஏ. சுசீலா அவர்களை கௌரவிக்கும் பொருட்டு விக்ஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டமும் (எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் வாசகர் குழு) சென்னை ரக்ஷ்ய கலசார மையமும் இணைந்து நடத்திய விழா. விழாவை தலைமை தாங்கியவர்களில் ஒருவரான திரு. மிஹாயில் கோர்பட்டேவ் ஆச்சரியபட்டதைப்போல, ரஷ்யர்களுக்கே சிக்கலான தஸ்தயெவ்ஸ்கி எனும் புதிரை, தன் மொழி ஆளுமையாலும், கடின உழைப்பாலும் அவிழ்த்திருக்கும் எம்.ஏ.சுசீலா அவர்களைக் கண்டு அங்கிருந்த அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டோம்.

விடுதி

முதன் முதலாக ஜெமோவை (ஜெயமோகன்) நேரில் சந்தித்தது கடந்த ஆண்டு அவரின் விக்ஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் நடத்திய ‘குமரகுருபன் நினைவு கவிதை விருது’ விழாவில்தான். அப்போதிருந்த படபடப்பில் நாவெல்லாம் வறண்டு உதடுகள் ஒட்டி சொற்கள் சிறைப்பட்டிருந்தன. அவர் வாஞ்சையாக கைகுலுக்கிய பின்னரே என்னால் பேச முடிந்தது. அந்த படபடப்பெல்லாம் இந்நிகழ்வின்போது கொஞ்சம் குறைந்திருந்தது. இடைப்பட்ட இந்த ஓராண்டு காலத்தில் அவரை இருமுறை சந்திக்க கிடைத்த வாய்ப்பும், என் தொடர் எழுத்துக்களின் மூலம் கிடைத்த அணுக்கமும் இதற்கு காரணமாயிருக்கலாம்.

வழக்கம்போல் காளிபிரசாத்தின் மூலம் ஜெமோ தங்கியிருக்கும் இடத்தை அறிந்துகொண்டு கிளம்பினேன், இந்தமுறை விழாவிற்கு முன்னே அவரைச் சந்திக்கலாமென்று. சென்னையிலிருந்து வெளியே இருப்பவர்களிடமிருந்தே சென்னையின் இன்னொரு முகத்தை அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. தி.நகர் ஹபிபுல்லா சாலையின் குறுக்குத் தெருவிலுள்ள பெரும்பாலான அடுக்குமாடி குடியிருப்புகள் home stay hotelகளாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. கூகுல் வழிகாட்டி நிறுத்திய இடத்தில் இருந்தது அடுக்குமாடி குடியிருப்பா இல்லை விடுதியா என்று குழம்பிய போது சுரேஸ் பிரதீப் எதிரே வந்து கூகுல் சரியென்று உறுதிசெய்தார் (இவ்வுலகைப் பற்றி கூகுல் அறியாதது ஒன்றுமேயில்லை). ஜெமோவால் கண்டெடுக்கப்பட்ட வளர்ந்து வரும் இளம் எழுத்தாளர் இவர். ‘ஒளிற் நிழல்’ என்ற தலைப்பில் தன் நாவல் கணக்கை துவக்கியிருப்பவர். அவருடனான ஒரு சிறு அறிமுகத்திற்கு பிறகு ஜெமோவின் அறைக்கதவைத் தட்டிக்கொண்டு உள்ளே நுழைந்தேன். திருவிழா கலைஞர்களின் ஓய்வெடுக்கும் அறைக்குள் நுழைந்ததைப் போன்றொரு உணர்வு.

அது ஒரு நீண்ட செவ்வக அறை. சீரான இடைவெளியில் போடப்பட்டிருந்த மூன்று மெத்தைக் கட்டில்கள். போரிட்ட களைப்பில் அயர்ந்து தூங்கிடும் வீரர்களைப்போல உண்ட மயக்கத்திலும் பயணக் களைப்பிலும் மெத்தையின்மேல் வீழ்ந்திருந்த ஒரு சிலரைத் தவிர அங்கிருந்த அனைவரின் கண்களும் சிந்தையும் ஜெமோவின் மேல் தான் குவிந்திருந்தது. முதலிரண்டு கட்டில்களுக்கு நடுவே போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து டால்ஸ்டாயின் ‘புத்துயிர்ப்பு’ பற்றி பேசிக்கொண்டிருந்தார். செவ்வியல் நாவல் என்றால் என்ன? ஒரு கதையோட்டத்தை எதிர்பார்த்து ஏன் செவ்வியல் நாவலை அணுகக்கூடாது? என விரிந்த அந்த உரை மாலை விழாவின் சாராம்சத்தை உணர்த்தியது.

மணி நான்கை தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதுவரை உறக்கத்திலிருந்த சிறில் அலெக்ஸும், ராஜகோபாலும் திடீரென புத்துயிர்ப்பு பெற்று ஜெமோவை வற்புறுத்தி உறங்க வைத்தனர். இருவரும் தாங்கள் பேசவேண்டிய உரையை மனதுக்குள் ஓட்டியவாறே விழாவின் கடைசிக்கட்ட ஏற்பாடுகளை முடுக்க ஆரம்பித்தனர். அதற்கு முன்னரிருந்தே காளி பரபரப்பாக இயங்க ஆரம்பித்திருந்தார். அங்கிருந்த ஒவ்வொருவருக்கும் அந்த பரபரப்பு தொற்றிக்கொண்டது. உறக்கத்திலிருந்த அனைவரும் ஒவ்வொருவராய் உயிர்த்தெழுந்து ஒப்பனை அறைகள் நோக்கி விரைந்தனர். விழாக்கோலம் பூண்டது அவ்வறை.

சிறிலும் சில நண்பர்களும் விழாவை தலைமையேற்று நடத்தும் இருவரில் ஒருவரான இ.பா.வை (இந்திரா பார்த்தசாரதி) அழைத்து வரச்செல்ல, ராகவும் நானும் விழாவின் நாயகியான எம்.ஏ.சுசீலா அவர்கள் தங்கியிருந்த ஆயக்கர் பவன் நோக்கி விரைந்தோம். மணி 4.30ஐத் தாண்டியிருந்தது.

ஆயக்கர் பவன்

இதற்கு முன்னால் அவர்களை நேரில் சந்தித்ததில்லை. நல்லவேளையாக அன்று தான் ஜெமோவின் தளத்தில் ‘நிலவறைக் குறிப்புகள்’ பற்றிய என்னுடைய அவதானிப்புகள் வெளியாயிருந்ததால் அது என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள போதுமாய் இருக்கும் என எண்ணிக் கொண்டிருக்கும்போதே ராகவின் கார் ஆயக்கர் பவனில் நுழைந்திருந்தது.

சென்னையின் மிகமுக்கியமான அடையாளம் ஆயக்கர் பவன். இந்தியாவிற்கும்கூட. இங்குள்ள வருமானவரி அலுவலகத்தால் வாரநாட்களில் கவலைதோய்ந்த முகங்களும் தளர்ந்த உடல்களுமாக நிரம்பி வழியும் வளாகம் அன்று விடுமுறையால் இளைப்பாறிக் கொண்டிருந்தது. மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது. அங்கிருந்த விருந்தினர் விடுதியின் முன் ஒரு குழந்தையின் குதூகலத்துடன் ஏற்கனவே சுசீலா அவர்கள் காத்துக்கொண்டிருந்தார். உதட்டில் பூத்திருந்த புன்னகையால் அவரின் முகம் முழுதும் மலர்ந்திருந்தது.பேராசிரியராக இருந்து ஓய்வு பெற்ற பின் துவங்கிய கடும் உழைப்பைக்கோரும் அவருடைய இரண்டாவது இன்னிங்ஸிக்கு கிடைத்த அங்கீகாரத்தின் பூரிப்பது. ராகவை அடையாளம் கண்டு காரில் ஏறிக்கொண்டார். அவரின் உற்சாகமும் ஆற்றலும் எங்களைப் பற்றிக்கொள்ள விழா நிகழும் ரஷ்ய கலாச்சார மையம் நோக்கி விரைந்தோம்.

தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் ‘நிலவறைக் குறிப்புகள்’ நாவல் தான் மொழிபெயர்ப்பதற்கு மிக அதிக நாட்கள்(கிட்டத்தட்ட 2 ஆண்டுகள்) எடுத்து கொண்டதாக கூறினார். அந்நாவல் சித்தரிக்கும் இருண்மைகளே அதற்குக் காரணம் என்றார். ஒரே ஒரு கதாபாத்திரத்தை வைத்துக் கொண்டு இக்குறுநாவல் தன் முக்கால்வாசிப் பகுதியை கடந்திருக்கும்.

ஜெமோ அடிக்கடி கூறுவதைப் போல நம்முடைய இலக்குகள் நாம் எட்டுவதைவிட பெரியதாக இருக்கும்போது நம்மில் இயல்பாக செயலூக்கம் குடிகொள்கிறது. இத்தனை அசாத்தியமான மொழிபெயர்ப்புகளுக்குப் பின்பும், கையிலெடுத்துக் கொள்ளப்போகும் தன் சொந்த நாவல்களைப் பற்றி பேசினார். செயலூக்கம் கொள்பவர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் புதிதாய்தான் பிறக்கிறார்கள்.

ரஷ்ய கலாச்சார மையம்

மணி ஐந்தை தொட்டிருந்நது நாங்கள் கஸ்தூரி ரங்கன் சாலையில் நுழைந்தபோது. சென்னையின் மிக முக்கியமான அடையாளமான போயஸ் தோட்டத்தை உள்ளடக்கிய பகுதி. பாரம்பரிய செல்வச் சீமான் சீமாட்டிகளின் வசிப்பிடம். அங்குள்ள தரமான சாலைகளில் வழுக்கிச் செல்லும் கார் வகைகளும், வழுக்கி விழுந்து கொண்டே இருக்கும் அச்சாலையின் நடைபாதையில் நடக்கும் பெண்களின் ஆடை வகைகளும் அப்பகுதி கலாசாரங்களை தாண்டிய அல்லது மீறிய Globizen (உலகக் குடிமகன்?) களுக்கானது என்பதை உணர்த்தியது.

அச்சாலையின் ஒருமுனையில்தான் ரஷ்ய கலாச்சார மையம் எந்த ஆராவாரமும் இன்றி எழிலாக வீற்றிருந்தது. மையத்தின் காவலாளி சில வழக்கமான சோதனைகளுக்குப் பிறகு எந்தவித பதற்றமுமின்றி எங்கள் காரை உள்ளே அனுமதித்தார். அம்மையத்தின் கடைநிலை ஊழியர்வரை அன்றைய நிகழ்வு பற்றிய விபரங்கள் பகிரப்பட்டிருக்கின்றன.இதைத்தான் தொழில்முறை நேர்த்தி (Professionalism) என்கிறார்களோ? இவர்களோடு “செய்வன திருந்தச் செய்” எனும் மனப்பாங்கு கொண்ட விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம் கைகோர்த்திருப்பது இவ்விழாவை மேலும் சிறப்பிக்கும் என்றே தோன்றியது.

அரங்கத்தின் வரவேற்பறையில் சௌந்தர் நின்று அனைவரையும் வரவேற்றுக் கொண்டிருந்தார். அங்கிருந்ந சிலர் சுசீலா அவர்களை சூழ்ந்து கொண்டார்கள். அவர் கால்தொட்டு ஆசிபெற விரும்பிய ஒரு வாசகியை, விழுவதற்கு முன்பே தோள்தொட்டு எழுப்பி அவர் கட்டியணைத்தது ஒரு நெகிழ்வான தருணம்.

சிறிது நேரத்திலேயே ஜெமோவும் துள்ளலாக மையத்தினுள் நுழைந்தார். முகம் முழுதும் பெருமிதம். சுசீலா அவர்களின் செயலூக்கத்தை முடுக்கி விட்டவர் என்பதாலா? கூடவே கொஞ்சம் பதட்டமும் தெரிந்தது. அங்கு காத்திருந்த அனைவரும் ஒவ்வொருவராய் தயங்கித் தயங்கி அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். தன் வீட்டிலுள்ள ஒருவரைப்போல நலம் விசாரிக்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள். ஜெமோவை முதன் முதலாக பார்ப்பவர்கள் அவரை மிக அணுக்கமாக உணர்வார்கள். அவரைப்பற்றிய அனைத்து பிம்பங்களும் உடைந்து விடுவதே இந்த அணுக்கத்திற்கு காரணம்.

மணி ஐந்தை தொட்டு பதினைந்து நிமிடங்களாயிருந்து. இருவரால் கைத்தாங்கலாக அழைத்து வரப்பட்டாலும்,மிடுக்கோடும், எப்போதுமிருக்கும் குறும்பான முகத்தோடும் இ.பா. மையத்திலுள்ள விழா அரங்கு நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தார். 88 வயது இவருக்கு. தமிழ் உலகின் மூத்த இலக்கிய மேதை. வணிக எழுத்துக்களைத் தாண்டியிராத காலங்களில், கல்கியில் வெளிவந்த ‘வாழத்தூண்டும் மரணம் ‘ எனும் இவர் எழுதிய தொடரின் வழியாக இவ்விலக்கிய மேதையின் மேல் ஈர்ப்பு கொண்டு அவர் நாவலான ‘வேர்ப்பற்று’ பற்றிக் கொண்டு இலக்கியம் படிக்க ஆரம்பித்தேன். இவ்வாசிப்பு ‘குருதிப்புனல்’, ‘ஏயேசுவின் தோழர்கள்’, ‘வெந்து தணிந்த காடுகள்’ என கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்ட இவருடைய அனைத்து நாவல்கள் வழியாக நீண்டது. இதைத் தொடர்ந்து நான் வந்து சேர்ந்த இடம் தான் ஜெமோவின் ‘இந்து மெய்ஞான மரபில் ஆறு தரிசனங்கள்’. இ.பா. வின் அந்த குறும்புப் புன்னகை என் நினைவடுக்குகளின் வழியே பயணம் செய்ய ஆரம்பித்தது.

விழா

நினைவு தட்டி மணிக்கட்டை நோக்கியபோது ஐந்தரையை தொட இன்னும் ஐந்து நிமிடங்கள் பாக்கியிருந்தது. அரங்கம் முக்கால்வாசி நிரம்பியிருந்தது. நேரடி நிகழ்வுகளுக்கென வடிவமைக்கப்பட்ட நேர்த்தியான அரங்கு. தலைக்குமேல் மிக உயரத்திலிருந்த கூரையும், இரு பக்கமும் விரிந்திருந்த கிட்டத்தட்ட 500 அல்லது 600 அடர் சிவப்பு மெத்தை இருக்கைகளும் அரங்கின் பிரமாண்டத்தை உணர்த்தின. ஆனால் விழாமேடையில் அமரப்போகிறவர்களுக்கு மட்டும் சாதாரண இருக்கையே போடப்பட்டிருந்தது. அரங்கின் பிரமாண்டம் இருக்கைகளில் அமர்ந்தவுடனே மறைந்து நான் மட்டுமே அங்கிருப்பதைப் போன்றொரு உணர்வைத் தந்தது. அரங்கின் வலப்புறமிருந்த மூன்றாவது வரிசையில் அமர்ந்து கொண்டு திரும்பிப்பார்க்கையில் கிட்டத்தட்ட அரங்கம் நிரம்பியிருந்தது, முதல் வரிசையைத் தவிர. பள்ளிகளில் ஆரம்பித்த இந்த முதல் வரிசைப் பயம் இன்னும் நமக்கு அகன்றபாடில்லை. அதை வென்ற ஒரு சிலர் மட்டுமே அங்கமர்ந்திருந்தனர்.

சலசலப்புகள் அடங்கியபோது ரஸ்ய கலாச்சார மையத்தின் துணை அதிகாரி மிஹாயில் கோர்பட்டேவும் அரங்கினுள் நுழைந்தார். விழாவை துவக்குவதற்கான கடைசி நிமிட பரபரப்பில் இருந்தது விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம். ஒரு நீண்ட நிசப்தத்திற்குப் பிறகு கவிதாவின் கணீர் குரலோடு விழா நாயகர்கள் ஒவ்வொருவராக மேடையில் அமரவைக்கப்பட்டனர். சிறிலின் கச்சிதமான ஆங்கில வரவேற்புரையோடு தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் டேமிழ் குரலுக்கான பாராட்டு விழா இனிதே துவங்கியது.

மறந்துவிடக் கூடும் என்பதாலோ என்னவோ தாளில் எழுதி எடுத்து வந்திருந்த தன் உரையை மேடையில் அமர்ந்தவாரே இ.பா துவங்கினார். டால்ஸ்டாய் is objective(புறவயம்) என்றால் தஸ்தயேவ்ஸ்கி is subjective (அகவயம்) என இருவரும் ரஸ்ய இலக்கியத்தின் இரு துருவங்கள் என்றவரின் நீண்ட உரையில் அவ்வப்போது அவருக்குள்ளிருந்த இளைஞன் எட்டிப்பார்த்து தாளில் இல்லாதவற்றையும் பேசி குறும்பும் கிண்டலுமாக உரையை நகர்த்திச் சென்றான். அக்கரையிலுள்ளவற்றை இக்கரையிலிருந்து கொண்டே அறியும் அனுபவத்தை நமக்கு அளிப்பவர்கள் அக்கறையுள்ள இந்த மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் தான் என்றது இலக்கியத்தில் அவர்களின் உன்னத இடத்தை உணரச் செய்தது. மூன்றே நாட்களில் ‘குற்றமும் தண்டனையும்’ வாசித்து முடித்திருக்கிறார் சலிப்பே இல்லாமல். வெறும் காகிதப்பலகைகளாக மட்டுமே தேங்கிவிடும் மொழிபெயர்ப்பு நாவல்களுக்கு நடுவில் சுசீலா அவர்களின் உழைப்பு உணர்வுபூர்வமானது என்பதற்கு இந்த இலக்கிய மேதையின் வாசிப்பே சான்று. இதற்கு முன்னால் பேசிய மிஹாயிலும் இதையே வேறுவகையில்,
ரஷ்யர்களுக்கே சிக்கலான தஸ்தயெவ்ஸ்கியை உங்களால் உணரமுடிவது ஆச்சரியமளிக்கிறது என்றார். இதை சாத்தியப்படுத்திய சுசீலா அவர்களுக்கான விருதை வழங்கி மிஹாயிலும், இ.பா வும் விடைபெற்றனர்.

அதிலும் இ.பா. தன் முதுமையின் இயலாமையை “My soul wants to stay here but by flesh is not allowing me” என தனக்கே உரிய நக்கலோடு சொல்லிவிட்டு அதே குறும்பு முகத்துடன் விடைபெற்றார். அருணாச்சலம் நன்றியுரையில் குறிப்பிட்டதை போல 88 வயதான என்னை எந்த நம்பிக்கையோடு விழா நடப்பதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே அழைக்கிறீர்கள் என அதே குறும்புடன் கேட்டிருக்கிறார். ‘வாழத்தூண்டும் மரணம்’ எழுதியவரின் மன முதிர்ச்சியது. மேடையில் தோன்றிய வெற்றிடத்தை மனதும் உணர்ந்தது.

மீண்டுமொரு சிறிய நிசப்தம். தலைமையேற்ற இருவரின் சிறப்பான உரைகளுக்கு பிறகு இளம் எழுத்தாளர் சுரேஷ் பிரதிப்பை உரையாற்ற அழைத்தார்
கவிதா. மேடையிலிருந்த தன் இருக்கையிலிருந்து துப்பாக்கியிலிருந்து விடுபடும் குண்டு போல விசுக்கென்று உரையாற்றுமிடத்தை அடைந்தார். விரைந்து நடப்பவர் போலும். அது மிக நீளமான மேடை. ஆனால் குறைந்தே பேசினாலும் மிகச் செறிவாக இருந்த அந்த உரையில் தஸ்தயேவ்ஸ்கி பேசும் நவீன தனிமனிதனின் அகச்சிக்கல்கள் தொடங்கி ஏன் அவரை மொழிபெயர்ப்பது கஷ்டம் என்பது வரை மிக நேர்த்தியாக சுட்டிக்காட்டினார் . இவர் ஒரு தேர்ந்த கதைசொல்லியும் கூட என்பதை பதற்றமற்ற அந்த உரை உணர்த்தியது. தன் குழு அடையாளங்களை விட்டு வெளியேறியதின் விளைவாவே தனிமனித சிக்கல்களில் முக்கியமான ஒன்றாகிய நிறைவின்மை தோன்றியது என அதை ‘பள்ளம்’ என்ற குறியீடாக உருவகித்திருந்தது அங்கிருந்தோருக்கு பெரிய திறப்பாக அமைந்திருக்கும்.

அடுத்ததாக சென்னை விஷ்ணுபுரம் வட்டத்தின் குருசாமியான ராஜகோபால் மிக இயல்பாக நெடுநாள் பழகிய நண்பர்களோடு உரையாடுவதுபோல் தன் உரையைத் துவங்கினார். சென்ற தலைமுறை இளைஞர்களை வளர்த்தெடுத்ததில் சமூகத்திலுள்ள எளியவர்களின் பங்கை தன் சிறுவயதில் சந்தித்த தையல் கலைஞர் மாரியப்பன் வழியாக உணர்த்தினார். கம்யூனிஸ தோழர்களின் வழியாகத் தான் ரஷ்ய இலக்கிய மேதைகளான டால்ஸ்டாய் மற்றும் தஸ்தயேவ்ஸ்கியெல்லாம் நமக்கு அறிமுகமாயிருக்கிறார்கள். அப்படியான தோழர்களெல்லாம் இப்போது காணக்கிடைக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை. எவ்வளவு நாள்தான் அவர்களை பொன்னுலக் கனவுக்காக மண்ணைத் திங்கவைக்க முடியும். அவர்களெல்லாம் மறைந்து போலி முற்போக்குவாதிகளின் கூடாரமாக கம்யூனிசத் தோழர்கள் மாறிவருவது வரலாற்றுச் சோகம்.

மொழிபெயர்ப்புகள் இல்லாவிட்டால் தமிழ் இலக்கியம் இவ்வளவு செழுமை பெற்றிருக்காது என்பதை உணர்த்தி சுசீலா அவர்களுக்கு மனமார்ந்த நன்றியை தெரிவித்துக்கொண்டு தன் அருமையான உரையை நிறைவு செய்தார்.

விமான பயணிகளின் கவனத்திற்கு என்ற அறிவிப்பு வந்ததைப்போல அரங்கிலிருந்த அனைவரும் இருக்கையில் நிமிர்ந்து அமர்ந்தார்கள். ஜெமோவை சிறப்புரையாற்ற தொகுப்பாளர் கவிதா அழைத்ததும், அங்கிருந்த குளிரூட்டி திடீரென அதிக வெப்பத்தை உறிஞ்சு வெளியே துப்பவேண்டியிருந்திருக்கும். அனைவரின் புலன்களும் உரைமேடையில் நின்றிருந்த ஜெமோவின் மேல் சூரியக்கதிர்கள் என குவிந்திருந்தன.எழுத்தும் பேச்சும் அவருடைய வற்றாத ஜீவநதிகள். அதுவும் இமயத் தனிமைக்குப்பிறகு வெள்ளமாய் பெருக்கெடுக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது.

எப்போதுமே ஜெமோவின் உரைகளை மூன்றாய்ப் பிரிக்கமுடியும். இம்முறையும் சுசீலா அவர்கள் ஏன் சாதிக்க விரும்பும் பெண்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டி, ஏன் மொழிபெயர்ப்பு ஒரு மொழியின் இலக்கியத்திற்கும் சமூகத்திற்கும் முக்கியமானது மற்றும் சுசீலா அவர்களின் மொழியாளுமையும் உழைப்பும் என்ற மூன்று பிரிவாக இருந்தது. ஆனால் இந்த எல்லைகளுக்குள் அவர் சிதறவிட்ட முத்துக்களை கோர்ப்பதெற்கெல்லாம் என் அறிவு பத்தாது. ஒன்றை எடுத்து கோர்ப்பதர்க்குள் மற்றொன்று என அருவி மாதிரி கொட்டிக் கொண்டேயிருந்தார். என்னால் கோர்க்கமுடிந்ததை மட்டுமே இங்கு பகிர்ந்துள்ளேன்.

செய்யுள் மொழியான தமிழ் உரைநடைக்கு பழகியதே மொழிபெயர்ப்பு நாவல்களின் வருகைக்குப் பின்புதான் என்றது மிக ஆச்சர்யமாக இருந்தது. இன்னொரு மொழியின் சாத்தியங்களை, அந்த சமூகத்தின் கலாச்சாரத்தை நமக்கு அணுக்கமாக்குவது மொழிபெயர்ப்புகளே. ஒரு சமூகம் அடைந்த அத்தனை முன்னேற்றங்களுக்கும் பின்னாலிருக்கும் முக்கியமான காரணிகளில் ஒன்று மொழிபெயரப்பு. இதற்கு உதாரணம் பிரிட்டிஸ்காரர்களின் வளர்ச்சி. உலகின் மிகச்சிறந்த மூலநூல்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன.

ஆனால் மொழிபெயர்ப்பு நாவல்கள் கலங்கரை விளக்கமாவதும், காகிதக் கப்பலாவதும் மொழிபெயர்ப்பாளரின் அக்கறை, உழைப்பு, ஈடுபாடு ஆகியவற்றைப் பொறுத்ததே. அந்த வகையில் சுசீலா அவர்களால் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் நாவல்கள் தமிழ் இலக்கியத்திற்கு, முக்கியமாக வருந்தலைமுறை இலக்கிய வாசகர்களுக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கமே.

செவ்வியல் நாவல்களில் ஏன் கதையோட்டத்தை எதிர்பார்க்க கூடாது என்பதை மிகத்தெளிவாக அடிக்கோடிட்டு காண்பித்தார். ஏனென்றால் அவை ஒரு கதைக்குள் சுருங்குபவையல்ல. முழுமையை நோக்கி விரிந்து நகரும் மானுட தரிசனங்களவை. இந்த செவ்வியல் ஆக்கமோ வாசிப்போ கைகூடாததால் தமிழ் சமூகம் தவறவிட்ட வரலாற்று வாய்ப்புகள் அதிகம் என்று கூறி அதற்கு உதாரணமாக ‘தமிழ் இஸ்லாம்’ பற்றி கூறியது எங்களை வாய் பிளக்கச் செய்தது. உலகமெங்கும் மதமாக அறியப்பட்ட இஸ்லாம் சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு தமிழ்நாட்டில் ‘தமிழ் இஸ்லாம்’ என்றழைக்கப்பட்டிருக்கிறது. செவ்வியல் நாவல்களுத்கான ஆகச்சிறந்த களமிது.ஆனால் தமிழ் இஸ்லாம் பற்றி இங்கு ஒரு நாவல் கூட எழுதப்படவில்லை. இஸ்லாமியர் ஏன் தமிழ் சமூகமா மாறினர் என்பதை இஸ்லாமிய தத்துவப் பின்புலங்களின் வழியாக ஒரு செவ்வியல் படைப்பு நமக்கு உணர்த்தியிருக்கும்.

இப்படி அருவி போல் நிறைய விஷயங்களை கொட்டி விட்டு சுசீலா அவர்களின் உழைப்பிற்கு நன்றி கூறி தன் உரையருவிக்கு அணைகட்டிக்கொண்டார்.

வாழ்த்து மழையில் நனைந்து கனத்திருந்தார் சுசீலா அவர்கள். இருந்தும் அத்தனை எடையுடன் துள்ளலாக உரைமேடைக்கு வந்தார். மறைந்திருந்தவரை முன்னால் வந்து அனைவருக்கும் தெரியும்படி நின்று உரையாற்றவைத்தார் ஜெமோ. மொழிபெயர்ப்பாளர்கள் மறைந்திருக்க வேண்டியதில்லை என்று பூடகமாக உணர்த்தியதைப்போல இருந்தது.

தன்னடக்கத்தோடு இவ்வளவு பெரிய விருதுக்கும் விழாவுக்கும் நான் தகுதியானவள்தானா என்று ஆரம்பித்தார். என்னைப் பொறுத்தவரையில் கர்வமாகத்தான் அவர் உரையை ஆரம்பித்திருக்க வேண்டும். இதைவிட பெரிய விருதுகளும் விழாக்களும் அவர் கொடுத்த உழைப்பிற்காக காத்துக் கொண்டிருக்கின்றன என்றே உள்ளுணர்வு சொல்லியது. என்னுடைய இந்த இரணடாவது இன்னிங்ஸின் வெற்றிக்கு காரணம் ஜெமோவிடம் இருந்து கிடைத்த செயலூக்கம் என்றார். அதிலும் சதமாக அடித்துக் கொண்டே இருக்கிறார். போகப்போக ஏற்புரையாக இருந்த அவ்வுரை நெகிழ்வுரையாக மாறிப்போனது. இம்மொழிபெயர்ப்புக்காக ரஷ்யாவிற்கே சென்று தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் வாழ்விடங்களை பார்த்து வந்தது. பிரெஞ்ச் கற்றுக்கொணடது என ஒரு உச்சத்திலேயே இம்மொழிபெயர்ப்பு அவரை வைத்திருந்திருக்கிறது. தஸ்தயேவ்ஸ்கி என்னை கருவியாக்கித்தான் இந்நாவல்களைத்தையும் எழுதிக்கொண்டார் என்று கூறி தன் உணர்ச்சிவயமான உரையை முடித்தார். அரங்கிலெழுந்த கைத்தட்டல் அடங்க வெகுநேரம் பிடித்தது.

அருணாச்சலம் அனைவருக்கும் நன்றி கூற, இந்திய நாட்டுப்பண்ணும் அதைத்தொடர்ந்த ரஷ்ய நாட்டுப்பண்ணுடனும் விழா இனிதே முடிந்தது. ஜெமோவையும் சுசீலா அவர்களையும் மொய்த்திருந்தார்கள் வாசகர்கள். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்ந்து அரங்கத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன். நற்றிணைப் பதிப்பகத்தார் அங்குள்ள வரவேற்பரையில் கடை விரித்திருந்தனர். அங்கும் ஒரே கூட்டம். வரவேற்பரையை விட்டு வெளியே வந்து கலாசார மையத்தின் care barல் கூட்டம் குழுமியிருந்ததைப் பார்த்தேன். அங்கிருந்த பெரிய திரையில் மஞ்சள் சட்டைக்காரர்கள் அங்குமிங்கும் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். IPL துவங்கியதையே மறந்து விட்டேன். சமீபகாலங்களாக இலக்கியம் என்னுடைய கிரிக்கெட்டை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

IMG_20180407_2107444

நிலவறை குறிப்புகள்

IMG_20180406_0733434

காலம் கடந்தும் நம்மால் ரசிக்கப்படும் படைப்புக்களையே செவ்வியல் (Classic) படைப்பென்கிறார்கள். கலைஞரின் உதிரத்திலிருந்து சிந்திய எழுத்துக்களைப் பருகி தன் உடல்மொழி வழியாக நமக்குக் கடத்திய சிவாஜியின் பராசக்தியை இப்போதும் அதே பரவசத்துடன் பார்க்க முடிகிறது. மானுடத்தின் என்றுமிருக்கும் சிக்கல்களைப் பேசும் அனைத்து படைப்புகளும், காலப்போக்கில் செவ்வியல் படைப்புகளாக உருமாறுகின்றன. பெரும்பாலான ரஷ்ய இலக்கியங்கள் இந்த வகையைச் சார்ந்தவை. ‘நிலவறைக் குறிப்புகள்’ என்ற அப்படியொரு வகையான நாவலை சமீபத்தில் வாசிக்க நேர்ந்தது. 1800களில் வாழ்ந்த பிரசித்திபெற்ற நாவலாசிரியரான பியோதர் தஸ்தயேவ்ஸ்கி எழுதியது. அவரின் தமிழ்க்குரல் என்று அனைவராலும் பாராட்டப்படும் எம்.ஏ.சுசீலா அவர்களால் இந்நாவல் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது.

ஒரே ஒரு கதாபாத்திரத்தை வைத்துக் கொண்டு ஒரு நாவலின் பாதிப்பகுதியைக் கடந்திருக்கிறது தஸ்தயேவ்ஸ்கியின் ‘நிலவறைக் குறிப்புகள்’. அந்த ஒரு கதாபாத்திரத்தை, நீ யார்? உன் பெயர் என்ன? என்று கேட்பதற்குக் கூட யாருமில்லாமல் கதைசொல்லியான நானொருவனே போதுமென்ற இறுமாப்புடன் படைக்கப்பட்டிருக்கிறது இக்குறுநாவலின் முதல் பகுதி. படைப்பூக்கத்தின் உச்சத்திலிருக்கும் ஒரு படைப்பாளியின், அன்றாடங்களைப் பற்றிய நுண்ணிய அவதானிப்பாகத்தான் இந்நாவலை நான் கருதுகிறேன்.

ஆரம்பித்து முற்றுப் பெறாமலேயே சென்று கொண்டிருக்கும் கதைசொல்லியின் சொல்லாடல்களில் நம்மை அறியாமலே நாமும் ஒரு கதாபாத்திரமாக மாறுவது தான் இந்நாவலாசிரியனின் வெற்றி. ஒரு வாசகனாக நாமும் இங்கே வெற்றியடைகிறோம். தஸ்தயேவ்ஸ்கி சித்தரிக்கும் அன்றாட மனிதர்களின் உளச்சிக்கல்களை எந்த விதச் சிக்கலுமில்லா மொழி நடையில் தெளிந்த நீரோடை போல நமக்கு கடத்தியிருக்கிறார் எம். ஏ. சுசீலா அவர்கள். பெரும்பாலும் மொழிபெயர்ப்பு நாவல்கள், மூலநாவலைப் பற்றிய மொழிபெயர்ப்பாளரின் அவதானிப்பாகவோ அல்லது விமர்சனமாகவோ தொனிக்கும் வாய்ப்பு அதிகம். இதை மிக கவனமாக எம்.ஏ.சுசீலா அவர்கள் தவிர்த்திருக்கிறார் என்றே எண்ணத்தோன்றுகிறது. மூலநாவலில் தஸ்தயேவ்ஸ்கி மறைந்திருப்பதுபோல, மொழிபெயர்ப்பில் சுசீலா அவர்களும் மறைந்தே இருக்கிறார்.

ஒரு நுண்ணணர்வு கொண்ட மனிதன் அன்றாட மனிதர்களின் உணர்வுகளோடு தன்னை எப்படி பொருத்திப் பார்த்துக் கொள்கிறான் என்பதாகவே இந்நாவலின் முதல்பகுதி முழுதும் நகர்கிறது. தன்னை அதிபுத்திசாலியாகவும், சுயமரியாதையோ அல்லது சுயவெறுப்போ இல்லாத சமநிலையில் இருப்பவனாகவும், அதுவே தன்னை செயலின்மைக்கு கொண்டு செல்வதாகவும் கருதிக் கொள்கிறான். ஆனால் அதே சமயத்தில் நான் சோம்பித் திரிபவனும் இல்லை என்கிறான். செயலூக்கத்தின் உச்சமாகிய செயலின்மையா அது?

“இங்கு இயல்பானவர்களெல்லாம் இயற்கைக்கு பிறந்தவர்கள் போலும். என்னைப் போன்ற நுண்ணுணர்வுள்ளவர்கள் சோதனைக் குழாய்க்குத்தான் பிறந்தவர்கள் போலும்” என்ற கதைசொல்லியின் சொல்லாடல் நம்மை உயர்த்துவது போலிருந்தாலும் அதைத் தொடரும் “புத்திசாலிகள் எல்லாம் மந்த புத்திக்காரர்கள்” என்ற சொல்லாடல் அன்றாடங்களை நுண்பகடி செய்கிறது.

இது தான் என்று அறுதியிட்டு கூறிவிடமுடியாததே மனித மனம். அப்படி அறுதியிட்டு கூறிய மறுகணமே அதைப் பொய்யாக்குவதற்கான முயற்சியில் இறங்கிவிடும் வினோத குணம் கொண்டது மனித மனம். இந்த வினோத குணம்தான் மனிதனை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கிறது போலும். விஞ்ஞானம், பகுத்தறிவு முதலியன சொல்பவற்றை புரிந்து கொள்ளும் அறிவைப் பெற்றுவிட்டாலும், அதை ஒத்துக் கொள்ளும் பக்குவமோ அறிவோ இல்லாத ஆதிமனநிலையிலேயே நாம் இன்னும் இருக்கிறோம் என்கிறது நாவல். நுண்ணர்வு கொண்டவர்கள் தன்னிலுள்ள இப்பக்குவமற்ற மனநிலையை வெளியிலிருந்து காணும் சாட்சியாக இருக்கிறார்கள். இந்த மீறல்களைக் கண்டு ஆச்சரியமோ அச்சமோ கொள்ளாமல் கடந்து முழுமையை நோக்கி பயணிக்கிறார்கள். இது தான் இந்நாவலின் முதல்பகுதி வழியாக எனக்கு கிடைத்த தரிசனம். இதை எனக்கு சாத்தியப்படுத்திய சுசீலா அவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

தெய்வங்களும் பாவங்களும்

images (26)

உடலில் ஊறிக்கொண்டிருக்கும் சாமி எறும்பின் உணர்வைத் தருபவை இயக்குநர் விக்ரமனின் படங்கள். வன்முறை என்றால் அந்த சாமி எறும்பு கடிக்கும் அளவுக்குத்தான் இருக்கும். பெரும்பாலும் நல்லுணர்வுகளான பாசம் ,மரியாதை, பொறுப்புணர்வு, பொறாமை கொள்ளாமை என அனைத்தையும் கலவையாக்கி சிமெண்ட் போல நம்மேல் பூசியனுப்புவார். 90களின் இளைஞர்களிடம் நேர்மறை எண்ணங்களை விதைத்து அவர்களின் ஆளுமையை செதுக்கிய அக்கறையுள்ள இயக்குநர். இப்படிப்பட்ட படங்களின் தேவைகள் இப்போது குறைந்து விட்டனவா என்ன? இப்போதுள்ள பெரும்பாலான படங்கள் “நீ பச்சை தமி*ளே*ண்டா ஷேர் பண்ணு” என்ற உணர்வோடே நின்று விடுகின்றன.

எதிரிகளுக்கு வன்மத்தை அளிப்பதைவிட, அவர்களை குற்றஉணர்வுக்குள் தள்ளி அவர்களை மனரீதியாக வென்றெடுக்கும் தெய்வங்களின் வழியை விக்ரமன் தன்னுடைய நிறைய படங்களில் எதிர்மறையாக காட்சிப்படுத்தியிருப்பார். அவரின் ‘சூரியவம்சத்தை’ சமீபத்தில் மீ்ண்டும் பார்க்க நேர்ந்தது.

தன் கணவனை உதாசினப்படுத்திச் சென்ற அவரின் முன்னால் காதலிக்கு பொருளாதார ரீதியான உதவியைச் செய்கிறார் அவரின் இந்நாள் காதல் மனைவி. அந்த முன்னால் காதலி கூசி நிற்கிறாள். அந்த குற்றஉணர்வு அவளைக் கொல்வதற்கு முன், அதிலிருந்து அவளை மீட்டெடுக்க அவள் செய்த ஒவ்வொரு தவறுகளையும் சுட்டிக்காட்டி அதை மறப்பதற்கு நானொன்றும் தெய்வமல்ல என்பதை அவளுக்கு உணர்த்துகிறார் இந்நாள் மனைவி.

தெய்வங்கள் முன் நாம் கூசி நிற்பதற்குக் காரணம், நம் பாவங்களைனைத்தும் அவர்களால் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதால்தான். ஒரு புனித வெள்ளியில், தச்சனின் மகனாகிய ஏசு தன் பசுங்குருதி பீய்ச்ச மரச் சிலுவையில் அறையபட்ட போதும், அக்குருதியிலிருந்து எழுந்த மலர்போன்ற வாசனையே அவர் யாரென்பதை அங்கிருந்த மூடர்களுக்கு உணர்த்தியிருக்கும். அக்குற்றஉணர்விலிருந்து மீளமுடியாமல் வாழ்நாள் முழுவதும் அவன் அறையப்பட்ட சிலுவையை மனதில் சுமந்து அலைந்து திரிந்தார்கள். இந்த குற்றஉணர்விலிருந்தும் அவர்கள் மீளவேண்டும் என்பதே ஏசுவின் பிரார்த்தனையாக இருந்தது. அதன் பொருட்டே அந்த சாம்பல் ஞாயிறன்று உயிர்த்தெழுந்தார்.

ஆனால் பாவங்கள் நம்மோடிருக்கும் வரை நாம் மீளமுடிவதில்லை. மீண்டதுபோல் ஒரு பாவனை செய்து கொள்கிறோம். அப்பாவனையின் விளைவுதான் இங்குள்ள அனைத்து தெய்வங்களும்.

Good Friday and Easter Sunday wishes!!!

Blockchain – ஒரு நம்பிக்கைப் புரட்சி

IMG_20180325_1638203
“வங்கிகள் மறைந்து நேர்மையானவர்களே தனி வங்கிகளாவார்கள்.”

“நிலப்பதிவு அலுவலங்கள் மறைந்து நேர்மையானவர்களே தனி நிலப்பதிவாளர்களாவார்கள்”

இப்படி ஆரம்பித்து நீண்டு கொண்டே போகிறது, கூடிய விரைவில் காணாமல் போகக்கூடியவைகளின் பட்டியல்.

நம்பிக்கையாக பரிவர்த்தனைகளை நம்மிடையே நிகழ்த்திக்கொள்ள நாம் ஏற்படுத்திக் கொண்ட அனைத்து பெரு நிறுவனங்களையும் அமைப்புக்களையும் என்னால் கரைத்து இல்லாமலாக்கி விட முடியுமென்று மார்தட்டி நிற்கிறது வளர்ந்து வரும் புது தொழில்நுட்பமான ‘Blockchain ‘. இணையத்தின் அடுத்தகட்ட பாய்ச்சல் இது என்கிறார்கள் வல்லுநர்கள். இணையம் தகவலை பரவலாக்கியதென்றால், Blockchain அத்தகவலின் நம்பகத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தும் என்கிறார்கள். இது என்னுடைய ‘Audi’ வாகனம் என்று முகநூலில் பொய்யான முகப்புப் படம் போட்டால், நம் முகத்திரையை உடனே கிழித்துப் போட்டு விடக்கூடிய சக்தி படைத்த இந்த Blockchainஐ நம்பிக்கைச் சங்கிலியாகத்தான் உருவகிக்க வேண்டியுள்ளது.

 

மனிதர்கள் தங்களுக்கிடயேயான பரஸ்பர நம்பிக்கையை இழந்ததாலோ அல்லது நம்பிக்கையின் தேவை அதிகரித்ததாலோ உருவாக்கப்பட்டதுதான் இங்குள்ள அனைத்து பெரு அமைப்புகளும். மிகத் துல்லியமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் இவ்வமைப்புகள் அனைத்துமே நமக்கு நம்பிக்கையை விற்று காசாக்கும் தரகர் வேலையைத்தான் செய்கின்றன. உங்களுக்கு நீங்களே தரகராகி, இவ்வமைப்புகளின் தேவையை இல்லாமல் ஆக்குவது தான் இந்ந Blockchain தொழில்நுட்பம். கார்ல் மார்க்ஸ் நினைவில் எழுவதை தவிர்க்கமுடியவில்லை. இது ஒரு மிகச் சிக்கலான தொழில்நுட்பத்தின் எளிமையான விளக்கம் மட்டுமே.

 

*Blockchain –  Explained *

“Whereas  most technologies tend to automate workers on the periphery doing menial tasks,  Blockchains automate away the center. Instead of putting away the taxi driver out of job, Blockchain puts Uber out of job and lets the taxi drivers work with the Customer directly”
              – Vitalik Buterin,  founder of the Ethereum Blockchain .

 

Blockchain பற்றிய மிகப் பிரசித்திபெற்ற இந்த மேற்கோளுடன் தொடங்கும் இப்புத்தகம் இத்தொழில்நுட்பத்தின் நடைமுறை சாத்தியங்களை விரிவாகப் பேசியுள்ளது. அதே சமயத்தில் இதற்கான அவசியம் இப்போதென்ன என்ற கேள்வியும எழாமலில்லை. 20 வருடங்களுக்கு முன்பு இணையத்தின் தேவையும் கேள்விக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் நாம் இப்போது தகவல்களுக்காக பல நாட்கள் காத்திருக்கும் நிலைக்குத் திரும்பமுடியுமா?  மின்சாரமும் அதுபோலத்தான். வெளிச்சத்தை விற்று காசாக்கினார்கள்; தகவலை விற்று காசாக்கினார்கள்; இப்போது நம்பிக்கையை விற்று காசாக்கப் போகிறார்கள் என்ற கூக்குரல்களையெல்லாம் தாண்டி நம்மை Blockchain பற்றிக் கொள்ளும் என்றே தெரிகிறது.

 

இதன் முதுகெழும்பானவரான ஜப்பானிய கணினி பொறியாளரை 2011 முதல் காணவில்லை என்கிறார்கள். உண்மையிலேயே அப்படி ஒருவர் இல்லை என்ற வதந்தியுமுண்டு. சமூகத்தின் ஸ்திரமான அமைப்புகளை அசைத்துப் பார்க்கப்போகும் இத்தொழில்நுட்பம்  மர்மங்களுக்கு குறைவில்லாமல் இருக்குமா என்ன?

 

சொல்வளர் காடு – Dharman’s Sabbatical leave

IMG_20180322_1455404

 

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் மகாபாரதம் பற்றிய வெண்முரசு நாவல்கள் வரிசையில் தருமனுக்கென்றே பிரத்யேகமாக எழுதப்பட்ட நாவல் ‘சொல்வளர் காடு’. கௌரவர்களுடனான சூதில் அனைத்தையும் இழந்த தருமன், திரௌபதியுடனும் தன் சகோதர்களுடன் காடேகிச் (வனவாசம் ) செல்கிறான். அவர்களினூடாக நம்மையும் பயணிக்க வைக்கிறது இந்நாவல்.

 

 சொல்வளர் காட்டை தருமனின் ஊதியமில்லா நீண்ட நாள் விடுப்பு ( sabbatical leave) என்று தான் நான் உருவகித்துக் கொள்கிறேன். பெரு நிறுவனங்களின்  தலைமைப் பொறுப்பிலிருக்கும் ஒருவருக்கு ஏற்படும் குழப்பங்களும் அது தரும் மன அழுத்தமும் இயல்பாகவே இவ்விடுப்பை நோக்கித் தள்ளும். வலிந்து ஒரு super man முகமூடியை அணிந்து கொண்டு நான் எப்போதுமே தளராதவன் என்று காட்டிக் கொள்ள வேண்டிய கையறு நிலை. ஒரு சில காலங்களுக்கு மேல் இம்முகமூடி எடை மிகுந்து உடலையும் மனத்தையும் சோர்வடையச் செய்வதுண்டு. இதைக் கருத்தில் கொண்டுதான், பெருநிறுவனங்கள்  தங்கள் தலைமையை சீரிய இடைவெளியில் மாற்றிக் கொள்கின்றன.

 

தருமனுக்கும் இப்படி ஒரு மனச்சோர்வு ஏற்படும்போது தான் சொல்வளர் காடு(கள்) அவரை உள்வாங்கிக் கொள்கின்றது தண்டனை என்ற பெயரில். காடு என்றதுமே ஆள் அரவமற்றிருக்கும் நிலப்பரப்பே நம் கண் முன் விரிகிறது. ஆனால் பாண்டவர்கள் அவமதிக்கப்பட்ட திரௌபதியுடன் காடேகிச் செல்லும் காடுகள் குறைந்த ஆள் அரவமுடனும்,  நிறைய மரங்களுடனும் செறிவான சொற்களடங்கிய வேதங்களை வளர்த்து பேணுபவையாக உள்ளன.

 

பாண்டவர்களில் மற்ற அனைவரையும் விட தருமனுக்கே இவ்வனவாசம் ஒரு பெரிய திறப்பாக அமைகிறது. வெள்ளிக்கிழமை இரவுகளில் பெருநகரங்களின் இளைஞர் கூட்டம் ஒவ்வொரு மது விடுதியாக தவ்விச் செல்வதைப் (pub hopping) போல அறக்குழப்பங்களுடன் ஒவ்வொரு காடாக தருமன் பயணிக்கிறார்.

 

ஒவ்வொரு காட்டிலும் ஒரு வேதம் முளைத்து கிளைத்து விழுது பரப்பி  உறைந்த மரமாகி ஒரு வேதநிலையாக, குரு மரபாக ஆகியிருந்தது. அவ்வேதங்களைப்   பயில வரும் இளையவர்களில் நிறைய பேர் அந்த உறைந்த மரங்களைக் கட்டிக்கொண்டு தாங்களும் உறைந்து விடுகிறார்கள். சிலர் அம்மரங்களின் பட்டைகளையோ, கிளைகளையோ அல்லது இலைகளையோ எடுத்துக் கொண்டு சென்று வேறு காடுகளிலுள்ள வேதங்களோடு உரையாடி தங்கள் அறிதலிலுள்ள இடைவெளிகளை நிரவிக் கொள்கிறார்கள். மிகச் சிலரே அந்த உறைந்த மரத்தில் மலர்ந்திருக்கும் மலரின் மகரந்தத்தை எடுத்துக் கொண்டு புது வேதக்காடுகளை உருவாக்கும் ஆற்றலுள்ளவர்களாக மிளிர்கிறார்கள். வேதமறுப்பும் வேதமே என்று ஒளிபாய்ச்சுகிறார்கள். இங்குள்ள அனைத்தும் ஒன்றின் வெவ்வேறு வடிவங்களே. அந்த ஒன்று மட்டுமே உள்ளது. அதே பிரம்மம். “தத் சத்” என்று அந்த பிரம்மமும் நானே (“அகம் பிரம்மாஸ்மி”) என அதில் கரைகிறார்கள்.

 

இந்து மெய்ஞான தரிசனங்களான சாங்கியம், யோகம், வைஷேசிகம்,நியாயம்,பூர்வமீமாம்சை மற்றும் உத்தரமீமாம்சை ஆகியன மெய்ஞானம் என்பது எதுவென்று தங்களுக்குள் முரண்பட்டு முட்டிமோதி விவாதித்து முன்னகர்ந்தன. முதல் நான்கு தரிசனங்கள் பொருள்முதல் வாதம் (இவ்வுலகை யாரும் படைக்கவில்லை) என் றால், வேதாந்தம் என்றழைக்கப்படும் கடைசி இரு தரிசனங்களும் கருத்துமுதல் வாதம் (இவ்வுலகை படைத்தது பிரம்மம்). வேதாந்தத்திலும், பூர்வமீமாம்சை சடங்குகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் முதன்மைப்படுத்திய கர்மகாண்டம் என்றால் உத்தரமீமாம்சை தூயஞானத்தை முதன்மைப்படுத்திய ஞானகாண்டம் எனலாம். வேதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட இவ்விரு தரிசனங்களின் பயணத்தையே பெரும்பாலும்  சொல்வளர்காட்டில் நாமும் தருமனும் தரிசிக்கிறோம். பொருள்முதல்வாத தரிசனங்களையும் நம்மால் அவ்வப்போது தரிசிக்க முடிகிறது.

 

அனைத்து காடுகளிலும் தன்னை ஒரு மாணவனாகவே அங்குள்ள வேதநிலையின் குருக்களிடம் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்துக் கொள்கிறார் தருமன்.குறைந்து பேசி ஆழ்ந்து கவனிப்பவராகவே உள்ளார். அதிலும் குறிப்பாக, ஒரு குரு மரபின் வேதங்களை மறுக்கும் அதை கற்க வந்த இளையவர்களின் கூரிய வாதங்களை கூர்ந்து நோக்குகிறார்.

 

ஒவ்வொரு காட்டிலும் நாம் ஆங்காங்கே கேள்விப்பட்ட மெய்ஞானிகளான பிரகஸ்பதி, தன்வந்திரி, ஞாக்யவல்கி என அவரவர்களுக்குரிய சிறு கதையோடு எழுந்து வருகிறார்கள். அவர்களின் வழிவந்த இப்போதிருக்கும் குருக்களிடமோ அல்லது அவர்கள் உருவாக்கிய மரபை கற்கும் இளையவர்களிடமிருந்தோ இக்கதைகளை தருமன் கேட்டுக் கொள்வதாக நாவல் பயணிக்கிறது. ஒவ்வொரு கதையும் மத்தில் கடைந்தெடுத்த வெண்ணையென, அக்காட்டின் அவ்வேத மரபின் சாரத்தை ஏந்தியிருக்கிறது. ஒவ்வொரு காட்டின் இறுதியிலும் தருமனுக்கு கிடைக்கும் உள திறப்புகள் நமக்கும் கிடைப்பவையாக பரவசமூட்டுகின்றன.

 

இவ்வளவு உளதிறப்புகளை அடைந்தாலும், தருமனின் அறக் குழப்பங்கள் மட்டும் தொடர்ந்து வந்து கொண்டே இருக்கின்றன ஒவ்வொரு காடாக. குறிப்பாக திரௌபதியை நினைக்கும் தோறும் எழும் குழப்பங்கள், அவரை முதிரா இளையவராகவே காட்டுகின்றன. இதை நினைத்து தருமனும் கூட ஆச்சரியப்படுகிறார். பெண்களைப் பொறுத்தவரை ஆண்கள் எப்போதும் முதிராதவர்களே. தருமனின் இந்த அறக்குழப்பங்கள் திரௌபதியை தெய்வமாக கொண்டாடும் அஸ்தினபுரி குடிகளுக்கு தெரிய வந்திருக்குமென்றால் தருமனை சலித்தெடுத்திருப்பார்கள். களி கொண்டு அறையும் முரசென பிய்த்தெறிந்திருப்பார்கள். அதோடு மகாபாரதமே முடிவுக்கு வந்திருக்கலாம்.

 

திரௌபதியின் மனதில் கனன்று கொண்டிருக்கும் நெருப்பின் வெம்மையை அறிந்தவராகவே இருந்தும்,தன்னை மன்னித்து ஏற்றுக் கொள்வாள் என்ற நப்பாசையில் தினந்தோறும் அவளை நெருங்க முயற்சிக்கிறார் தருமன்.இரவு நேரங்களில் காட்டில் அவள் தங்கியிருக்கும் குடிலை சற்றுத் தொலைவில் நின்று கவனித்துக் கொண்டே இருக்கிறார் உறக்கத்தை களைந்து. ம்ஹீம்….மந்தனைத் (பீமரை) தவிர வேறு எவரையும் அவள் சிறிது கூட பொருட்படுத்தவில்லை. அதிலும் குறிப்பாக அவளின் கோரிக்கையான கௌரவர்களுக்கெதிரான உடனடி போரெடுப்பை அல்லது பழிவாங்குதலை பாண்டவர்கள் அனைவரும் நிராகரித்த பிறகு, ஆழ்ந்த மௌனத்திற்குச் சென்று விடுகிறாள். அதன்பின் ஏதாவது ஒரு வார்த்தையாவது பேசமாட்டாளா?  என இளங்காதலன் போல தன் மனதில் திரௌபதி முன் மண்டியிட்டு நிற்கிறார் தருமன்.

 

தருமனைத் தவிர மற்ற அனைவர்களுமே திரௌபதியின் கோரிக்கையை ஏற்பதற்கு மனதளவில் விரும்பினாலும், மூத்தவரின் முடிவே எங்கள் முடிவு என்று பவ்யம் காட்டி உடனடி பழிவாங்கல் வேண்டாமென்கிறார்கள். அவர்களனைவரையும் நன்கறிந்த திரௌபதி இவர்கள் தருமனை மதிப்பதாக கூறுவது போலிப்பாவனையே என்று எண்ணுகிறாள். அதற்காக அவள் சுட்டிக்காட்டும் காரணங்கள் அவர்களை நிலைகுலையச் செய்கின்றன. அதிலொன்றாக, இளையவர்கள் அவளை மஞ்சத்தில் தழுவிக் கொள்ளும் போது தருமனை வெற்றிக் கொள்வதாகவே அவர்கள் உணர்ந்ததை தன் நுண்ணுணர்வால் கண்டு கொண்டதாக சொல்லி அனைவரையும் புறக்கணித்து தன் முதுகு காட்டி தோள் நிமிர்த்தி தன் குடில் (நம்மை )நோக்கி விரைகிறாள். ஜெமோவின் திரௌபதிக்கும், ஷண்முகவேலுவின் திரௌபதிக்கும் வித்தியாசம் எதுவுமில்லை.

 

இச்சிறுமை தாங்கமுடியாமல் சகதேவன் “உங்களைக்  கண்டு அஞ்சுகிறீர்களா?” என்கிறான். திரௌபதி இக்கேள்வியால் முதுகு சில்லிட்டு  திரும்ப யத்தனித்து முடியாமல் போலி இறுமாப்புடன் தன் அழகிய பின்புறம் காட்டியே நிற்கிறாள். காடுகளிடையே ஆன இப்பயணத்தில் தன் மனம்  கனிய ஆரம்பிப்பதை திரௌபதி உணர்ந்திருக்கிறாள். என்னதான் அரசியாக இருந்தாலும் வஞ்சத்தை மனதில் நெடுங்காலம் சுமக்கமுடியாத அன்னையாக, ஒரு குலப்பெண்ணாகவே தன்னை உணர்கிறாள். இதன்பொருட்டே துரியோதனனை உடனடியாக பழிவாங்குமாறு தங்களிடம் இறைஞ்சுகிறீர்கள் என சகதேவன் கண்டுகொண்டதை அறிந்து விக்கித்து மறுசொல் எதுவும் சொல்லாமல் உறைந்து நிற்கிறாள். துரியோதணன் குருதி தொட்டு என் குழல் முடிவேன் என ஒரு குலப் பெண்ணாக  நீ சூளுரைக்கவில்லை.அரசியாகத்தான் சூளுரைத்தாய். அதனால் ஏற்படும் பின்விளைவுகளை துணிந்து எதிர் கொள்ளவே வேண்டும் என்கிறார் அவளைக் காட்டில் சந்தித்த கிருஷ்ணனும்.

பெண் என்று சலுகை கேட்டு நிற்பது அரசிக்கு இழுக்கென்று சுட்டிக் காட்டுகிறார். பெண்ணியமென்றால் என்னவென்று எனக்கு புலப்படத் தோன்றியது.

 

*சாந்தீபனக் காடு*

 

பத்து காடுகள் வழியாக தருமன் பயணித்தாலும் அவர் மெய்ஞான உச்சத்தை எட்டுவது கிருஷ்ணரின் குருமரபான சாந்தீபனக் காட்டில்தான். இங்கே கன்றோட்டும் குலத்தைச் சேர்ந்த கிருஷ்ணன் வேதம் மட்டும் பயின்றிருக்கவில்லை. அவ்வேத்தை அனைத்து குலத்திற்குமானதாக ஆக்கி சமூகடுக்கின் கடைநிலையில் வைக்கப்பட்டிருந்த சூத்திரர் வரை அதை கொண்டு சேர்த்திருந்தார். இங்கே அம்பேத்கர் நினைவில் எழுவதை தவிர்க்கமுடியவில்லை.

 

வானிலிருக்கும் நட்சத்திரங்களைப் பார்த்து நாம் பொறாமையோ வியப்போ கொள்வதில்லை. அவற்றிற்கான இடம் அதுவென்று ரசிக்கத்தொடங்கி விடுகிறோம். சாந்தீபனக் காட்டின் குரு தொடங்கி அங்குள்ள வேதம் கற்கும் இளையவர் வரை இளைய யாதவர் (கிருஷ்ணன்) தனக்கான இடத்தில் ஏறி அமர்ந்து கொள்வதைக் கண்டு ரசிக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்கள் அனைவராலும் சாந்தீபனக் குருமரபின் குருவாக மானசீகமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார்.

 

கிருஷ்ணர் அக்காட்டின் வேதங்களோடு உறைந்து விட்ட மனிதரல்ல. தன்னை அதிலிருந்து  விரித்தெடுத்துக் கொண்ட அரச முனிவர். “கன்றோட்டும்போது ஞானி;வேதமேடையில் கன்றோட்டி” என்று அங்குள்ள மாணவர்களால் சிலாகிக்கப் படுகிறார். நாம் கன்றோட்டச் சென்று மடியூறி குழவிகளுக்கு உணவு புகட்ட அந்தியில் தொழுதிரும்புகிறோம் என்ற கிருஷ்ணனின் சொல்லாடலில், கன்றில் கன்றோட்டியும் ; கன்றோட்டியில் கன்றும் கரைந்து ஒன்றாகிறார்கள். பின்வரும் வாக்கியங்கள்தான் நினைவுக்கு வந்தன.

 

  1. ஈஸாவாஸ்யம் இதம் சர்வம் (இங்குள்ள அனைத்தும் ஒன்றே)

 

  1. தத்துவமஸி ( நீயும் அந்த ஒன்றே)

 

  1. அகம் பிரம்மாஸ்மி ( முதல் இரண்டையும் நீ உணரும் தருணம்)

 

நானே பிரம்மம் என்றும் தன்னை ஆள்வது தன்னுள் உறைந்த பிரம்மமான விராடபுருஷனே என்றும் உள்ளார்ந்து உணர்ந்திருந்தார் கிருஷ்ணர்.

 

சீர்திருத்தவாதிகளுக்கு,  வழக்கம்போல் கிடைக்கும் எதிர்ப்பு கிருஷ்ணருக்கும் அம்மரபில் ஊறி உறைந்துபோன மூத்தவர்களிடமிருந்து வருகிறது. “வேதத்தை மறுக்கும் நீ எப்படி வேதஞானியாக இருக்க முடியும் “ என்கிறார் அக்குருமரபில் பயின்ற உயர்குல மூத்தவரான பத்ரர் எனும் அடுமனையாளர். அதற்கு கிருஷ்ணர் அளிக்கும் அந்த கவித்துவமான பதில் அவர் மேல் அங்குள்ள இளையவர்களை மட்டுமல்ல நம்மையும் காதல் கொள்ள வைக்கிறது. “மரத்தின் பூக்களிலுள்ள மகரந்தத்திலிருந்து விளையும் மரம் எப்படி மரமில்லாகும். நீங்கள் மரத்தின் கிளைகளில் தங்கிவிட்டீர்கள். நான் அவற்றின் கனவுகளை சுமந்து செல்லும் வண்டாகினேன். நீங்கள் வேதங்களை உறையச் செய்தீர்கள். நான் அவற்றை நெகிழ்த்தி வளர்த்தெடுத்தேன். இதெப்படி வேதமறுப்பாகும்?” என்கிறார் கிருஷ்ணர். “மலமுருட்டி வண்டு பூவின் வாசத்தை எப்படி உணரமுடியும்?” என தொடர்ந்து தன் உயர்சாதி ஆணவத்தை வெறுப்பாய் உமிழ்கிறார் பத்ரர். ஆனால் கிருஷ்ணர் அவற்றையெல்லாம் மிக எளிதாக கடந்து செல்கிறார். தன்னையறிந்தவர்கள் கடக்கிறார்கள். அறியாதவர்கள் சுமந்து துவண்டு போகிறார்கள்.

 

ஆனால் கிருஷ்ணர் மனதளவில் தளர்ந்திருப்பதை தருமன் உணராமலில்லை. “துவாரகையில் என்னதான் நடக்கிறது?” என்ற தருமனின் கேள்விக்கு அருவி மாதிரி கிருஷ்ணர் கொட்டிய பதில்கள் நம்மை துவாரகைக்கே இட்டுச் செல்கின்றன. குலச்சண்டைகள், சமரச முயற்சி, அதைத்தொடர்ந்த போர், அதிலடைந்த இழப்புகள் மற்றும் வெற்றிகளென வரப்போகும் மகாபாரதப் போரின் Teaser காட்சிகள் போல் நம் கண்முன் பிரமாண்டமாக விரிகிறது துவாரகை. என்னதான் கிருஷ்ணர் அப்போரில் வென்றிருந்தாலும், அப்போருக்குப்பின் அவர் பெரிதும் மதிக்கும் மூத்தயாதவரின் அணுக்கத்தை இழந்ததால் தான் தன்னுடைய சாந்தீபனக் காட்டிற்கு விஜயனுடன்   சிறிது காலம் இருப்பதற்காக விஜயம் செய்திருக்கிறார் என்பதை தர்மர் உணர்ந்து கொள்கிறார்.

“உங்களுள் உறைந்திருக்கும் விராடபுருஷனுக்கு இவ்விழப்பு ஒரு பொருட்டா?” என்ற தருமனிடம் “அவனுக்கு நானே ஒரு பொருட்டல்ல”  என்று நம்மையும் மெய்சிலிர்க்க வைக்கிறார், ஷண்முகவேலுவின் கைவண்ணத்தில் தளர்ந்த நடையுடன் திரும்பிச் செல்லும் கிருஷ்ணர்.

 

*மைத்ராயினக்காடு*

 

தன்னுள் உறைந்திருப்பவன் யார் என்ற இன்னும் விடைதெரியாத கேள்வியுடன் தருமன்  தன் மெய்மை தேடும் பயணத்தைத் தொடர்கிறார் மைத்ராயினக்காடு நோக்கி. காட்டின் மணத்தை விட உலையில் கொதித்தெழும்பும் சோற்றின் மணமும்; வெட்டப்பட்ட பச்சைக்காய்கறிகளின் கறை மணமுமே அக்காடெங்கும் நிறைந்துள்ளது. அங்குள்ள குருகுலங்களின் முழுநேரப்பணி சமையல் மட்டுமே. வேதங்களெல்லாம் அங்கே கற்பிக்கப்படவில்லை. கிருஷ்ணன் இக்காட்டை தருமனுக்கு பரிந்துரைக்கும் போதே ஏதோ ஒரு சூட்சுமம் இக்காட்டில் உள்ளதை உணர முடிந்தது.

 

ஒவ்வொரு வேதநிலைகளாகச் சென்று வேதங்களைக் கற்று மெய்மையை உணரமுடியாத ஒரு மாணவன் இக்காட்டின் வேதங்களற்ற வேதநிலையான அடுமனையில் ஞானம் பெற்றதாக தருமன் கேள்விப்படுகிறார். தருமனோடு சேர்ந்து நாமும் நப்பாசை கொள்கிறோம், இங்காவது மெய்மை கிட்டுமென்று. மேலும் அன்னையர் தங்கள் குழவிகளுக்கு முலையூட்டி பசியாற்றுவதுபோல நாள் முழுதும் இங்கு உணவு சமைத்து வருமனைவருக்கும் பரிமாறக் காரணமாக இருந்த தாயுமானவனின் கதை நம்மை (குறிப்பாக ஆண்களை) நம்முடைய ஆழங்களுக்கு இழுத்துச் செல்கிறது. ஆண்கள் மட்டும் தங்கள் முலைக்கண்ணில் பாலூறுவதை உணரமுடிந்தால் இவ்வுலகில் வன்மமும் பசியும் அழிந்தொழியுமென்றே தோன்றுகிறது. “என்னை உண்க” என்று தன் மைந்தனிடம் அத்தாயுமானவன் கூறிய இவ்விரு சொற்களே இக்காட்டின் வேதச் சொற்களாயின.

 

இங்கே சாவகாசமாக அமர்ந்து வேதம் கேட்பதெற்கெல்லாம் வாய்ப்பில்லை தருமனுக்கு. ஓயாது இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அடுமனையே இங்கு வேதமேடை. அங்கிருந்தெழும் ஒலிகளே வேதச்சொற்கள். அந்த அடுமனையில் எழும் வேள்வித் தீ தேவர்களுக்கு அவி கொடுப்பதற்காக அல்ல;அனைத்து தரப்பு மக்களின் வயிற்றிலெரியும்  பசித் தீக்கான அவியிது.

 

இருக்கும் ஒவ்வொரு கணமும் முழு அர்ப்பணிப்பையும் கோரும் அடுமனைப் பணியில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள் பாண்டவர்கள். அடுமனைகள் பீமனின் ஆடுகளம். மிக இயல்பாக தன்னைஅங்கு பொருத்திக் கொள்கிறான். அர்ஜுனன் காய்கறிகளை வெட்டும் பணியில்;நகுலனும் சகதேவனும் அடுமனைப் பொருட்களை மேலாண்மை செய்யும் பணியில் என அமர்ந்து கொள்ள, என்ன செய்வதறிவதென்று அறியாமல் திகைத்திருந்த தருமனுக்கு கிடைத்த பணியோ அடுமனைக்கும் உணவருந்தும் பந்திக்குமிடையே உணவு சுமக்கும் வேலை. தொடர்ந்து அடுமனையிலிருக்கும் பணியாளர்களாலும், பந்தியில் பரிமாறுபவர்களாலும் ஏவப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார். நூற்றுக்கணக்கானவர்களை பசியாற்றிய களைப்பில் தனக்கான உணவை உண்ணும் போது, அவ்வுணவை தன்னுடலே இழுத்து ஒருங்கிணைத்துக் கொள்வதையுணர்ந்து பிரமிக்கிறார். உடலுழைப்பின் அருமையை அவர் தெரிந்திருந்தாலும், அதை உணர்வுப்பூர்வமாக தருமன் உணர்ந்த தருணமது. பசியெது, உணவெது, உடலெது என்று உணரமுடியாத அத்வைத நிலையிது.

அரண்மணையில் இந்த வாய்ப்பு அவருக்கு கிட்டியிருக்கப் போவதேயில்லை. உண்ட களைப்பில் வந்திறங்கும் உறக்கம், மெய்யுசாவுவதற்கெல்லாம் இடமளிக்கவில்லை. உழைப்பும் களைப்பும் உறக்கமுமே மெய்யென தோன்றியது தருமனுக்கு.

 

நாட்கள் செல்லச் செல்ல வேலைகள் இலகுவாகின்றன. நன்றாகச் சமைப்பதற்கு முதலில் நன்கு பரிமாறத் தெரியவேண்டும்; நன்றாக பரிமாறுவதற்கு கலன்களை நன்கு கழுவத் தெரியவேண்டும். இப்படி படிப்படியாக முன்னேறி கலன்களை சுத்தம் செய்வதற்கும், பந்தியில் பரிமாறுவதற்கும் தருமன் கற்றுக்கொள்கிறார். ஆனால் பெரும்பாலும் சமைப்பவர்கள், அவ்வளவாக உண்ணாமலிருப்பதைக் கண்டு ஆச்சரியம் கொள்கிறார். ஆனால் அவர்கள் பசியுடன் உறங்குவதில்லை. பசி ஒரு விழைவு மட்டுமே. அதை நிறைவேற்றிக் கொள்ளும் வழிமுறைகள் தான் ஒவ்வொருவருக்கும் வேறுபடுகின்றன. அடுமனையிலிருந்தெழும் உணவின் மணமே அங்கு சமைப்பவர்களின் பசியைப் பாதி போக்கிவிடுகிறது. உணவின் மணமே அவர்களின் அறம். அதன் ருசியே நமக்கான அறம். நம் விழைவுகள் தான் அதை அடைவதற்கான வழிகளை அறமாக தொகுத்துள்ளன. மாறாத அறம் என ஏதுமில்லை என்று தருமன் உணர ஆரம்பிக்கிறார்.

 

கடலைப்பருப்பைக் கொண்டு துவரம்பருப்பு ( இரண்டிற்கும் வித்தியாசம்  தெரியாமல்) சாம்பார் செய்த திருமணத்திற்கு முந்தைய நாட்களுக்குப் பிறகு கைவிட்டிருந்த சமையலறையில் பிரவேசிக்க மனம் எண்ணியது. அது என்னுடைய மனைவியின் சமையலறை இப்போது. ஒவ்வொரு வீட்டிலிருக்கும் இன்னொரு வீடு அது.

 

பிறக்கும் போதிருந்த தூய்மையான ‘நான்’ என்பதைச் சுற்றிக் களிம்பாய் படரும் ஆணவத்திலும் அறியாமையிலிருந்துமே நம்முடைய விழைவுகள் பிறக்கின்றன. இவ்விரண்டையும் எரிதழல் கொண்டு உருக்காதவரை உன்னுடைய ‘நான்’ உனக்குப் புலப்படப்போவதில்லை என்ற அருகப்படிவரின் சொற்கள் கேட்டு அடுத்த காட்டிற்கான விஜயத்திற்கு ஆயத்தமாகிறார் தருமன். ஒவ்வொரு காட்டிலிருந்து கிளம்பும் போதும் அடுத்த காட்டிற்கான வழியை யாராவது ஒருவர் காட்டுவார்கள். இங்கு வானத்திலிருந்து தன் சிறகை தருமன் மேலுதிர்த்த நாரைப் பறவை பறந்து சென்ற திசையை நோக்கி பயணிக்கிறார்.

 

*யட்சவனம்*

 

அடுமனைப் பணியாளனாக்கி தன்னை களிம்பு போல் சுற்றியிருந்த ஆணவத்தை எரித்தொழித்த மைத்ராயன காடு தாண்டி யட்சவனத்தில் புகுகிறார் தருமன். மிஞ்சியிருக்கும் தன் அறியாமையையும் இங்கு எரித்தொழித்து விடலாமென்று.

 

மனிதர்கள் அரவமற்ற நாம் நினைக்கும் காடாக இருப்பது இந்தக் காடு மட்டும்தான்.அங்குள்ள ரிஷி ஒருவர்  தன்னையே அவிகொடுக்க நடத்தும் வேள்வியொன்றில் பாண்டவர்கள் கலந்து கொள்கிறார்கள். தன் குருவை இழக்க விரும்பாத ரிஷியின் மாணவனொருவன், வேள்விக்கென இருந்த விஷேச அரணிக் கட்டைகளை தூக்கியெறிந்து விடுகிறான். அக்கட்டைகளை தேடிக் கொணரும் பொறுப்பை பாண்டவர்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

 

இந்த தேடுதல் பணியில் தான் அக்காட்டின் அபாயகரத்தன்மையை உணருகிறார்கள். மரங்கள் குறைந்து வெண்பாறைகள் மிகுந்த கந்தக நிலத்தில் பிரவேசிக்கிறார்கள். அங்குள்ள கந்தகப்புகையும் நீரற்ற தன்மையும் உளமயக்கையும் விடாயையும் அவர்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறது. உணவு கிடைக்கப் போவதில்லை என்றுணர்ந்தவுடன் அதிகரிக்கும் பசியைப்போல, நீரைக் காணாத கண்கள் விடாயையும் அதிகரிக்கச் செய்கின்றன.கந்தக நிலத்தின் வெம்மை தருமனின் ஆற்றலனைத்தையும் உறிஞ்சிக் கொள்ள சோர்ந்து அமர்ந்து விடுகிறார். நீர் கொண்டு வரச்சென்ற பீமனைக் காணாது தேடிச்சென்ற அர்ஜுனனும் திரும்பாது கண்டு கவலைகொள்கிறார். அவர்களிருவரையும் தேடிச்சென்ற நகுலனும் சகதேவனும் திரும்பாது கண்டு ஏதோ விபரீதம் என்றுணர்ந்து அவர்களைனைவரும் சென்ற திசை நோக்கிச் செல்கிறார். மெல்ல மெல்ல ஜெமோவும் விஸ்வரூபமெடுக்க ஆரம்பிக்கிறார். தருமனின் தளர்ந்த அந்த நடையை நினைவுகளும் நிஜங்களுமாக, ஜெமோ தன் மொழியாளுமையால் நமக்கு கடத்தி நம்மை கலைத்துப் போட்டுவிடுகிறார். இவ்வத்தியாயத்தைப் படிக்கும்போது ஒரு சொம்புத் தண்ணீராவது பக்கத்தில் வைத்துக் கொள்வது நல்லது.

 

தூரத்தில் ஓடும் ஒரு பொய்கையை சுட்டிக்காட்டி பறக்கிறது ஒரு நாரப்பறவை. எப்படியோ தன் ஆற்றலனைத்தையும் திரட்டி அப்பொய்கையை அடைந்து நீர் நோக்கி குனிகிறார் தருமன். அழகிய அந்த பொய்கையில் அவர் மூதாதையத் தந்தையரின் முகம் கண்டு திகைக்கிறார். இது நச்சுப் பொய்கை, இந்நீரை அருந்தாதே என்கிறது அந்த முகம். அழைத்து வந்த நாரையோ விடாய் தீர்க்க வேறுவழியில்லை என்கிறது. இரண்டுமே அக்காட்டைக் காக்கும் யட்சர்கள் செய்யும் உளமயக்கு வேலையென்றுணர்ந்து தருமன் மட்டுமல்ல நாமும் விதிர்த்துப் போகிறோம். உச்சக்கட்ட புனைவிது. தருமன் மட்டும் இப்போது இருந்திருந்தால் ஜெமோவின் சட்டையைப் பிடித்திருப்பார் தன்னை இப்படி பாடாய்ப் படுத்துவதிற்கு. திரைக்காட்சிகளாக எடுப்பதற்கே தயங்க வேண்டிய இக்காட்சிகளை தன் புனைவின் மேலும் மொழியாளுமையின் மேலும் கொண்ட நம்பிக்கையாலே சாத்தியமாக்கியிருக்கிறார் ஜெமோ. அவருடைய ‘பின்தொடரும் நிழலின் குரல்’ மற்றும் ‘ விஷ்ணுபுரம்’ நாவலிலும் இதேபோன்று நம் முதுகுத்தண்டை சில்லிடவைக்கும் புனைவுகளுண்டு.ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ரகம்.

 

அப்பொய்கை நீரையருந்தி நால்வரும் மாண்டதையறிந்து உடைந்து போகிறார் தருமன். தருமனை மட்டும் காத்த மூதாதையர் மற்றவர்களை ஏன் கைவிட வேண்டும். அதுதான் தர்மத்தின் பலம் போலும். ‘தர்மம் தலைகாக்கும்’. தருமன் ஏன் தருமத்தின் தலைவனாகப் போற்றப்படுகிறான் என்பதை தன்னிலுள்ள அனைத்தையும் திரட்டி நிறுவியிருக்கிறார் ஜெமோ. அங்கு யட்சனுக்கும் தருமனுக்கும் நடக்கும் அந்த உரையாடல் நிகழ் காலத்திற்கும் இறந்த காலத்திற்கும் மாறி மாறி காலத்தைக் கரைத்து காலமின்மையை நமக்கு உணர்த்துகின்றது. அறத்தைப் பற்றி இங்குள்ள சொல்லாடல் அனைத்தும் வீண். அறம் அந்த சொற்களில் மறைக்கப்பட்டுள்ளது. மாறாத சொல்லென்று எதுவுமில்லை. மறுக்கப்படாத ஞானிகளென்று இங்கு யாருமில்லை. ஒவ்வொருவருக்கான அறத்தை அவர்களே தேடிக் கண்டடையவேண்டும். அதுவே தன்னறம் என்கிறார் தருமன் அந்த யட்சனிடம். மற்ற நால்வரையும் உளம்புகுந்து கொன்ற நான் தருமனிடம் மட்டும் ஏன் தோற்றோம் என்றுணர்ந்தவனாய் தன் குல மூதாதையரிடம் தருமனை அழைத்துச் செல்கிறான். இந்த நால்வரில் ஒருவரை மட்டுமே என்னால் உயிர்ப்பிக்க முடியும் என்றவரிடம் நகுலனைத் திரும்பக் கேட்டு ஆச்சரியப்படுத்துகிறார் தருமன். அதற்கான காரணத்தை அறிந்து நெகிழ்ந்த யட்சர்களின் மூதாதையர், தருமனை அறத்தின் மறு உருவாகவே காண்கிறார். காட்டைக் கடக்க உதவும் பீமனைவிட, போரில் வெல்ல உதவும் அர்ஜுனனைவிட, தன் தந்தையின் காலம் சென்ற இன்னொரு மனைவியின் மைந்தனான நகுலன் உயிர்ப்பிக்கப்படுவதே அறம். குந்தியின் மைந்தனாக நான் எஞ்சியிருக்கிறேன். ஆனால் மாத்ரியிக்கு யார்? என்ற அறம் சார்ந்த கேள்வியே தருமனை அம்முடிவிற்கு நகர்த்தியது. இப்படியொரு அறக்காவலனை கண்டபின்பே நான் உயிர் விடுவேன் என்பது என் ஊழ் என்று கூறி தன்னுயிர் ஈந்து அந்நால்வரையும் உயி்ர்ப்பிக்கிறார் அந்த மூதாதையர்.

 

அந்த யட்சர்களிடமே தாங்கள் தேடிவந்த அரணிக் கட்டைகளைப் பெற்றுக்கொண்டு அந்த ரிஷியின் தன்னையே அவியிடும் வேள்வி நடக்கும் இடம் நோக்கி விரைகிறார்கள். பாண்டவர்களின் வனவாசம் முடிவுக்கு வந்து விட்டதாகவே நாம் எண்ணும் வேளையில், தருமன் இன்னும் நிலையில்லாதவராகவே காணப்படுகிறார். நிலைகொள்ளாத எதுவும் உச்சக்கட்ட இயக்கத்திலிருக்கும் நிலை கொள்வதற்காக என்பதைப்போல, தருமன் தான் மட்டும் கந்தமாதனம் என்ற எரிமலைகள் நிரம்பிய காட்டை நோக்கி செல்ல விரும்புகிறார். பீமன் எவ்வளவோ வலிந்து தன்னையும் அழைத்துச் செல்ல கூறியும் மறுத்து விடுகிறார் தருமன். அர்ஜுனனும் இது அவருடைய பயணம். மீண்டு வருவார் தடுக்காதே என்கிறான் பீமனிடம். நீங்களனைவரும் சென்று அவ்வேள்வியை முடித்து வையுங்கள், நான் அந்த எரிகாட்டிலிருந்து மீண்டால் உங்களிடம் திரும்பி வருவேன் என்று கூறி அக்காட்டை நோக்கி பயணிக்கிறார் தருமன். எந்ந மிஞ்சியிருக்குமொன்றை அழித்தொழிக்க தன்னையே அவிகொடுக்க கிளம்பியிருக்கிறார் தருமன் என்று, பீமனைப் போலவே நாமும் பதைபதைத்துப் போகிறோம்.

 

*கந்தமாதனம்*

 

இக்காட்டில் நுழையும்போதே தருமன் எதிர்கொள்வது தன்னைப்போல் தன்னுள் இடைவிடாது வெடித்துச் சிதறிக் கொண்டிருக்கும் எரிமலைகளைத்தான். வெளியிலிருப்பதுதான் உள்ளிருக்கிறதா?  இல்லை உள்ளிருப்பதுதான் வெளியிலிருக்கிறதா? என்றெண்ணியவாரே அம்மலையை நோக்கி ஏற ஆரம்பித்தார். ஏறும் வழியில் கிடைப்பனவற்றை உண்டு, அம்மலையடிவாரத்திலுள்ள எரிசாம்பல் குவைகளில் படுத்துறங்கி அம்மலை உச்சியைநோக்கிப் பயணித்துக் கொண்டேயிருந்தார். நெருங்க நெருங்க அந்த எரிமலையின் வாயிலிருந்து உருவாகிய கரும்புகையில் விளைந்த வெண்புகைக் குடையின் வெம்மை தருமனின் உடை, தாடி என ஒவ்வொன்றாக பொசுக்கிக் கொண்டே வந்தது. தன்னை முழுதும் அதற்கு ஒப்புக்கொடுத்தவர் போல உச்சி நோக்கி தன்னிலுள்ள அனைத்தும் பொசுக்கப்படும் வரை விரைந்து கொண்டே இருந்தார்.

 

ஜப்பானில் வாழ்ந்த காலங்களில் Mount Fuji-Sanஐ வெகுதொலைவில் மிக பாதுகாப்பான அறைகளில் இருந்து கொண்டு தரிசித்த நினைவுகள் மேலெழுந்து வந்தன. அம்மலையின் உச்சிகளை நெருங்குபவர்களுக்கு என்ன  கொடுரம் நேரலாம் என்பதை மிகத் தத்ரூபமாக நம் கண்கள் முன் கொண்டு வந்திருக்கிறார் ஜெமோ.

 

தன்னால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு தன்னை புறத்திலும் அகத்திலும் எரித்தொழித்து விட்டு உருக்குலைந்து நினைவுகளற்று ஏதோ ஒரு சக்தியால் இயக்கப்பட்டு தன் சகோதரர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு வந்து சேருகிறார். பதறிய அவர்கள் அர்ஜுனனின் வழிகாட்டலில் தேன் மற்றும் இதர உணவுகள் வழியாக தருமனின் உடலையும் நினைவுகளையும் மீட்டெடுக்கிறார்கள். மீண்டெழுவது வரை அங்குள்ள அனைத்தும் அவருக்கு ஒன்றாய்தான் இருந்தன. அந்த நிலையிலும் திரௌபதி பாராமுகம்தான் காட்டுகிறாள். ஆனால் முன்பு எப்போதுமில்லாத புன்னகையோடு அதை கடக்கிறார். ஒருவேளை அத்தீயில் அவரழித்தொழித்தது இந்த குற்றஉணர்வைத்தானா என்று எண்ணவைக்கிறது. மீண்டெழுந்தபின் அவரின் மிகப் பிரகாசமான முகத்தையும் உடலையும் கண்டு புத்துணர்வும் ஆற்றலும் பெறுகிறார்கள் இளையவர்கள், சூரியனிடமிருந்து பிற உயிர்கள் ஆற்றலைப் பெறுவதைப்போல.

 

நாம் வந்து வெகுநாட்களாகி விட்டது; இங்கிருந்து கிளம்பலாம் என்கிறார் தருமன். “மூத்தவரே, நீங்கள் கந்தமாதன மலையுச்சியில் பெற்றது தான் என்ன?” என்று நமக்கிருந்த அதே ஆவலை வெளிப்படுத்துகிறான் பீமன். இங்குள்ள அனலுக்கெல்லாம் காரணமான அந்ந அனலனை, பசிவடிவனை, ஜடரனைக் கண்டேன். என்னையே அவனுக்கு அவியாக்கிக் கொள்ளுமாறு வேண்டினேன். அப்பசிவடிவன் என் கைகளை பசுவின் மடியாக்கி என்னிலுள்ள அனைத்தையும் பெருக்கி இக்காடெங்கும் பரவ வைத்தான்.”இன்று நான் ஒரு அன்னம்குறையாத கலம்” என்று அமுதசுரபியாகி ‘சொல்வளர் காட்டை’ முடித்து வைக்கிறார். “என்னை உண்க” என்ற தாயுமானவனின் குரல் நம்முள்ளும் ஒலிக்கிறது.

சந்தோஷ் சுப்ரமணியம் – சிறகெதற்கு

images (25)

சந்தோஷ் சுப்ரமணியம். கிட்டத்தட்ட நூற்றி xவது தடவையாக தொலைக்காட்சியில். நானும் பார்ப்பது கிட்டத்தட்ட பதிxஆவது தடவை. பத்து வயதான என் பொண்ணும் கடந்த இரண்டாண்டுகளாக எப்போது போட்டாலும் இந்தப் படத்தை கைகொட்டி சிரித்து ரசிக்கிறாள். நானும் வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் நம்மை உள்ளிழுத்துக் கொள்ளும் அந்த நேர்த்தியான இறுதிக்காட்சிகளை தவறவிடுவதில்லை. இப்போது தான் நமக்கு கொஞ்சம் எழுத வருகிறதே என்ற உந்துததில் இப்படம் பற்றிய என்னுடைய அவதானிப்புகள் இவை.

 
மிகவு‌ம் சிரத்தையுடன் எடுக்கப்படும் இறுதிக்காட்சிகள் நம்மையும் திரைக்குள் இழுத்து, படம் முடிந்தும் திரையிலிருப்பவர்களை நம்மோடு எடுத்துச் செல்ல வைக்கிறது. இறுதிக்காட்சி என்றவுடனேயே ‘காதலுக்கு மரியாதை’ நினைவுக்கு வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. இப்படிப்பட்ட காட்சிகளில் முடிவுகளை விட, அதையடைந்த விதமே நம்மை ஈர்க்கிறது.

 
பாசத்தை உடல் முழுதும் சேறாய் அப்பிக்கொண்டிருக்கும் தந்தை சுப்ரமணியம் . அச்சேற்றிலிருப்பதே சுகம் என்றிருக்கும் அவரின் குடும்பம். அச்சேற்றிலிருப்பது பாதுகாப்பு மட்டுமே என்பதையுணர்ந்த அவரின் மகன் சந்தோஷ். ஆனால் சுதந்திரமாக பறக்க முடியாமல் அவனுடைய சிறகுகள் அப்பாசச் சேற்றில் தோய்ந்து போயிருக்கின்றன. அம்மகனின் காதலி ஹாசினி, ஒரு சுதந்திர பறவை. இப்படத்தின் இறுதிக் காட்சிகளில் இவர்களுக்கிடையேயுள்ள சிக்கலான வேறுபாடுகளை, கூர்மையான வசனங்களையும்; கச்சிதமான காட்சியமைப்புகளையும் கொண்டு மிக லாவகமாக கையாண்டிருக்கிறார் இயக்குநர்.

 
ஹாசினியைப் பற்றி தன் குடும்பத்தினர் அறிந்து கொள்ள வேண்டுமென்று விரும்பிய சந்தோஷைப் பற்றி ஹாசினியும், அக்குடும்பத்தினரும் நிறைய தெரிந்து கொள்வதுதான் திரைக்கதையின் பலம். வீட்டிலிருக்கும் சந்தோஷைப் பற்றி ஹாசினியும்; வெளியிலிருக்கும் சந்தோஷைப் பற்றி அக்குடும்பத்தாரும் என. தெரியாத சில விஷயங்கள் தெரியவரும் போதுதான் நம் புரிதல்களின் எல்லைகளை மறுவரையரை செய்து கொள்ள முடிகிறது. ஹாசினியை இப்புரிதல், சந்தோஷ் தனக்கு வேண்டாமென்ற ஒரு தெளிவான முடிவை நோக்கி நகர்த்துகிறது. சந்தோஷ்போல் நானும் பாசச் சேற்றில் சிக்கி தன் சுதந்திரச் சிறகுகளை இழக்க நேரிடும் என்று பயந்தே இம்முடிவுக்குச் செல்கிறாள். ஆனால் சந்தோஷ் மேலிருக்கும் காதல் சற்றும் குறையவேயில்லை.

 
காதலா? சுதந்திரமா? என்றால், சுதந்திரம் இல்லையேல் காதலும் மரித்துப் போகுமென்று சுதந்திரத்தின் பக்கம் எந்தவித ஆர்பாட்டமும் இல்லாமல் சாயும் ஹாசினியின் முடிவு, அவளை பெரிய மனுசியாக காட்டுகிறது.

 
சந்தோஷ் துவண்டு போயிருந்தாலும், சுதந்திரமாக தன் இயல்புத்தன்மையுடன் இருப்பதன் முக்கியத்துவத்தை ஹாசினியின் முடிவு மூலம் அவன் தந்தைக்குக்கும் குடும்பத்தினருக்கும் உணர்த்துகிறான். “என் கையைப் பற்றிக் கொண்டு என்னுடைய விளையாட்டையும் நீங்களே ஆடினா, என்னப்பா நியாயம் “, “நீங்க சொல்லி கொடுத்த மாதிரியே வாழ்வது சாப்பாட்டை தொண்டை வரைக்கும் மட்டுமே அனுப்புவது போலுள்ளது. அதற்கு மேல் செல்ல மறுக்கிறது” என்ற சந்தோஷின் பரிதாபமான வார்த்தைகள் அவன் தந்தையை மட்டுமல்ல, அவன் குடும்பத்தினரையும், அக்காட்சிக்குள் இழுக்கப்பட்ட நம்மையும் உடைந்து அழச் செய்கிறது.

 
ஹாசினியைத் தெரிந்து கொள்ள விரும்பிய குடும்பம், தாங்கள் யாரென்று அவள் வழியாகவே புரிந்து கொண்டு, ஹாசினியை மகளாக அரவணைத்துக் கொள்கிறது.

 
பொறுப்பற்ற பெற்றோர்களின் பிள்ளைகளுக்கு ஏற்படும் சிதைவுக்கு இணையானது அதீத பொறுப்புள்ள பெற்றோரைக் கொண்ட பிள்ளைகளின் சிதைவு. பறவையின் சிறகுகள் குஞ்சுகளை பாதுகாப்பிற்குத்தானேயன்றி, சிறைப்படுத்துவதற்கல்ல.

பெரியாரும் பெரியவரும்

images (22)

சமீபத்தில் நடந்த விகடனின் நம்பிக்கை விருதுகள் விழா கௌசல்யா சங்கரை மேடையேற்றியிருந்தது. பெண்களின் காதல் தோழனான கேசத்தை கழுத்து வரை ஒட்ட வெட்டியிருந்தார். உயிர்க் காதலனின், கைப்பிடித்த கணவனின் இழப்பிற்கு பின் இது எதற்கு என்பதுபோல.

அணிந்திருந்த உடையும், அதற்கேற்ற பாவனையும் இயல்பாகவே வந்திருந்தது கௌசல்யாவிற்கு. சன்னமான, அதே சமயத்தில் தீர்க்கமான அந்த பேச்சின் குரலில் சங்கரின் குருதி கண்ட நாளின் நினைவுகளை கடந்து சங்கரை மட்டும் இன்னும் சுமந்து கொண்டிருப்பது தொனித்தது.

 

ஆணவக் கொலைகளுக்கு எதிராக ஒரு நம்பிக்கை மனுஷியாய் எழுந்துள்ளார். இதைச் சாத்தியப்படுத்தியது பெரியாரிசம் என்று நன்றி கூறி மேடையிறங்கினார்.

 

உண்மையிலேயே பெரியார் ஒரு மகத்தான சிந்தனையாளர் தானா? என்ற கேள்வியை விட, நிலையாமையின் உச்சத்திலிருந்த ஒரு அபலைப் பெண்ணை நிலைகுலைவிலிருந்து  தடுத்து அவளை அடுத்த கட்டத்திற்கு செலுத்தியது ஒரு மனிதனின் வழி வந்த கொள்கைகள் தான் என்றால் அம்மனிதர் தெய்வம் தான்.

images (21)

தன் மனம் நலம் குன்றிய 13 வயது மகளின் பரிதாபநிலையை சகிக்க முடியாமல் அவளை கருணைக் கொலை செய்ய முயன்று காஞ்சி மடத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பெரியவரின் அணுக்கத்தால் அதிலிருந்து மீண்டு வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் ஏற்றுக் கொண்ட பெற்றோரை நானறிவேன். இங்குள்ள அனைத்து உயிர்களும் ஒன்றே. ஒவ்வொன்றின் இருப்பிற்கும் ஏதாவது ஒரு காரணமும், அது ஆற்ற வேண்டிய காரியமும் உண்டு, என்றணைத்து அப்பெற்றோரை சில குறிப்பிட்ட சடங்குகள் மற்றும் பழக்க வழக்கங்கள் வழியாக மீட்டெடுத்தார். மனம் நலம் குன்றிய அச் சிறுமி அவ்வீட்டின் தெய்வமாக கொண்டாடப்படுகிறாள் இப்போது.

 

இது மதத்தின் மூடப்பழக்க வழக்கம் இல்லையா  என்பதல்ல கேள்வி? உள்ளம் வெதும்பி செய்வதறியாமல் திகைத்து, செய்யக்கூடாததை செய்ய முயன்றவர்களை திசை திருப்பி, அவர்களுக்கு வாழ்க்கையின் மற்றொரு பரிணாமத்தை காட்டியிருக்கிறார் அப்பெரியவர்.

 

கௌசல்யாவும், இப்பெற்றோரும் தேர்ந்தெடுத்த வழிகள் வேறாயினும், அவர்களுடைய இலக்கு ஒன்று தான். நிலையாமையைக் கடந்து செல்ல உதவும் எவரும் தெய்வங்களே.