First blog post – எதற்கிந்த வலைப்பூ

images (4)

வாசிப்பு ஒருவரை எங்கு இழுத்துச் செல்லும் என்பதைக் காட்டுவதற்கா?

இல்லை, பெரும்பாலும் சுஜாதா, கொஞ்சமாக இந்திரா பார்த்தசாரதி என்றிருந்த என் வாசிப்பை அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்ற ஜெமோவின்(ஜெயமோகன்) புகழ் பாடவா?

இல்லை, நானும் எழுத்தாளனென்று பறைசாற்றிக் கொள்ளவா?

இப்போதைக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் ஒரு விஷயம் மிகத் தெளிவு; வாசிப்பை விட அதைத் தொகுத்து எழுதும் போது கிடைக்கும் தெளிவுதான் என்னை இயக்குவதாக எண்ணிக் கொள்கிறேன். மேலும், என்னுடைய இந்த இயக்கத்திற்கான எரிபொருள் ஜெமோவின் எழுத்துக்களும், அவர்வழியாக நான் கண்டடைந்தவர்களின் எழுத்துக்களுமே.

ஒருவகையில் தான் என்ற தன்முனைப்பு கொண்ட அறிவுஜீவித்தனம் அல்லது ஒரு மேதாவித்தனம் என்னை எழுதத்தூண்டுகிறது என்றாலும், இறுதியில் கிடைக்கும் அத்தெளிவே என்னை இயக்குவதாக மீணடும் எண்ணிக் கொள்கிறேன்.

— முத்து

 

post

மன்றம் – ஒரு சீரிய முயற்சி

https_cdn.evbuc.comimages526255052768939118961original

மிகவும் புகழ்பெற்ற தொழில்நுட்ப வல்லுனரான Zohoவைச் சேர்ந்த ராஜேந்திரன் தண்டபாணியின் கன்னித் தமிழுரையை கேட்கவைத்திருக்கிறது ‘மன்றம்’ என்ற அமைப்பு. தமிழில், இதுபோன்ற பல்வேறு துறை வல்லுநர்களை அழைத்து அவர்களுக்கான மேடையை அமைத்துத்தரும் அமைப்புகள் ஏதும் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. தமிழர்களை தமிழில் உரையாற்ற வைப்பதே பெரிய சாதனை என்று சொல்லுமளவுக்கு நாம் தாழ்ந்து போயிருந்தாலும், ஒட்டுமொத்த உரையையும் முடிந்த அளவு தமிழிலேயே ஆற்றவைக்கும் இம்முயற்சி மிகவும் போற்றுதலுக்குரியதே. இதுவரை எனக்குத் தெரிந்து இதுபோன்ற மேடைகளில் தொடர்ந்து தமிழில் உரையாற்றி வரும் சிந்தனையாளர் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் மட்டுமே. சமீபத்தில் அவருடைய இலக்கியவட்டம் நடத்திய ஒரு நிகழ்வில் அவருடைய உரையை கட்டணம் செலுத்தி கேட்க வேண்டியிருந்தது. ‘மன்றம்’ போன்றவர்களின் முயற்சிகள் இப்படியொரு இலக்கை நோக்கிப் பயணிக்க வாழ்த்துக்கள்.

தன்னுடைய செயற்கை நுண்ணறிவு (Artificial Intelligence) பற்றிய உரைக்காக,எந்திரனுக்கு, ‘பொறியன்’ என்றொரு தமிழ் வார்த்தையை தேடிக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார் ராஜேந்திரன். இப்படி அவர் உரை முழுதும் சுவாரஸ்யங்களுக்கு குறைவில்லை. அதே சமயத்தில் இன்னும் 20 ஆண்டுகளில் பொறியன்கள் தன்னுடைய அடுத்தகட்ட செயற்கை நுண்ணறிவை மனிதர்களின் உதவியின்றி தாங்களே வடிவமைத்துக் கொள்ளும் என்ற பீதியையும் கிளப்பினார்.

ஆரம்ப காலங்களில் மேதைகளிடமி்ருந்து மட்டுமே கற்று தங்களை மேம்படுத்திக்கொண்ட பொறியன்கள், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியின் காரணமாக அனைவரிடமிருந்தும் கற்றுக்கொண்டு மனிதர்களை முந்திச் செல்வது “ஒன்றுபட்டால் உண்டு வாழ்வு” என்பதையே ஞாபகப்படுத்தியது. நாம் இணையத்தில் செலவழிக்கும் ஒவ்வொரு நொடியும் பொறியன்களை நாளொருமேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக கடவுள் ஸ்தானத்தை நோக்கி நகர்த்துகின்றன என்று கூறி “மனிதனை உருவாக்கியவனை மனிதன் உருவாக்குகிறான்” என்று முடித்தார் ராஜேந்திரன்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு நூறு பேர் அமர்ந்திருந்த அந்த குளிரூட்டப்பட்ட அரங்கத்தில் மதியம் 2மணி முதல் மாலை 6 வரை ஐந்து விதமான தலைப்புகளில் நடந்த உரைகள், அனைவரையும் வெகுவாக ஈர்த்து இருக்கையோடு பிணைத்திருந்தது. பெரும்பாலும் இதுபோன்ற உரைகள் இளையவர்களை கவரும் வகையில் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக அமைப்பை மீறி வெற்றிபெற்றவர்களை அழைப்பது வாடிக்கையாக இருக்கும். “இதுபோன்ற விதிவிலக்குகள் எப்போதும் உதாரணங்களல்ல” என்பதை உணர்ந்து அமைப்புக்குள்ளிருந்து வெற்றி பெற்றவர்களுக்கு தொடர்ந்து உரையாற்றும் வாய்ப்பு அளிக்கப்படும் பட்சத்தில் ‘மன்றத்தில் தென்றல் வீசும்’.

https://www.eventbrite.com/e/mandram–tickets-51371592817?aff=ebdssbdestsearch#

Advertisements

சர்க்கார் – மீண்டுமொரு அரசியல் கனவு

images (67)

அரசியல் மாற்றம் வேண்டி இளைஞர்களை இரத்தம் சிந்த அழைத்திருக்கிறார் சர்கார் விஜய். சில அரைவேக்காட்டு கம்யூனிஸ்டுகள் எந்த காலத்தில் மைக்கைத் தொட்டாலும், “நாம் வரலாறு காணாத நெருக்கடியில் இப்போது இருக்கிறோம்” என்று முழங்குவது தான் நினைவுக்கு வருகிறது. மத்தியில் ஆளும் பா.ஜ.க அரசாங்கத்தின் குறைகளை சுட்டிக்காட்டி மெர்சல் செய்துவந்த விஜய்க்கு மாநிலத்தில் ஆளும், ஆண்ட திராவிடக் கட்சிகளை மெர்சல் செய்யும் வாய்ப்பு சர்க்காரில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

IMG_20181111_1959069

“ஒரு 3 மணி நேர சினிமாவுல 60 ஆண்டு கால திராவிட பாரம்பரியத்த ஒன்னும் சிதச்சிட முடியாது..” என்ற இறுமாப்போடு சொல்லிக் கொள்ளுமளவுக்கு சக்திவாய்ந்த இயக்கமாக இன்றைய திராவிட இயக்கம் இருக்கிறதா என்பதே கேள்விக்குறியாக உள்ள நிலையில்; அரசியலை சினிமா வழியே மற்றும் கற்றுக்கொள்ளும் அறிவார்ந்த தமிழ் சமூகத்திடம் சர்க்கார் போன்ற திரைப்படங்கள் ஏற்படுத்தும் விளைவுகள், திராவிட இயக்கத்தை வலுவிழக்கச் செய்த திராவிட கழகங்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை மணி என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது. திராவிட இயக்கம், தந்தையின் தோளிலிலேயே பயணிக்கும் சவலைப்பிள்ளைகளைப் போல பெரியார் பார்ப்பனருக்கு எதிரி;ஆதலால் இந்து மதத்திற்கும் எதிரி என்பதைத்தாண்டி வளரவில்லை அல்லது வளரவிரும்பவில்லை அல்லது வளரவிடப்படவில்லை என்றிருக்கும்போது, RSS போன்ற இயக்கங்களின் sustainability ஆச்சரியமளிக்கிறது.

IMG_20181020_2024062

இயக்கமற்ற ஒரு அரசியல் கனவை இங்கு நடக்கும் அரசியல் ஏமாற்றங்களுக்கு தீர்வாக முன்வைக்கிறது சர்க்கார். அண்ணா ,கலைஞர், எம்ஜிஆர் மற்றும் ஜெயலலிதா போன்ற ஆளுமைகள் ஒரு இயக்கத்தின் சிந்தனை மரபிலிருந்தே உருவாகி வரமுடியும். இயக்கமற்ற அரசியல் நல்லவர்களை வேண்டுமானால் அடையாளம் காண உதவலாம், ஆனால் நாட்டை ஆள்வதற்கு இயக்கங்கள் உருவாக்கும் வல்லவர்களே தேவை என்பதே நிதர்சனமான உண்மை. இந்த வல்லவர்களால் ஒட்டுமொத்த தமிழகமும் தேங்கிப் போய்விட்டது என்பதற்கு உதாரணமாக சமகாலத்தில் நடைபெற்ற சில துரதிர்ஷ்டவசமான சம்பவங்களைச் சுட்டிக்காட்டி, “போதும் தி.மு.க; போதும் அ.தி.மு.க” என்ற ஸ்லோகத்தை இளையவர்களின் மனதில் பதியவைக்கும் முதல் முயற்சி போன்றே உள்ளது சர்க்கார். இனி வரும் படங்களிலும் இம்முயற்சி தொடரலாம்.

images (69)

விஜய் இல்லாத ஒருசில அபூர்வகாட்சிகளில் கூட விஜயைச் சுற்றியே நகரும் திரைக்கதை; வழுவான வில்லன்களாக இருந்திருக்க வேண்டிய பழ.கருப்பையாவையும், ராதாரவியையும் தெருச்சண்டையை கட்டப்பஞ்சாயத்து செய்து வைக்கும் மூன்றாம்தர ரவுடிகளைப்போல சித்தரித்திருப்பது; கீர்த்தி சுரேஷும், யோகிபாபுவும் வீணடிக்கப்பட்டிருப்பது என சிலவற்றை ஒதுக்கிவிட்டால், சர்க்கார் ஏற்படுத்த விரும்பிய சிறுபிள்ளைத்தனமான மாற்றங்களை அருமையான திரைக்கதை மற்றும் கூர்மையான வசனங்கள் மூலம் சொல்லியிருக்கும் வகையில் இது ஒரு கவனிக்கப்பட வேண்டிய படமே.

images (68)
‘முதல்வன்’ புகழேந்தி, ‘சிவாஜி’ சிவாஜி வரிசையில் ‘சர்க்கார்’ சுந்தர ராமசாமியும் அரசியல்வாதிகளின் முட்டாள்தனத்தால் பெரும் தலைவராக உருவெடுக்கிறார். தானிழந்த ஓட்டை மீட்டெடுக்கும் முயற்சியில், அரசியல் தலைவர்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் பிம்பத்தை நொறுக்கி ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தின் மீட்பராகிறார் விஜய். அதற்காக, போகிறபோக்கில் அமர்த்தியா சென் போன்ற பொருளாதார மேதைகளால் போற்றப்படும் தமிழகத்தின் சமூகநலத் திட்டங்களை கொச்சைப்படுத்தியிருப்பது போன்ற அசட்டுத்தனமான மேட்டிமைவாதங்களைத் தவிர்த்திருக்கலாம்.

சர்க்காருக்கு ‘49 P’ என்றே பெயரிட்டிருக்கலாம் என்றெண்ணுமளவுக்கு இந்த விதியை பிரபலப்படுத்தியுள்ளது சர்க்கார். ஒவ்வொருவரின் ஓட்டும் களவாடப்படுவதை மிகச் சாதாரணமாக கடந்து செல்லும் அன்றாடங்களில் சிக்கிக் கொண்ட மனிதர்களை, சேற்றிலிருந்து சிலுப்பிக்கொண்டெழும் பன்றிகளென எழவைக்கும் மிகச்சீரிய முயற்சி என்றவகையில் ‘சர்க்கார்’ பாராட்டப்பட வேண்டிய படமும் கூட.

images (70)

96 – தவிப்பும் ஈர்ப்பும்

images (63)5647032006474962030..jpg
பரந்த புல்வெளியில் ‘96’ என்ற நம்பர் ஜொலிக்க நடக்கும், 22 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகான re-unionல் திரிஷாவும், விஜய் சேதுபதியும் தாங்கள் விட்டுச் சென்ற காதல் தங்களுக்குள் இன்னும் எப்படி உறைந்திருக்கிறது என்று கண்டுகொள்ள முயற்சிக்கிறார்கள். இங்கு ஆரம்பிக்கும் ஜானுவின் தவிப்பும், ராமின் மாறாத அந்த ஈர்ப்பும் படம் முழுக்க கவிதையாய் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

images (65)510869013397835119..jpg

அந்த மென்மையான புல்வெளியைவிட மென்மையானவராக இருக்கிறார் ராம். மின்சார கனவில் வரும் பிரபுதேவா, கஜோல் மீதான தன் ஈர்ப்புக்கு காரணம் புரியாமல், “நீங்க…எப்படின்னாம்மா..பார்த்தா..கும்புடுற டைப்…” என்பார். “So, உங்க ஆராய்ச்சியோட முடிவு, நான் ஒரு தேவதை..” என்பார் கஜோல்.
ஜானுவைப் பார்த்தவுடனேயே ஏற்படும் துடிப்பைக்கூட வெளிக்காட்ட முடியாமல் மிரட்சியோடு சாிந்து விழும் ராம், ஜானுவின் மென்பாதங்கள் பட்டுச் சரியும் அங்குள்ள புல்வெளிப் பரப்பையும், பிரபுதேவாவையும் தான் ஞாபகப்படுத்துகிறார்.

images (66)8517827349986157751..jpg

15 வயதில் தொடங்கிய அந்த ஈர்ப்பை 22 வருடங்களாக எப்படி தக்க வைத்துக் கொள்ள முடிகிறது. இது இலட்சிய காதலில் மட்டுமே சாத்தியம்; அல்லது காதலியை தேவதை ஸ்தானத்தில் உயர்த்தி வைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால், சாத்தியமற்ற இந்த ஒன்றை சாத்தியப்படுத்தியிருக்கிறது, விஜய் சேதுபதியின் நடிப்புத்திறன். ராமின் மிகையுணர்ச்சிகளை எந்த மிகையுணர்வுமின்றி நமக்குக் கடத்தும் எதார்த்தமான அவருடைய உடல் மொழி அபாரம். Re-unionல் திரிஷாவுக்கான உணவை எடுத்து தருவதாகட்டும்; அவர் சாப்பிட்ட ஸ்பூனிலேயே அத்தட்டில் மீதமிருந்த உணவை உண்பதாகட்டும்; பள்ளிக்காலத்திலிருந்து தான் விரும்பி கேட்ட “யமுனைஆற்றிலே…” பாடலை ஜானு முதன் முறையாக பாடும்போது பதறி, மின்சாரம் போயிருந்த தன்னுடைய நவநாகரீக அபார்ட்மெண்டில் உள்ள பொருட்களை சிதறடிப்பதாக இருக்கட்டும், வசனங்கள் எதுவுமில்லாமலே எனக்கான தேவதை ஜானு மட்டுமே என்றுணர்த்தி விடுகிறார். குணாக்குகையில் சிக்கிக் கொண்ட குணாவும் அபிராமியும் நினைவுக்கு வந்து போனார்கள்.

images (64)5520288713834274818..jpg

ஆனால், ஜானுக்கள் தேடும் இதுபோன்ற ராம்கள் அருகிவிட்ட காலமிது. கூடியவிரைவில் ராம் போன்றவர்களை மியூசியத்தில் மட்டுமே தேடமுடியும்போல் தெரிகிறது. தன்னைத் தொடக்கூட அனுமதிக்க விரும்பாத ராமைப் பார்த்து மெய்சிலிர்த்துப் போகிறார் ஜானு. ராம் சொன்னதைப் போல, அவன் 22 வருடங்களுக்கு முன்பு தான் விட்டுச் சென்ற இடத்திலேயேதான் நின்று கொண்டிருக்கிறான் என்பதையுணர்ந்ததும், ஜானுவின் தவிப்பு பன்மடங்கு பெருகிப் போகிறது. ராமைத் தவறவிட்ட குற்றவுணர்ச்சியும், வாழ்க்கைப் பயணத்தில் நெடுந்தூரம் கடந்து ராமின் நிலைக்காக வருந்துவதைத் தவிர வேறெதுவும் செய்ய முடியாத இயலாமையும் சேர்ந்து ஜானுவாக வெடித்துச் சிதறி, உருகி, கரைந்து, அழுது, சிரித்து, சீண்டி, மிரட்டி என அநாசயமாக விஜய் சேதுபதியை மிஞ்சி விடுகிறார் இந்த நவீன ஜெர்சி.

trisha-in-96-movie-41781354128792197760.jpg

“என் கணவர் மற்றும் குழந்தையோட சந்தோஷமா இருக்கேன்னு சொல்ல முடியாது. ஆனால் நிம்மதியா இருக்கேன்…” என்ற ஜானுவின் வார்த்தைகள் நாற்பதை தொட்டுக் கொண்டிருக்கும் பெண்களுக்கு திடீரென தேவைப்படும் தாய்மடி கதகதப்பைத்தான் நினைவு படுத்துகிறது. அது ராமிடம் இப்போதும் கிடைக்கும் என்றுணரும்போது உடைந்து போகிறார் ஜானு. ஆனால் ராம் கூடவே இருந்திருந்தால் இது சாத்தியப்பட்டிருக்குமா எனபதையும் இன்றைய ஜானுக்கள் தங்களுக்குள் கேட்டுக்கொள்ள வேண்டும். இந்த கதகதப்பிற்காகவே ஜானுவும், ராமும் நடந்தே அந்த இரவை கழிக்க விரும்பியது ஒளிப்பதிவாளரின் ரசனைக்கு செம தீனி. சென்னையின் சாலைகள் இரவு நேரத்தில் எவ்வளவு விசாலமானவை என்பதை ரம்மியமாக படம்பிடித்துக் காட்டியிருக்கிறார். அதிலும் குறிப்பாக சென்னையின் புதிய அடையாளமான மெட்ரோ ரயில்களும் அதன் நிலையங்களும் கண்ணைக் கவர்கின்றன. இதைவிடப் படத்திற்கு வலுசேர்த்தது சின்ன வயது ராமாகவும் ஜானுவுமாக நடித்தவர்கள்தான். சிறியவர்கள் பெரியவர்களாக நடித்தார்களா அல்லது உண்மையிலேயே அவர்கள் பெரிய நடிகர்கள்தானா என எண்ணுமளவுக்கு பிசிரற்ற நடிப்பு.

kushboo-sundarc-91018m16587057362278498732.jpg

போலிச் சிறகுகளைக் கட்டிக்கொண்டு இரவு முழுதும் நடந்துகொண்டே பறக்கிறார்கள். இறுதியாக விடைபெற்றுக் கொள்ளும்போது மட்டுமே இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தொட்டுக் கொள்கிறார்கள். அதுவும் காரின் கியர்மாற்ற உதவும் லீவரின் மேல் ஜானு தன் கையை வைக்க அதன்மேல் தன்கையை வைத்து கியரை மாற்றிக்கொண்டே அந்த உன்னதக் காதல் விமான நிலையம் நோக்கிப் பயணிக்கிறது. ஒட்டிக்கொண்ட போலிச்சிறகுகளை வெட்ட மனமில்லாமல் வெட்டிக் கொண்டு ஜானு தன் கணவனையும் குழந்தையையும் நோக்கித் தவிப்போடு பயணிக்க, வழக்கம்போல் ராம் தன் தேவதையின் நினைவுகளில் தன்னைப் புதைத்துக் கொள்கிறான், 22 வருடங்களுக்கு முன்பு ஜானுவின் மேலிருந்த அதே ஈர்ப்போடு.

96-trisha-8251288465732373363698.jpg

சண்டக்கோழி 2 – ஒரு ஆசுவாசம்

images (60)

“வயசுக்கு மீறுன சுமைய தன் தலைமேல சுமந்துட்டு இருக்கான்டா எம்புள்ள…” என ஏழுவருடம் கழித்து நடந்து கொண்டிருக்கும் வேட்டக்கருப்பு திருவிழாவை நல்லபடியாக நடத்த வேண்டிய கட்டாயத்தின் பொருட்டு முதிர்ச்சியுடன் செயல்பட்டு கொண்டிருக்கும் விஷாலைப் பார்த்து வெட்டுண்ட கழுத்துடன் கம்பீரமாக பேசுகிறார் ராஜ்கிரண். இப்படி, இருக்கிற வெற்றிடத்துக்கு நானும் இருக்கிறேன் என படம் முழுதும் கொடி கட்டிப் பறக்க முயன்றிருக்கிறார் விஷால்.

அறம் அருவி மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை பரியேறும் பெருமாள் மற்றும் 96 என எதார்த்த சினிமாக்களிலிருந்து தங்களை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள விரும்புவர்களுக்கு சினிமாத்தனங்கள் நிறைந்த இந்த சண்டக்கோழி 2 சினிமா ஒரு நல்ல வாய்ப்புதான் என்றாலும், சண்டக்கோழியின் தொடர்ச்சி என்ற எதிர்பார்ப்பையும் அதன் சுவாரஸ்யத்தையும் இச்சினிமா தக்கவைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை என்பதுதான் உண்மை. இதற்கு முக்கிய காரணம் படம் முழதும் விஷாலைச் சுற்றியே எடுக்கப்பட்டுள்ளது, “ஆளப்போறான் இன்னொரு தமிழன்” கிற ரேஞ்சில்.

images (62)

படம் முழுக்க திருவிழாதான். சுவாரஸ்யமான திரைக்கதைக்கு அத்தனை வாய்ப்பிருந்தும் வலிந்து திருவிழாவைக் காட்சிப்படுத்துவதில் மட்டுமே கவனமாய் இருந்திருக்கிறார்கள். கதைக்கு வலுசேர்க்காத கீர்த்தி சுரேஷின் நக்கல் நடிப்பு மட்டுமே நாம் நினைத்த ஆசுவாசத்தைத் தருகிறது. முதல் பாகத்தின் வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் முதுகுத்தண்டை சில்லிடவைக்கும் வலுவான வில்லன் இருந்ததுதான். இரண்டாம் பாகத்திற்கு அதைவிட மிரட்டவைக்கும் நடிப்புத்திறனைக் கொண்ட வரலட்சுமி இருந்தும், தொண்டைகிழிய அவரை கத்தவைத்தே அவருடைய ஆற்றல் அனைத்தையும் வீணடித்திருக்கிறார்கள். கீர்த்தியும் வரலட்சுமியும் சந்தித்துக் கொள்ளும் ஒரு காட்சிகூட இல்லாதது, திரைக்கதை எவ்வளவு பலவீனமானது என்பதற்கு ஒரு சான்று.

images (61)

சண்டைக் காட்சிகளில் மட்டுமே முதல் பாகத்தில் காட்டிய அதே அக்கறை காட்டப்பட்டுள்ளது. விஷாலும் ராஜ்கிரணும் வேட்டைக்கருப்பாகவே மாறியிருக்கும் இக்காட்சிகளிலிருந்து கண்களை விலக்க முடியவில்லை. அதிலும் ராஜ்கிரணை தெரியாமல் வெட்டிவிட்டு அந்த எதிர்முகாமைச் சேர்ந்த ஒருவர் பயத்தில் பதறித் துடிக்கும் அந்தக் காட்சி Classic. இப்படம் சண்டக்கோழியின் இரண்டாம் பாகம்தான் என்பதற்கான ஒரே சான்றிது. மற்றகாட்சிகள் அனைத்தையுமே காற்றால் புரட்டப்படும் புத்தகத்தின் பக்கங்களைப்போல புரட்டித்தான் தள்ள வேண்டியிருந்தது.

images (59)

கண்கவர் திருவிழாக் காட்சிகள், திறமையான நடிகர் நடிகைகள், உயிரைப் பணயம் வைத்த சண்டைக் கலைஞர்கள் என எல்லாமிருந்தும் முதல்பாகத்திலிருந்த மிரட்டல் கடலில் கரைத்த பெருங்காயமாய் கரைந்து போயிருக்கிறது இரண்டாம் பாகத்தில். முதல்பாகத்தில் லிங்குசாமி சொல்லி விஷால் நடித்தார். இரண்டாம் பாகத்தை விஷால் சொல்லி லிங்குசாமி இயக்கியிருக்கிறார்.

தலித்தியம் – ஒரு புரிதல்

IMG_20180925_1337412

தீட்டுகள் நிறைந்த சமூக தீட்டான சாதிதான் ஒழிக்கப்பட வேண்டுமேயொழிய, மதமல்ல என்கிறார் அம்பேத்கர். சாதிகளைவிட, அதை முத்துக்களாக கோர்த்து வைத்திருக்கும் மதம்தான் ஒழிக்கப்படவேண்டும் என்கிறார் பெரியார். மதத்தை சமூகத்திலிருந்து உருவி விட்டாலும், சிதறிய முத்துக்களாய் சாதி இருந்து கொண்டேதான் இ்ருக்கும் என்ற தீர்க்கதரிசனப் பார்வை அம்பேத்கருடையது.

ஏற்கனவே அம்பேத்கருடைய ‘இந்தியாவில் சாதிகள்’ மற்றும் ஜெயமோகனின் ‘இந்திய ஞானம் ‘ வழியாக சாதிகளின் தோற்றம் மற்றும் யாருக்கு அது தேவை என்பதை குறித்து அடைந்திருந்த என் புரிதலை (https://muthusitharal.com/2017/11/12/வர்க்கம்-சாதி-நீட்டு-பகு/ ) , ராஜ் கௌதமன் அவர்களின் ‘தலித்திய விமர்சனக் கட்டுரைகள்’ எனும் இந்நூல் அடுத்த தளத்திற்கு எடுத்துச் சென்றுள்ளது. திராவிடத்தாலும், இந்துத்துவத்தாலும், இனவாதத்தாலும் அலைக்கழிக்கப்படும் இன்றைய இளையதலைமுறைகளின் கையில் எப்போதும் இருக்கவேண்டிய வழிகாட்டி நூலிது என்றே எண்ணத்தோன்றுகிறது.

அம்பேத்கரை தலித்துகளின் தலைவராக குறுக்கிக் கொண்ட தலித்துகளுக்கு (பஞ்சமர்) மட்டுமல்லாமல்; பெரியாரை வெறும் கடவுள் மறுப்பாளராக சுருக்கிக் கொண்ட முன்னால் சூத்திரர்களுக்கும் (சமூக அடுக்கில் உயர்ந்திருக்கும் இன்றைய இடைநிலை சாதிகள்); நாங்கள் என்ன பாவம் செய்தோம் என்று புலம்பும் இன்றைய பிராமணர்களுக்கும் (முந்தைய பரமாத்மாக்களுக்கும்), பிராமணரல்லாத பிற உயர்சாதியினருக்கும் (முந்தைய நிலப்பிரபுகள்) கூட இப்புத்தகத்திலுள்ள கட்டுரைகள் பெரிய திறப்பைத் தருபவையாகவே இருக்கமுடியும்.

இப்புத்தகத்திலுள்ள 15 கட்டுரைகளுமே, ஏதோ போகிறபோக்கில் வெறுப்பில் உமிழப்பட்டவையல்ல. நிறைய தரவுகளுடனும், அதற்கும் மேலான பொறுப்புணர்ச்சியுடனும் தலித்துகளின் முன்னேற்றம் பற்றிய தன்னுடைய பார்வையை அனைத்து கட்டுரைகளையும் முன் வைத்திருக்கிறார் ராஜ் கௌதமன். எனக்கு நெருக்கமாக இருந்த சில கட்டுரைகளைப்பற்றிய அவதானிப்புக்கள்தான் இப்பதிவு.

ராஜ்கௌதமன் படைப்புகள் எனக்கு அறிமுகமானது பற்றி நான் எழுதிய இன்னொரு பதிவிற்கான சுட்டியை இங்கு கொடுத்துள்ளேன்.

https://muthusitharal.com/2018/08/22/தனித்தமிழும்-தாய்மொழிப்/

தமிழக தலித்தும் தமிழ் இலக்கியமும்

இக்கட்டுரையை படித்து முடித்தவுடனே தலித் இலக்கியமென்றொன்று ஏன் உருவாகி வந்திருக்கிறது என்று புலப்பட்டது. இங்கு நாம் காணும் அனைத்து மாற்றங்களும் ஏதோ ஒரு வகையில் இலக்கியத்திலேயே தொடங்கியிருக்கும். ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களின் உரிமை தொடங்கி சபரிமலைக்குள் பெண்கள் நுழைவதற்கான உரிமைகள் வரை நிறைய சுட்டிக்காட்ட முடியும். ஒடுக்குபவர்களுக்கு எதிராக திரளும் ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் இலக்கியமும் சரி; போராட்டங்களும் சரி, இன்றொன்றை ஒடுக்குவதாகவே அமைந்துள்ளன. தனக்குக் கீழ் ஒடுக்கப்படுவதற்கு யாருமற்ற தலித்துகளின் எழுச்சியே அவர்கள் விடுதலையை மட்டுமல்ல; இந்த ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் சாதிப்பிணியிலிருந்து விடுதலை செய்ய முடியுமென்கிறது இக்கட்டுரை.

மேலும் பிரிட்டிஷாரின் வருகையிலிருந்து திராவிட எழுச்சிவரை ஏற்பட்ட மாற்றங்களையும், அதற்கான காரணங்களையும், எப்படி தலித் என்பவர்கள் இம்மாற்றத்தில் பிறரால் உபயோகப் படுத்தப்பட்டார்கள் என்பதையும் ஒரு வரைபடம்போல் அருமையாக சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது இக்கட்டுரை.

பேரரசுகளை நடத்துவதற்குத் தேவையான சமூக அடுக்கை உற்பத்தி செய்வதற்கான கருத்தியலை இந்து மதத்தின் வழியாக நிறுவி, அந்த அடுக்கில் தங்களை மேலானவர்களாக ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள் பார்ப்பனர் என்றழைக்கப்படும் பிராமணர்கள். இக்கருத்தியல் முற்றிலும் பிறப்பின் அடிப்படையில் மட்டுமே ஒருவரின் தகுதியை நிர்ணயிக்கும் சாதியை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது. இவ்வடுக்கை குலையாமல் நிலை நிறுத்திக்கொள்ள ஒழுக்கம், நம்பிக்கை என்ற பெயரில் சமூகத்தில், கடைசியடுக்கில் இருந்த உடலுழைப்பைத் தவிர வேறொன்றுக்கும் வாய்ப்பளிக்கப்படாத தலித்துகள் ஒடுக்கப்பட்டார்கள் என்றால்; வீட்டில் பெண்கள்.

நிலையாமையை கடந்துசெல்ல உதவும் ஒரு கைத்தடியான மதத்தை, இறுகிய மரமாக்கி ஒட்டுமொத்த சமூகத்தையும் அதைச்சுற்றியே இயங்க வைத்திருக்கிறார்கள் பார்ப்பனர்கள். அதாவது மதத்தை நிறுவனப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன் வழியாக ஆளும் வர்க்கத்தினரை தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள்.இந்து மதத்தில் மட்டுமல்ல, உலகிலுள்ள அனைத்து மதங்களிலும் இந்தப்போக்கு இருந்துள்ளது. இவையெல்லாம் சமூக அடுக்கின் மேலிருப்போரால் நியாயப்படுத்தப் பட்டாலும், தலித்துகளின் பார்வையில் எப்படி நியாயமாக இருக்கமுடியும் என்பதே இக்கட்டுரை நம்முன் வைக்கும் கேள்வி. இதையொட்டியே அம்பேத்கரின் நிலைப்பாடான, ஒழிக்கப்படவேண்டியது மதமல்ல; சாதிதான் என்பதை புரிந்து கொள்ள வேண்டியுள்ளது. நிலையற்ற இவ்வாழ்க்கையின் ஒரு அங்கமாக மதம் கைத்தடிபோல் இருந்துகொண்டேதான் இருக்க வேண்டியுள்ளது.

மதங்களிலிருந்து கிடைக்கும் அதிகாரத்தை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு இவ்வுலகை ஆள முடியாது என்பதை உணர்ந்திருந்த பிரிட்டிஷார், தங்கள் அறிவியலுடனும் அதன் வழி கண்டடைந்த ஜனநாயகம், கல்வி, பூர்ஷ்வா (முதலாளித்துவ) பொருளாதார அமைப்புகள் மற்றும் பல இத்யாதிகளுடன் தமிழக கடற்கரைகளில் வியாபார வெறியுடன் கால்வைத்தபோது, பிராமண-சத்திரிய-வேளாள கூட்டணி இங்கே சனாதன தர்மத்தின்படி ஏகபோக வாழ்க்கையில் கொளுத்திருந்தது.

பிரிட்டிஷாரின் கைக்கு அதிகாரம் மாறியபின் ஏற்பட்ட சமன்குலைவு, அதிகாரத்தோடு எப்போதும் கைகோர்த்துக் கொள்ளும் பார்ப்பனர்களை வேறுவழியின்றி தங்களுடைய வைதீக நெறிகளை தளர்த்திக்கொள்ளச் செய்தது. ஆங்கிலம் கற்றல்; மாட்டுக்கறி உண்ணும் பறையருடன் சகஜமாக பழகுதல் என மாற்றங்களைத் தழுவிக்கொண்டு, வழக்கம்போல் பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்திலும் இவர்களே கோலேய்ச்சினார்கள். இவர்களுக்கெதிராக வேளாளர்கள் திராவிடர் என்ற பெயரில் எழவேண்டிய சூழல். எழுச்சியின் நோக்கமெல்லாம் பார்ப்பனர்களின் இடத்தை தாங்கள் பிடிப்பதுதான். இதற்கு பிரிட்டிஷாரின் ஜனநாயக அரசியல் அவர்களுக்கு கைகொடுத்தது. 2 சதவீதம் மட்டுமே இருந்த பார்ப்பனர்களுக்கு எதிராக தங்களை திராவிடர் என்றும், தங்களுக்கு கீழிருந்த தலித்துகளை ஆதிதிராவிடர்கள் எனவும் திரட்டிக்கொண்டு அரசியல் அதிகாரத்தை கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள். இதற்கு சைவமும் தமிழும்கூட அவர்களுக்கு உதவின.

ஆனால் பார்ப்பனர்கள் கைவிட்டுக்கொண்டிருந்த வைதீக கெடுபிடிகளை திராவிடர் போர்வையிலிருந்தவர்களால் விடமுடியவில்லை. வழக்கம்போல் தலித்துகளை சமூகத்தின் கடைசியடுக்கில் வைப்பதைத்தான் இந்த திராவிடர்களும் செய்திருக்கிறார்கள். எனவே தலித்துகளுக்கான விடுதலை எவரிடமிருந்தும் கிடைக்கப்போவதில்லை; தனக்குள்ளேயே ஒரு சாதிய ஏறுவரிசையைக்கொண்ட தலித்துகள் ஒன்றினைந்து போராடினால் மட்டுமே அது சாத்தியம் என்று வலியுறுத்துகிறது இக்கட்டுரை.

பார்ப்பனரும் வேளாளரும் தமிழகமும்

இக்கட்டுரை கிட்டத்தட்ட முன் குறிப்பிட்டுள்ள கட்டுரையின் நீட்சியாகத்தான் உள்ளது. பிரிட்டிஷார் வருகைக்கு முன்புவரை, அதாவது தமிழகத்தை ஆண்ட மண்ணின் மைந்தர்கள் காலம் தொடங்கி விஜயநகர பேரரசின் வழியாக ஆண்ட தெழுங்கர்கள் காலம்வரை ( குறுகியகால முகமதியர் ஆட்சி தவிர) தமிழகத்தில் பண்பாட்டுச் சிக்கல் பெரிதாக எழவில்லை. பார்ப்பன-சத்திரிய-வேளாளர் கூட்டணி கடைபிடித்த சனாதன முறைகளுக்கு ஒரு பங்கமும் ஏற்படவில்லை.

ஆனால் பிரிட்டிஷாரின் வியாபார வெறிக்கும், அவர்கள் கொண்டுவர நினைத்த எந்திரப் புரட்சிக்கும் இங்கு நிலவிய இந்த சாதி அடிப்படையிலான பண்பாடுகள் மிகச்சிக்கலாக இருந்தன. பறையர் உணவுண்ணும் இடத்தில் உயர்சாதியினர் நுழைவதைக் கூட விரும்பாத இந்த சாதித் துயரத்தை முதன்முதலில் கலைத்துப்போட்ட பெருமை பிரிட்டிஷாரையே சேரும். இந்ந பண்பாட்டுச் சிக்கலை எதிர்கொள்ளும் பொருட்டு நடந்தவைகளே பார்ப்பன வேளாள கூட்டணியில் உடைப்பை ஏற்படுத்தின என்று புரிந்து கொள்கிறேன். இராபர்ட் கால்டுவெல்லின் ஆரிய திராவிட ஆராய்ச்சிகளும் கூட இவ்வுடைப்புக்கு தூபம் போட்டிருக்கலாம்.

நடந்து கொண்டிருக்கும் மாற்றங்களை உணர்ந்து தங்களை வேறுவழியின்றி மாற்றிக்கொண்டு, பார்ப்பனர்கள், பிரிட்டிஷாரால் ஏற்படுத்தப்பட்ட சமூக பொருளாதார மாற்றங்களிலிருந்த அனைத்து வாய்ப்புகளையும் தனதாக்கிக் கொள்கிறார்கள். வெளியே சமத்துவமாகவும், வீட்டிற்குள் வைதீகமுமாக இருந்தார்கள் என்கிறது இக்கட்டுரை.

நிலப்பிரபுத்துவ மயக்கத்திலிருந்து பார்ப்பனரல்லாத உயர்சாதியினரான வேளாளச் சாதியினர் தெளிந்தபோது
அலுவலகவேலை, சொத்துத்தனியுடைமை ஏற்படுத்திய வழக்கறிஞர் தொழில் என அனைத்து அதிகாரப்பணிகளிலும் தங்களை அமர்த்திக் கொண்டிருந்த பார்ப்பனர்களுக்கெதிராக, ‘மலைடா, அண்ணாமலைடா…’ என தொடைதட்டி ஆரம்பிக்கப்பட்டதே வேளாளர்களுடைய ஜஸ்டிஸ் பார்ட்டி.

பிரிட்டிஷாரின் அதிகாரச் சலுகையை பெறும்பொருட்டு,சில வேளாளச் சாதிகள் கிறிஸ்துவ மதத்திற்கு மாறியிருக்கிறார்கள். இவர்களைப் பார்த்தொழுகி தலித்துகளும் மாற ‘மாடசாமி’ ‘மேட்சமி’ ஆனது மட்டும்தான் மிச்சம். கிறிஸ்துவத்திலும் சாதியைப் புகுத்திய பெருமை வேளாளர்களுக்கே உரியது.

இந்த ஜஸ்டிஸ் கட்சிதான் பின்னர் ஆந்திர கன்னட மலையாள வேளாளச் சாதிகளையும் இணைத்துக் கொண்டு சுயமரியாதை இயக்கமாக பெரியார் தலைமையில் மாறியது. ஜஸ்டிஸ் பார்ட்டியின் கருவிகளான சைவமதமும், தமிழும் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டு திராவிடமும் நாத்திகமும் முன்வைக்கப்பட்டன.

இக்கட்டுரையில் வரும் பல தரவுகள் பார்ப்பன மற்றும் வேளாளர் மோதலால் தமிழுக்கும், இவ்விரு தரப்பினருக்கும் கிடைத்த நிறைய நன்மைகளைச் சுட்டிக்காட்டவும் தவறவில்லை. ஆனால் இவ்விரு தரப்பினரையும் நம்பிச் சென்ற பெருவாரியான தமிழர்களுக்கு குறிப்பாக தலித்துகளுக்கு குறிப்பிடத்தகுந்த அரசியலதிகாரம் கிடைக்கவில்லை என்ற நிசர்சனத்தைச் சுட்டிக்காட்டி இக்கட்டுரை முடிகிறது.

தலித்திய பார்வையில் பாரதி

இத்தொகுப்பிலுள்ள மிக முக்கியமான கட்டுரையாக இதை எண்ணுகிறேன்.

“நாங்களெல்லாம்தான் இந்நிலத்தின் பூர்வ குடிகள்” என்று ஒடுக்கப்பட்டவர்களும் “இச்சமூகமே ஒரு காலத்தில் பெண்களால்தான் ஆளப்பட்டது” என குமுறும் பெண்ணியவாதிகளும், இந்தப்புனைவைத் தாண்டி பாரதியிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது என்ன என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது இக்கட்டுரை.

இங்குள்ள அனைவரும் அரசியல், மதம், பொருளாதாரம் என ஏதோவொன்றால் ஒடுக்கப்பட்டுத்தான் கொண்டிருக்கிறார்கள். இவர்கள் அனைவருக்கும் தங்களை மீட்டெடுக்கத் தேவையான கருத்தியலை உள்ளடக்கியதுதான் தலித்தியம் என்ற விளக்கத்தை அளித்துவிட்டு, அவற்றை மிகத்தெளிவாக பின்வருமாறு வகைமைப்படுத்தியுள்ளார்:

1.சாதி ஒழிப்பை மையமாகக் கொண்ட இடதுசாரி வகை

2.தமிழ் மொழி அல்லது இனம் சார்ந்த தமிழ் தேசியம் சார்ந்த வகை

3.அரசின் சலுகைகளை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளும் நடுத்தரவர்க்கம் சார்ந்த மிதவாத வகை

4.சமஸ்கிருதமயமாதல் என்ற இந்து மதத்திலுள்ள சாதிய ஏறுவரிசையில் ஏறிச் செல்லும் வகை.

ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினர் தங்களை ஏன் ஒட்டுமொத்தமாக தலித்துகள் என்றழைப்பதை ஏற்றுக் கொள்வதில்லை என்பது தெளிவாக புரிய ஆரம்பித்தது. ஆனால் இத்தனை வகைமைகளும் ஒன்று சேர்ந்து சாதியொழிப்பு என்ற கருத்தியலை கையிலெடுக்காதவரை, தலித்துகளுக்கான ஒட்டுமொத்த விடுதலை சாத்தியமில்லை என்கிறது இக்கட்டுரை.

ஆனால் அதுவரை தனக்கான ஆற்றலை ஒடுக்கப்பட்டவர்கள், தன்னுடைய சாதியாலே ஒடுக்கப்பட்டு கலகக்காரனாக்கிய பாரதியின் கலகங்கள் வழியாக பெற்றுக்கொள்ள முடியுமென்று கூறி, பாரதி வைத்த தீர்வுகளிலுள்ள குறைகளையும் சுட்டிக்காட்டத்தவறவில்லை இக்கட்டுரை.

தலித் பார்வையில் (இந்து) மதம்

அத்தனை கட்டுரைகளுக்கும் முத்தாய்ப்பான கட்டுரை இது. இப்பதிவிலுள்ள முதல் பத்தி இக்கட்டுரை பற்றிய என்னுடைய புரிதலே.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் எழுத்துக்கள் வழியாக கண்டடைந்த மதம் பற்றிய புரிதலை இக்கட்டுரை வலுப்படுத்தியிருக்கிறது. ஆகச்சிறந்த பழங்குடி மனங்களின் தரிசனங்களை சடங்குகள் மற்றும் மொழியின் வழியாக தத்துவமாக்கி சமூகங்களுக்கு கடத்தும் ஒரு ஊடகமே மதம் என்பதை ‘மந்திரம், விலக்கம், இனக்குழு மனப்பான்மை’ என இக்கட்டுரை தொட்டுக்காட்டியிருக்கிறது.

நிலையாமை என்ற ஒன்று இருக்கும்வரை மதம் ஏதாவது ஒருவகையில் இந்த சமூகத்திற்கு தேவைப்பட்டுக் கொண்டுதான் இருக்கும் என்பதை உணர்ந்த தீர்க்கதரிசிகள் தான் அயோத்திசாத பண்டிதரும் அம்பேத்கரும். ஆகவே தான் அம்பேத்கர் இந்து மதத்தைவிட, அதைவைத்து சாதி என்னும் ஒன்றை தோற்றுவித்த இந்துத்வத்தை (Hinduism) கடுமையாகச் சாடியுள்ளார். இந்துவாக இருப்பவரிடம் ஒருபோதும் சமத்துவ உணர்வை எதிர்பார்க்க முடியாது. அவர்கள் சாதியால் கண்டுண்டவர்கள். சாதியிருக்கும் வரை இந்துக்களுக்கு விடுதலையில்லை என்கிறார். மதத்தை ஒழிக்க வேண்டுமென்ற பெரியாரின் தீவிரப்போக்கு கூட சாதியிடம் மண்டியிட்டு தோல்வியைத்தான் தழுவியுள்ளது. இவரின் இந்த தீவிரப்போக்கால் சமூகடுக்கில் உயர்ந்த இடைநிலைச்சாதியினர் (முந்தைய சூத்திரர்கள்) தலித்துகளை ஒடுக்கத்தான் செய்கிறார்கள் என்பது கண்கூடு.

இந்து மதம் மட்டுமல்ல, நிறுவனப்படுத்தப்பட்ட எல்லா மதங்களுமே இந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளை ஏதாவது ஒரு வகையில் உருவாக்கி வைத்துள்ளன என்பது நிசர்சனமான உண்மை. எனவேதான் அம்பேத்கரின் இலட்சியமான சுதந்திரம், சமத்துவம் மற்றும் சகோதரத்ததுவத்தை மையமாக கொண்ட மதம் ஒரு உயர்ந்த இலட்சிய கனவு மட்டுமே என்று கூறி, நிதர்சனத்தில் நம்முடைய பழங்குடி சடங்குகளிலும் வழிபாடுகளில் இருந்துமே புறச்சிக்கல்களை சந்திக்கத் தேவையான அக ஆற்றலை பெறமுடியுமென்று கூறி இக்கட்டுரையை முடிக்கிறார் ராஜ்கௌதமன்.

இப்புத்தகத்தை காலச்சுவடு பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ளது.

IMG_20181002_1936201

A week end evening at ITC Grand Chola

images (57)

வருடமொரு முறை நடக்கும் பெருநிகழ்விது. இம்முறை சோழர்கால கட்டிடக்கலையையொட்டி வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் ITC நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான நட்சத்திர விடுதியில் இரைச்சலும் கும்மாளமும் வியர்வையும் அயர்ச்சியும் ஆச்சரியமுமாக நடந்து முடிந்தது.

ஒட்டுமொத்த ஊழியர்களையும் அவர்களின் குடும்பத்தாரோடு ஒரு கூரையின் கீழ் கொண்டு வந்து மூச்சுமுட்டாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய மிகச் சிக்கலான வேலை. பெரும்பாலும் திறந்தவெளிகளிலேயே நடத்தப்படும் இந்நிகழ்வு இம்முறை தரத்திற்கு பெயர்போன ITCன் உள்ளரங்கத்தில்.

5.30 மணி நிகழ்வுக்கு வீட்டிலிருந்து கிளம்பியபோது மணி மாலை 6ஐத் தொட்டிருந்தது. வழக்கமாக வரும் ஆட்டோ சாரதியை அழைத்துக் கொண்டு நகரின் நடுவில் பிரமாண்டமாய் வீற்றிருக்கும் ITCஐ ஐந்தே நிமிடங்களில் எட்டியபோது கார்கள் முதன்மை வாயிலிருந்து வரவேற்பரையின் வாயில்வரை நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்தன. கம்பீரமான காவலாளிகளின் உதவியோடு கணநேரத்தில் தொடர்வண்டிபோல அந்த வாகன வரிசை நகர ஆரம்பித்து அனைவரையும் உதிர்த்து விட்டு அங்கிருந்த சிப்பந்திகளின் உதவியோடு தான் இளைப்பாறும் இடத்தைநோக்கி விரைந்தன. “8.30 மணிக்கு வந்துடறேன் சார்..” என்று என் சாரதியும் விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

எங்கிருந்தாலும் தொலைந்து போனதைப்போலவே உணரவைக்கும் பின்நவீனத்துவ (Post Modern) சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்டிட வடிவமைப்புகளைக் கொண்டதாயிருந்தது ITC. முதல் தளத்தில் வருகையைப் பதிவு செய்து விட்டு நிகழ்வு நடக்கும் இரண்டாம் தளத்திற்கு தானியங்கி ஏணி எங்களை ஏந்திச்சென்றது. சுற்றிலும் சுவரோவியங்களாய் மொகலாய மன்னர்களும், உயிரோவியங்களாய் நிகழ்வுக்கு வருகை தந்தவர்களுமாக இரணடாம் தளத்தை அடைந்தபோது, மனிதக்கால் கொண்ட குதிரைகளும் (பொய்க்கால் குதிரை), பொய்க்கால் கொண்ட உயர்ந்த மனிதனும் ஆச்சரியப்படுத்தினார்கள். அருகிவரும் நாட்டார் கலைகளை காட்சிப்படுத்தி மரபை நினைவூட்டுகிறார்கள். நவீன வளர்ச்சிக்கு நாம் காவு கொடுப்பது நம் மரபுகளைத்தான். இது தவிர்க்க முடியாதென்றாலும், அவற்றை அறியாமலிருப்பதுதான் நம்முடைய பரிதாபமான சூழ்நிலை.
IMG_20180922_1901534

FB_IMG_1537679723974

ஒருசில தடுமாற்றங்களுக்குப் பிறகு, சுவற்றில் மறைந்திருந்த மூன்றாளுயரமும் அகலமும் கொண்ட உள்ளரங்கிற்கான கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தபோது ‘ஆளப்போறான் தமிழன் எந்நாளும்…’ என ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் லேசர் ஒளியில் அமிழ்ந்து அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அது எந்த தமிழனென்றுதான் இன்னமும் தெரியவில்லை.கால்பந்து மைதானத்தை நீளவாக்கில் வெட்டி எடுத்து வைத்ததுபோல் இருந்தது அந்த நீண்ட செவ்வக வடிவ அரங்கம். மேல் கூரை கிட்டத்தட்ட ஐந்து அல்லது ஆறாள் உயரத்திலிருந்தும் அங்கிருந்த ஜனத்திரளுக்கு அதுபோதுமானதாக இல்லை.

FB_IMG_1537679737913

FB_IMG_1537679673754

அரங்கம் முழுவதும் தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த தரைவிரிப்புகளும், மேற்கூரையிலிருந்து ஒட்டுமொத்த அரங்கத்தையும் தன்னொளியால் நிரப்பிக்கொண்டிருந்த விளக்குகளும் ITCன் உயர்தரத்தை பறைசாற்றின. இந்த தரைவிரிப்புகளில் காலணியற்ற வெற்று பாதத்தோடு நடப்பது , இயற்கைப் புல்வெளிகளில் நடப்பதுபோல் ஒரு அலாதியான சுகத்தை தருவது. என்ன செய்வது, இந்த நாகரீக உலகத்தில் செயற்கை வழியாகத்தான் இயற்கையை உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. இந்த பிரமாண்டமான செயற்கைகளின் மேல் நாம் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஈர்ப்பும் இப்பெருநிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்கான ஒரு தூண்டுதல். அத்தனை பெரிய அரங்கம் நிரம்பி ததும்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது அந்த ஈர்ப்பினால்தான்.

IMG_20180922_1910508

மேடையின் முகப்பிலிருந்து போடப்பட்டிருந்த வெள்ளைத்துணி போர்த்திய ஒரு ஆயிரம் இருக்கைகள் தானும் நிரம்பி அவ்வரங்கத்தின் பாதிப்பகுதியை நிறைத்திருந்தது. தெரிந்த முகங்களின் தெரியாத குடும்ப முகங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு்ம், சுவாரஸ்யமான மேடைநிகழ்வுகளை நின்று கொண்டே நோக்கியவாறும் நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது. லேசரின் வண்ணஜாலங்கள் மேடையில் உள்ள திரையில் புதுப்புது கற்பனாவாத உலகங்களை உருவாக்கி மேடை நிகழ்வுகளை சுவாரஸ்யமாக்கின. ‘மதுர குலுங்க ஒரு நையாண்டி ஆட்டம் போடு…’ என ஆடிய குழுவினர் கடைசிவரை என்ன நிற உடை அணிந்திருந்தார்கள் என்றே தெரியவில்லை அந்த லேசர் ஜாலத்தில். எல்லாம் மாயைதான் போலும் என்ற ஆதிசங்கரரின் அத்வைதத்தை எண்ணிக்கொண்டபோது, கால்கள் கடுக்க ஆரம்பித்ததை மாயை என்று ஒதுக்கித் தள்ளமுடியவில்லை. வயிறும் பசிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அதற்குமேல் மேடை நிகழ்வுகளில் ஒன்ற முடியவில்லை.

IMG-20180922-WA0018

மணி 8ஐத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. அரங்கத்தின் மறுபாதியினுடைய ஒரு பாதி குழந்தைகளின் விளையாட்டுகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டு மீதிப்பாதி உணவுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. புரட்டாசி சனி என்பதாலோ என்னவோ அசைவ உணவிருக்கும் வரிசையை தேடவேண்டியிருந்தது. கிட்டத்தட்ட மறைத்துத்தான் வைத்திருந்தார்கள். அங்கிருந்த சிப்பந்திகள் முதல் குளிரூட்டிகள் வரைக்கும் இது சோதனைக் காலம்தான். குறையாது கூடிக்கொண்டே இருந்த திரளின் வெப்பத்தை தொடர்ந்து உறிந்து வெளியே துப்பிக் கொண்டிருந்த குளிரூட்டிகள் களைத்ததில் சற்று வியர்க்க ஆரம்பித்தது. அதேபோல நிரப்ப நிரப்ப தீர்ந்து கொண்டேயிருந்த உணவுவகைகளை நிரப்பி நிரப்பி சிப்பந்திகள் களைத்துப் போனதால் பலரின் உணவுத்தட்டுக்கள் தயிர்சாதத்திற்கும், சிக்கன் குழம்பிற்கும் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. பந்திக்கு முந்தியிருக்க வேண்டும்.

உணவை நின்று கொண்டு கூட சாப்பிட முடியாத அளவிற்கு நெரிசல். கால்கள் வலியெடுத்து உட்கார இடம்தேடி சாப்பாட்டுத் தட்டோடு, அப்போதும் அதிர்ந்து கொண்டிருந்த அரங்கை விட்டு வெளியேறி வரவேற்பரையில் ஏதாவது இருக்கை இருக்குமா என்று துலாவியும் பயனில்லை. ஆங்காங்கே போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளிலும், அங்கிருந்த மாடிப்படிகளிலும் நிகழ்வுக்கு வந்திருந்தவர்கள் தட்டோடு அமர்ந்து, நின்று உண்ட களைப்பை போக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஊர்த்திருவிழாக்கள் நினைவுக்கு வந்தன. A testing time indeed for ITC. எங்களுக்கும்தான். பசியும் கால்வலியும் மெல்ல விடைபெற ஆரம்பித்தது. ஆனால் அயர்ச்சியும் களைப்பும் மட்டும் இன்னமும் இருந்தது.

ஆனால் இது போன்ற அயர்ச்சிகளை திருவிழா போன்ற இந்நிகழ்வுகளில் தவிர்ப்பது கஷ்டம் என்றே தோன்றுகிறது. இதைப் போக்குவதற்கான ஆற்றலை திருவிழாக் கூட்டத்தில் கலந்து கரைவதிலிருந்தே நாம் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். இனிப்பு வகையறாக்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த மேஜைக்கருகே மீண்டும் தெரிந்த முகங்களை தெரியாத அவர்களுடைய குடும்ப முகங்களோடு சந்திக்கநேர, அயர்ச்சியும் களைப்பும் கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடைபெற ஆரம்பித்தது. ஆனால் திறந்தவெளிக் காற்றே உடலுக்கு உடனடித் தேவையாக இருந்தது.

அங்கிருந்த சுவரோவியங்களுக்கும் வழியில் தென்பட்ட உயிரோவியங்களுக்கும் விடை கொடுத்து விட்டு தரைதளத்தை தொடும்போது மணி ஒன்பதை தொட்டுத் தாண்டிக்கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த சிப்பந்திகளின் நன்றிப் புன்னகையை ஏற்றுக்கொண்டு வெளியில் வந்து போது கிடைத்த அந்தக் காற்று, கொஞ்சம் வெம்மையாக இருந்தபோதிலும் சுகமாகத்தான் இருந்தது. நிர்மால்யமான அந்த வானத்தின் மானம் காப்பதுபோல நிலா பேருருக் கொண்டிருந்தது. இன்று பௌர்ணமியோ என்றெண்ணி வானம் நோக்கி வியந்திருந்த என்னிடம், “இல்லை..இன்னும் இரண்டு நாளில் என்றனர்..” மனைவியும் மகளும் ஒருசேர.

IMG_20180923_1824035

டால்ஸ்டாய் கைவிட்ட டால்ஸ்டாய்

ஒன்றைப் பற்றி எழுதிவிட்டு உடனே அதைப் படிக்கும் வாசகன் அதன்படி அவனை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணுவது மிக மடத்தானமது. டால்ஸ்டாயும் இந்த மடத்தனத்தைத்தான் செய்தார் என்று சென்னையிலுள்ள ரஷ்ய கலாச்சார மையமும் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டமும் இணைந்து நடத்திய டால்ஸ்டாயின் 190வது பிறந்த நாளில் பேருரையாற்றிய ஜெமோ ( எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்) சுட்டிக்காட்டினார்.

FB_IMG_1537091927503

ரஷ்ய பேரிலக்கியத்தில் நீங்கா இடம்பெற்று அதன் வழியாக உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்பட்ட கொண்டாடப்பட்டு வருகிற இலக்கிய ஆளுமையான டால்ஸ்டாயை தனக்கொரு மிகப்பெரிய வழிகாட்டியாகக் கொண்டவர் ஜெமோ. டால்ஸ்டாயை தான் அணுகிய விதத்தை அவர் விவரித்தது, எனக்கமைந்ததுபோல், அங்கிருந்த அனைத்துத் தரப்பு வாசகர்களுக்கும் மிகப் பெரிய திறப்பாகவே அமைந்திருக்கும்.

FB_IMG_1537091919959

டால்ஸ்டாயின் படைப்புகளை தான் புரிந்து கொண்டதை விளக்குவதற்கு ரொமாண்டிச யுகச் சிந்தனையாளர்களான இமானுவேல் காண்ட்(பகுத்தறிவின் எல்லைகளைச் சுட்டிக்காட்டியவர்), ஹெகல்(மார்க்சியத்தின் அடிப்படைத் தத்துவமான வரலாற்றுவாதத்தை உருவாக்கியவர்) மற்றும் சமூகத்தை எப்போதும் தன்வார்த்தைகளால் சீண்டிக்கொண்டிருந்த சோப்போனோவர் தொடங்கி நம்மூர் அசோகமித்திரன், சுந்தர ராமசாமி என தொட்டுத் துலக்கி காட்டியது, தேர்ந்த வாசகர்களே சிறந்த படைப்பாளியாக இருக்கமுடியும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கின்றன.

டால்ஸ்டாயின் மிகச்சிறந்த படைப்பான War and Peace (போரும் அமைதியும் என டி.எஸ். சொக்கலிங்கம் அவர்களால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சமீபத்தில் NCBH வெளியீடாக வந்துள்ளது) போர்பற்றிய இயல்பான சித்தரிப்பைத் தரும் ஒரு படைப்பு. போர் என்பது ஒருபோதும் மாபெரும் கொள்கைகளுக்காக நடத்தப்படுவதல்ல; அது ஒரு தனிமனிதனின் அகங்கார வெளிப்பாடு மட்டுமே. போரில் கிடைக்கும் வெற்றிகள் ஆண்மையின் வீரியத்தால் அல்ல; அது ஒரு தற்செயல் பெருக்குகளின் விளைவு மட்டுமே என்றுணர்த்தியுள்ளார் டால்ஸ்டாய். போர் பற்றி வாசகர்கள் கொண்டிருக்கும் கோணத்தைத்தான் இவ்வெழுத்துக்கள் மாற்ற முடிந்ததேயொழிய, வாசகர்களையல்ல. இதன் பொருட்டு அயர்ச்சி கொள்ளும் டால்ஸ்டாய், தன் பிற்காலத்தில் தன்னுடைய முந்தைய படைப்புகளை நிராகரித்து நேரடியான நீதிபோதனைக் கதைகளை எழுத ஆரம்பிக்கிறார். ஒழுக்கம் மதத்திலிருந்து அரசியல் வழியாக குடும்பங்களில் நிறுவப்பட வேண்டியதில்லை என்று, இயல்பான நல்லொழுக்கம் கொள்ளும் கம்யூன் வகை வாழ்க்கை முறையை வலியுறுத்துகிறார்.

FB_IMG_1537091911881

இப்படி டால்ஸ்டாய் தன்னைத்தானே கைவிடுகிறார். இந்த கைவிட்ட (பிந்தைய காலத்து) டால்ஸ்டாய்தான் காந்தி போன்றவர்களை ஈர்த்திருக்கிறார் என்றால், இலக்கியத்தை பொழுதுபோக்குக்காக இல்லாமல் வாழ்க்கையை அறியும் முறையாகக் கொண்ட என்போன்றோருக்கு அந்த கைவிடப்பட்ட டால்ஸ்டாய்தான் ( முந்தைய காலத்து)வழிகாட்டி என்கிறார் ஜெமோ. பின்நவீனத்துவ சிந்தனையாளரான ரோலண்ட் பார்த்தின் புகழ்பெற்ற வாக்கியமான ‘ஆசிரியரின் மரணம்’ (Death of the Author) நினைவிற்கு வந்துபோனது.

படைப்பிற்குப் பிறகு படைப்பாளி அங்கில்லை. வாசகர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். அப்படைப்பின் படைப்பாளியும் அந்த வாசகர் கூட்டத்தில் ஒருவனே. வாசகர்களின் தன்னிலையே அந்த படைப்பின் வழியாக அவர்களுக்குள் நிகழ்த்திக் கொள்ளும் அனுபவத்திற்கு காரணம். அந்த படைப்பாளியல்ல. இந்த பின்நவீனத்துவ சிந்தனை டால்ஸ்டாய் காலத்தில் கருக்கொள்ளாமல் போனது இலக்கியத்திற்கு பேரிழப்பே.

images (56)

வாலியின் அவதார வரிகள்

images (55)

**ஓடை நீரோடை
இந்த உலகம் அது போல
ஓடும் அது ஓடும்
இந்தக் காலம் அது போல

நிலையா நில்லாது
நினைவில் வரும் நிறங்களே….**

வாலியின் இந்த அவதார வரிகள், உலகத்தின் கால ஓட்டத்தை ஓடையின் நீரோட்டத்தோடு ஒப்பிட்டு, நம் மனதையும் நினைவுகளின் ஓட்டமாக உருவகித்திருக்கிறது.

மனதென்னும் நீரோடையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகள் நிலையற்றவை. உலகம் அதன் வழியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காலத்தின் சாட்சியென்றால், மனம் அதன் வழியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகளின் சாட்சி மட்டுமே. அகத்தையும் புறத்தையும் இணைக்கும் குறுந்தொகை போன்ற தமிழ் சங்க இலக்கியங்களில் வெளிப்படும் உயர்தர கவித்துவ இரசனையிது.

உலகின் தலைசிறந்த ஆளுமைகள் ஏன் கவிஞர்களிடம் அணுக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்பது புலப்படுகிறது. கலைஞரும் வாலியும் நினைவில் வந்து போனார்கள். இப்பதிவை எழுதுவதற்காக உறைய வைத்திருந்த பாடலை நதிபோல என்னுள் மீ்ண்டும் ஓடவிட்டேன்.

**தென்றல் வந்து தீண்டும் போது
என்ன வண்ணமோ மனசுல
திங்கள் வந்து காயும் போது
என்ன வண்ணமோ நினைப்புல…**

படைப்பும் கல்வியும்

இளையராஜா அவர்களின் 75வது பிறந்தநாளையொட்டி, MOP வைஷ்ணவா பெண்கள் கலைக்கல்லூரியில் நடந்த நிகழ்வின் காணொளிப்பதிவிது.

எந்த அசல் கலைஞனுமே தனக்கு தெரியாதவற்றைத்தான் செய்கிறான். ‘அது’ செய்யப்படும் வரை அவன் அறிதலில் ‘அது’ இல்லை. திருக்குறளை திருவள்ளுவர் தெரிந்து கொண்டா எழுதினார்? அதுபோலத்தான் என் இசையும் என்று படைப்பாளி என்பவன் யார் என்று இக்கல்லூரி மாணவிகளுக்கு உணர்த்த முயன்றிருக்கிறார் இசையின் ராஜா.

வெற்றிடத்தில் இருந்துதான் எதுவுமே உருவாக முடியும்; அறியாமையில் இருந்துதான் அறிதலை உணரமுடியும் என்ற இந்த இசைஞானியின் வார்த்தைகள், படைப்பூக்கமற்ற கல்வியில் சிக்கிச் சுழன்று கொண்டிருக்கும் இன்றைய இளைய சமுதாயத்திற்கு ஒரு மிகப்பெரிய திறப்பு.

என்னுள் எப்போதும் என் தாய் இருப்பதால் தான் என் பாடல்களால் உங்களை இரவில் தாலாட்ட முடிகிறது என்கிறார், ஒரு மாணவியின் கேள்விக்குப் பதிலாக.

மனிதர்களின் ஆழ்மனம் அனைவருக்கும் ஒன்றுதான். நானறியாத என் (நம்) ஆழ்மனத்தை என் படைப்பூக்கத்தின் வழியாக உணர்ந்து கொள்ளும்போது, அதன் வெளிப்பாடாக வரும் இசை அனைவருக்கும் நெருக்கமானதாகி விடுகிறது. இதுதான் என் இசைப்படைப்பையும் உங்களுக்கு நெருக்கமானதாக ஆக்கிவிடுகிறது என்கிறார் இன்னொரு மாணவியின் கேள்விக்குப் பதிலாக.

“இளமை எல்லாம் வெறும் கனவு மயம்

இதில் மறைந்தது சில காலம்

தெளிவும் அடையாது முடிவும்
தெரியாது

மயங்குது எதிர் காலம்
மயங்குது எதிர் காலம்….

ம்ம்ம்….மாலைப்பொழுதின் மயக்கத்திலே நான்….”

என்று எம்.எஸ்.வி இசையமைத்த கண்ணதாசனின் வரிகள்தான் தனக்காக உந்து சக்தி என்று அங்கிருந்த இளைஞிகளின் மனதில் ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்து விடைபெற்றார்.

தங்களுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை அருமையாக உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் இக்கல்லூரி மாணவிகள். நிகழ்வு முடியும்வரை ஒரு படபடப்பான கம்பீரத்துடனேதான் இருந்தார், இசைஞானிக்கு அருகிலேயே அமர்ந்திருந்த அக்கல்லூரியின் முதல்வர்.

இளையராஜா போன்ற படைப்பாளிகள் இதுபோல சிலமணி நேரங்களாவது கல்லூரிகளில் ஆசிரியர்களாக கலந்துரையாடுவது இளைய சமுதாயத்தின் படைப்பாற்றலை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்க உதவும் என்றே தோன்றுகிறது.

download (2)

தனித்தமிழும் தாய்மொழிப் பற்றும்

IMG_20180822_1315044

பகுத்தறிவின் எல்லைகளைச் சுட்டிக் காட்டி மாறாத உண்மை என்று எதுவுமில்லை என்று சொல்ல வந்த “பகுத்தறிவுப் பயங்கரங்கள்” என்ற பின்நவீனத்துவ (Post Modern) சிந்தனையை சாக்காக வைத்துக் கொண்டு மரபுகளோடு கட்டிப்புடி வைத்தியம் செய்து கொண்ட ஒரு கூட்டம் உருவானது உலகெங்கும். இங்கே தமிழகத்தில் உருவான அக்கூட்டத்தின் பதாகை சுதந்திர போராட்ட காலத்தில் கருக்கொண்ட ‘தனித்தமிழ்’ எனும் இயக்கத்திலிருந்து உருவான ‘தமிழ்தேசியம்’.

‘எண்பதுகளில் தமிழ் கலாச்சாரம் ‘ என்ற தலைப்பிட்ட ராஜ் கௌதமன் அவர்களின் இக்கட்டுரைத் தொகுப்பு இந்த திடீர் தமிழ் காதலர்கள் கண்டிப்பாக படிக்க வேண்டிய ஒன்று. படித்தவுடனேயே மனதில் எழுந்து வரிகொண்டதுதான் இங்குள்ள முதல் பத்தி.

ராஜ் கௌதமன் ஒரு இடதுசாரி சிந்தனையாளர், மார்க்ஸிய கோட்பாட்டு ஆய்வாளர், ஆராய்ச்சி கட்டுரையாளர், நாவலாசிரியர் என பன்முகத்தன்மை கொண்டவர். வழக்கம் போல் அறிவார்ந்தவர்களும், நடுநிலையாளர்களும் பெரிதாக கண்டுகொள்ளப்படாத தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் இவருடைய ஆக்கங்களும் தீவிர இலக்கியவாதிகளைத் தாண்டிப் பரிட்சயமாகவில்லை. அதிலும் இப்போதிருக்கும் நுகர்வுக் கலாச்சாரம் இலக்கியத்தின் நுழைவு வாயிலான வணிக எழுத்துக்களின் (சுஜாதா போன்றவர்களின் ஆக்கங்கள்) வாசிப்பையும் காவு கொண்டபிறகு ராஜ்கௌதமன் போன்றவர்களெல்லாம் வாசிக்கப்படுவது சாத்தியமேயில்லாத ஒன்று.

ஆனால், இவர் போன்றவர்களை கண்டெடுத்து, உரிய அங்கீகாரம் பெறவைக்கும் வேலையை கடும் சிரத்தையுடன் ஆண்டுதோறும் செய்து வருகிறது புகழ்பெற்ற சமகால எழுத்தாளரான ஜெயமோகன் அவர்களின் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டம். வருடந்தோறும் ஒரு இலக்கிய ஆளுமையை தேர்ந்தெடுக்கும் மிகச்சிறந்த இலக்கிய வாசகர்களைக் கொண்ட இவ்விலக்கிய வட்டத்தின் இந்த வருடத் தேர்வுதான் ராஜ்கௌதமன்.

தமிழில் எழுதும் இவர்போன்ற மார்க்ஸியத்தின் இயங்கியல் தத்துவத்தின் அடிப்படையும், சமூக பரிணாம வளர்ச்சியை அறிவுப்பூர்வமாக ஆராய உதவும் அதன் கோட்பாடுகளையும் உணர்ந்தவர்கள் தமிழ் சமூகத்திற்கான பெரும் கொடை. அதிலும் கார்ல் மார்க்ஸை வறட்டு பொருள் முதல்வாதியாக; அசட்டு நாத்திகவாதியாக சுருக்கிக் கொண்டிருக்கும் போலி முற்போக்குவாதிகளும், இலக்கியத்தை கழகங்களின் வெறும் பிரச்சார குரலாக மாற்றியி்ருக்கும் போலி இலக்கியவாதிகளும் நிறைந்த தமிழ் சமூகத்தில் இவர் மற்றும் கோவை ஞானி போன்ற தமிழ் மார்க்ஸியர்கள் கலங்கரை விளக்கம் போன்றவர்கள் என்பதை மறுக்கமுடியாது.

இப்புத்தகத்திலுள்ள சுத்த தமிழ் நேயம் என்ற தலைப்பிட்ட கட்டுரை 80களில் தமிழ்தேசியமாக இருந்து தற்போது தமிழ் ஃபாசிசமாக மாறிக்கொண்டிருக்கும் இயக்கங்களின் தோற்றுவாயை அலசியிருக்கிறது.

இந்திய சுதந்திர போராட்ட காலகட்டத்தில் சர்வவல்லமை கொண்ட வெள்ளையர்களின் ஆயுதமான ஜனநாயகம், கல்வி போன்றவற்றிற்கு எதிராக போராடவேண்டியதற்குத் தேவையான வலிமையை தங்களுடைய மரபை மீட்டெடுப்பதன் மூலம் பெறமுடியுமென்றுணர்ந்த ஒரு பிரிவினர், மரபிலக்கியங்களை மறுஆக்கம் செயவது; அதன் மூலம் மக்களிடம் பழந் தமிழர்களின் வளமான சிந்தனையை கொண்டு சேர்ப்பது என களத்திலிருந்தனர். அவரகளில் முக்கியமானவர்களாக இக்கட்டுரை குறிப்பிடுவது பாரதி, திரு.வி.க, வ.உ.சி, வ.வே.சு மற்றும் இராஜாஜி போன்றோரை. இவர்கள் ஒரு வெகுஜன மக்கள் இயக்கமாக மாறியது காந்தியின் வருகைக்கு பின்புதான். தேசிய விடுதலையே இவர்களின் குறிக்கோளாக இருந்தது. தமிழ்மொழியின் மறுமலர்ச்சிக்கும், இலக்கியச் செழுமைக்கும் இவ்வியக்கத்தின் பங்களிப்பு மிக முக்கியமானது என்கிறார் ராஜ் கௌதமன்.

அதேகாலகட்டத்தில், பிராமண சமூகங்களின் மேட்டிமைவாத போக்கிற்கும் ஆதிக்கத்திற்கும் எதிராக, பிராமணரல்லாத உயர்ஜாதியினர் கையிலெடுத்ததும் தமிழைத்தான். இவர்கள் தங்கள் மரபுகளை மீட்டெடுப்பதை விட அதன் பழம்பெருமைகளில் தஞ்சம் புகுவதையே நாடியிருக்கிறார்கள். இவர்களைப் பொறுத்தவரை பழங்கால தமிழ் சமூகத்திலேயே அனைத்து சாதனைகளும் செய்து முடிக்கப்பட்டு விட்டது என நிறை கொண்டு இறந்தொழிந்த காலங்களில் மட்டுமே வாழ்பவர்களாக இருந்தார்கள். சமகாலத்தில் ஏற்படும் வளர்ச்சியில் பங்கேற்காமல், அதிலிருந்து தனக்குத் தேவையானவற்றைப் பெற்றுக் கொள்ளாமல் தனக்குள் சுருங்கிப் போன ரஷ்ய ஜார் குடும்பங்கள் மற்றும் ஆங்கில பிரபுக்களின் ஃபிரெஞ்ச் மொழி போன்றோ அல்லது பிராமண மேட்டிமைவாதிகளின் சமஸ்கிருதம் போன்றோ தமிழையும் உருவாக்க விரும்பினார்கள் இந்த இரண்டாம் வகையைச் சேர்ந்த தூயதமிழ்வாதிகள். இவர்களிடமிருந்தது தாய்மொழிப்பற்றல்ல; வெறும் தனித்தமிழ்ப்பற்றே என்கிறார் ராஜ் கௌதமன். ‘தமிழ்தேசியம்’ என்ற கருத்தாக்கத்தின் அடித்தளம்தான் இந்த ‘தனித்தமிழ்’ பற்று. ‘ஒன்றின் ஆதிக்கத்தை அழித்தொழிக்கும் இடதுசாரி முகம் காட்டும் வலதுசாரி குணமுடையது’ இவ்வியக்கம் என்கிறார்.

பிறமொழிகளுடன் உறவாடாத எதுவும் மேட்டிமைவாதிகளின் மொழியாகத் தேங்கி சமஸ்கிருதம் போல் அழியுமேயொழிய ஆங்கிலம்போல் மக்கள் மொழியாக மாறுவதற்கு வாய்ப்பில்லை என்பதை இவர்கள் உணரவில்லையா? இல்லை இவர்கள் பிராமண உயர்ஜாதியினருக்கு எதிராக தமிழைக் கையில் எடுத்ததன் நோக்கம் தங்களை இன்னொருவகையான மேட்டிமைவாதிகளாக ஆக்கிக் கொள்வதற்குத்தானா? என்ற கேள்வியே இக்கட்டுரையைப் படித்ததும் என்னுள் எழுந்தது. மேலும் தலித் சிந்தனையாளரான ராஜ்கௌதமன் இக்கட்டுரையில் கூறுவதைப்போல இவர்கள் ஏறிநிற்பதற்குத் தோள் கொடுத்த பிற சாதி இந்துக்களின் பிரதிநிதியாக தங்களை உருவகித்து மட்டுமே கொண்டார்களேயொழிய, அவர்களின் சமூக மற்றும் பொருளாதார உயர்வில் அக்கறை கொண்டார்களா என்பது கேள்விக்குறியே.

இந்த தூயத்தமிழ் இயக்கமே இராபர்ட் கால்டுவெல்லின் ஆர்ய திராவிட உருவாக்கத்தால் தியாகராஜ செட்டியார் போன்றவர்களால் நீதிக்கட்சியாக உருமாறி பெரியாரின் வழியாக திராவிடக் கழகமாக எழுந்து நின்றது. மேலும், இவ்வியக்கம் பிராமண எதிர்ப்பை ஆத்திக எதிர்ப்பு என்று மாற்றிக்கொண்டு நாத்திகத்தை வளர்த்தெடுத்து, தனித்தமிழ்ப் பற்றை பொதுவுடைமையாளர்களுக்கு மடைமாற்றி விட்டது என்கிறார். எப்போதுமே எஞ்சியிருக்கும் பாட்டாளி மக்களின் மேல் இப்போது தனித்தமிழ்ப் பற்றை சுமக்கும் பொறுப்பு சுமத்தப்பட்டு, ‘சமுதாயம்’ தமிழ் வார்த்தையல்ல; ‘குமுகாயம்’ தான் சுத்ததமிழ் என அவர்களைப் பயமுறத்துகிறது இந்த பழமைபேசிகளின் தமிழ்தேசியம். இதன் தற்போதைய சாதனை தாய்மொழிப் பற்று மறைந்து தனித்தமிழ்ப் பற்றாக; பிறமொழிகளையும், அம்மொழி பேசுபவர்களையும் வெறுத்தொதுக்கும் ஃபாசிசத்தன்மையை உருவாக்கியதுதான்.

பாரதி, வ.உ.சி போன்றோர் முன்னின்று நடத்திய நவீன தமிழியக்கமே ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரானது; தமிழை அதன் அடுத்த கட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென்றது; மக்களுக்கானது என்று இக்கட்டுரைையை முடித்திருக்கிறார் ராஜ்கௌதமன். இத்தொகுப்பில் சிற்றிதழ், வணிகஇதழ், தமிழிலக்கியத்திலுள்ள அகம் புறம் சார்ந்து என மேலும் சில செறிவான மற்றும் சுவாரஸ்யமான கட்டுரைகளும் அடங்கியுள்ளன.

தற்போது நடந்துவரும் சென்னைப் புத்தக கண்காட்சியிலிருக்கும் NCBH அரங்கில் இப்புத்தகம் கிடைக்கிறது.

IMG_20180822_1314145

ராஜ்கௌதமன் அவர்களின் இன்னொரு கட்டுரைத் தொகுப்பான தலித்திய விமர்சனக் கட்டுரைகள் பற்றிய பதிவிற்கான சுட்டி

https://muthusitharal.com/2018/10/02/தலித்தியம்-ஒரு-புரிதல்/