A week end evening at ITC Grand Chola

images (57)

வருடமொரு முறை நடக்கும் பெருநிகழ்விது. இம்முறை சோழர்கால கட்டிடக்கலையையொட்டி வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கும் ITC நிறுவனத்திற்குச் சொந்தமான நட்சத்திர விடுதியில் இரைச்சலும் கும்மாளமும் வியர்வையும் அயர்ச்சியும் ஆச்சரியமுமாக நடந்து முடிந்தது.

ஒட்டுமொத்த ஊழியர்களையும் அவர்களின் குடும்பத்தாரோடு ஒரு கூரையின் கீழ் கொண்டு வந்து மூச்சுமுட்டாமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டிய மிகச் சிக்கலான வேலை. பெரும்பாலும் திறந்தவெளிகளிலேயே நடத்தப்படும் இந்நிகழ்வு இம்முறை தரத்திற்கு பெயர்போன ITCன் உள்ளரங்கத்தில்.

5.30 மணி நிகழ்வுக்கு வீட்டிலிருந்து கிளம்பியபோது மணி மாலை 6ஐத் தொட்டிருந்தது. வழக்கமாக வரும் ஆட்டோ சாரதியை அழைத்துக் கொண்டு நகரின் நடுவில் பிரமாண்டமாய் வீற்றிருக்கும் ITCஐ ஐந்தே நிமிடங்களில் எட்டியபோது கார்கள் முதன்மை வாயிலிருந்து வரவேற்பரையின் வாயில்வரை நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்தன. கம்பீரமான காவலாளிகளின் உதவியோடு கணநேரத்தில் தொடர்வண்டிபோல அந்த வாகன வரிசை நகர ஆரம்பித்து அனைவரையும் உதிர்த்து விட்டு அங்கிருந்த சிப்பந்திகளின் உதவியோடு தான் இளைப்பாறும் இடத்தைநோக்கி விரைந்தன. “8.30 மணிக்கு வந்துடறேன் சார்..” என்று என் சாரதியும் விடைபெற்றுக் கொண்டார்.

எங்கிருந்தாலும் தொலைந்து போனதைப்போலவே உணரவைக்கும் பின்நவீனத்துவ (Post Modern) சிந்தனைகளை அடிப்படையாகக் கொண்ட கட்டிட வடிவமைப்புகளைக் கொண்டதாயிருந்தது ITC. முதல் தளத்தில் வருகையைப் பதிவு செய்து விட்டு நிகழ்வு நடக்கும் இரண்டாம் தளத்திற்கு தானியங்கி ஏணி எங்களை ஏந்திச்சென்றது. சுற்றிலும் சுவரோவியங்களாய் மொகலாய மன்னர்களும், உயிரோவியங்களாய் நிகழ்வுக்கு வருகை தந்தவர்களுமாக இரணடாம் தளத்தை அடைந்தபோது, மனிதக்கால் கொண்ட குதிரைகளும் (பொய்க்கால் குதிரை), பொய்க்கால் கொண்ட உயர்ந்த மனிதனும் ஆச்சரியப்படுத்தினார்கள். அருகிவரும் நாட்டார் கலைகளை காட்சிப்படுத்தி மரபை நினைவூட்டுகிறார்கள். நவீன வளர்ச்சிக்கு நாம் காவு கொடுப்பது நம் மரபுகளைத்தான். இது தவிர்க்க முடியாதென்றாலும், அவற்றை அறியாமலிருப்பதுதான் நம்முடைய பரிதாபமான சூழ்நிலை.
IMG_20180922_1901534

FB_IMG_1537679723974

ஒருசில தடுமாற்றங்களுக்குப் பிறகு, சுவற்றில் மறைந்திருந்த மூன்றாளுயரமும் அகலமும் கொண்ட உள்ளரங்கிற்கான கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்தபோது ‘ஆளப்போறான் தமிழன் எந்நாளும்…’ என ஒட்டுமொத்த அரங்கமும் லேசர் ஒளியில் அமிழ்ந்து அதிர்ந்து கொண்டிருந்தது. அது எந்த தமிழனென்றுதான் இன்னமும் தெரியவில்லை.கால்பந்து மைதானத்தை நீளவாக்கில் வெட்டி எடுத்து வைத்ததுபோல் இருந்தது அந்த நீண்ட செவ்வக வடிவ அரங்கம். மேல் கூரை கிட்டத்தட்ட ஐந்து அல்லது ஆறாள் உயரத்திலிருந்தும் அங்கிருந்த ஜனத்திரளுக்கு அதுபோதுமானதாக இல்லை.

FB_IMG_1537679737913

FB_IMG_1537679673754

அரங்கம் முழுவதும் தரையில் விரிக்கப்பட்டிருந்த தரைவிரிப்புகளும், மேற்கூரையிலிருந்து ஒட்டுமொத்த அரங்கத்தையும் தன்னொளியால் நிரப்பிக்கொண்டிருந்த விளக்குகளும் ITCன் உயர்தரத்தை பறைசாற்றின. இந்த தரைவிரிப்புகளில் காலணியற்ற வெற்று பாதத்தோடு நடப்பது , இயற்கைப் புல்வெளிகளில் நடப்பதுபோல் ஒரு அலாதியான சுகத்தை தருவது. என்ன செய்வது, இந்த நாகரீக உலகத்தில் செயற்கை வழியாகத்தான் இயற்கையை உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது. இந்த பிரமாண்டமான செயற்கைகளின் மேல் நாம் கொண்டிருக்கும் ஒரு ஈர்ப்பும் இப்பெருநிகழ்வில் கலந்துகொள்வதற்கான ஒரு தூண்டுதல். அத்தனை பெரிய அரங்கம் நிரம்பி ததும்பி வழிந்து கொண்டிருந்தது அந்த ஈர்ப்பினால்தான்.

IMG_20180922_1910508

மேடையின் முகப்பிலிருந்து போடப்பட்டிருந்த வெள்ளைத்துணி போர்த்திய ஒரு ஆயிரம் இருக்கைகள் தானும் நிரம்பி அவ்வரங்கத்தின் பாதிப்பகுதியை நிறைத்திருந்தது. தெரிந்த முகங்களின் தெரியாத குடும்ப முகங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டு்ம், சுவாரஸ்யமான மேடைநிகழ்வுகளை நின்று கொண்டே நோக்கியவாறும் நேரம் கடந்து கொண்டிருந்தது. லேசரின் வண்ணஜாலங்கள் மேடையில் உள்ள திரையில் புதுப்புது கற்பனாவாத உலகங்களை உருவாக்கி மேடை நிகழ்வுகளை சுவாரஸ்யமாக்கின. ‘மதுர குலுங்க ஒரு நையாண்டி ஆட்டம் போடு…’ என ஆடிய குழுவினர் கடைசிவரை என்ன நிற உடை அணிந்திருந்தார்கள் என்றே தெரியவில்லை அந்த லேசர் ஜாலத்தில். எல்லாம் மாயைதான் போலும் என்ற ஆதிசங்கரரின் அத்வைதத்தை எண்ணிக்கொண்டபோது, கால்கள் கடுக்க ஆரம்பித்ததை மாயை என்று ஒதுக்கித் தள்ளமுடியவில்லை. வயிறும் பசிக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அதற்குமேல் மேடை நிகழ்வுகளில் ஒன்ற முடியவில்லை.

IMG-20180922-WA0018

மணி 8ஐத் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது. அரங்கத்தின் மறுபாதியினுடைய ஒரு பாதி குழந்தைகளின் விளையாட்டுகளுக்காக ஒதுக்கப்பட்டு மீதிப்பாதி உணவுக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. புரட்டாசி சனி என்பதாலோ என்னவோ அசைவ உணவிருக்கும் வரிசையை தேடவேண்டியிருந்தது. கிட்டத்தட்ட மறைத்துத்தான் வைத்திருந்தார்கள். அங்கிருந்த சிப்பந்திகள் முதல் குளிரூட்டிகள் வரைக்கும் இது சோதனைக் காலம்தான். குறையாது கூடிக்கொண்டே இருந்த திரளின் வெப்பத்தை தொடர்ந்து உறிந்து வெளியே துப்பிக் கொண்டிருந்த குளிரூட்டிகள் களைத்ததில் சற்று வியர்க்க ஆரம்பித்தது. அதேபோல நிரப்ப நிரப்ப தீர்ந்து கொண்டேயிருந்த உணவுவகைகளை நிரப்பி நிரப்பி சிப்பந்திகள் களைத்துப் போனதால் பலரின் உணவுத்தட்டுக்கள் தயிர்சாதத்திற்கும், சிக்கன் குழம்பிற்கும் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. பந்திக்கு முந்தியிருக்க வேண்டும்.

உணவை நின்று கொண்டு கூட சாப்பிட முடியாத அளவிற்கு நெரிசல். கால்கள் வலியெடுத்து உட்கார இடம்தேடி சாப்பாட்டுத் தட்டோடு, அப்போதும் அதிர்ந்து கொண்டிருந்த அரங்கை விட்டு வெளியேறி வரவேற்பரையில் ஏதாவது இருக்கை இருக்குமா என்று துலாவியும் பயனில்லை. ஆங்காங்கே போடப்பட்டிருந்த இருக்கைகளிலும், அங்கிருந்த மாடிப்படிகளிலும் நிகழ்வுக்கு வந்திருந்தவர்கள் தட்டோடு அமர்ந்து, நின்று உண்ட களைப்பை போக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஊர்த்திருவிழாக்கள் நினைவுக்கு வந்தன. A testing time indeed for ITC. எங்களுக்கும்தான். பசியும் கால்வலியும் மெல்ல விடைபெற ஆரம்பித்தது. ஆனால் அயர்ச்சியும் களைப்பும் மட்டும் இன்னமும் இருந்தது.

ஆனால் இது போன்ற அயர்ச்சிகளை திருவிழா போன்ற இந்நிகழ்வுகளில் தவிர்ப்பது கஷ்டம் என்றே தோன்றுகிறது. இதைப் போக்குவதற்கான ஆற்றலை திருவிழாக் கூட்டத்தில் கலந்து கரைவதிலிருந்தே நாம் பெற்றுக்கொள்ள முடியும். இனிப்பு வகையறாக்கள் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த மேஜைக்கருகே மீண்டும் தெரிந்த முகங்களை தெரியாத அவர்களுடைய குடும்ப முகங்களோடு சந்திக்கநேர, அயர்ச்சியும் களைப்பும் கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விடைபெற ஆரம்பித்தது. ஆனால் திறந்தவெளிக் காற்றே உடலுக்கு உடனடித் தேவையாக இருந்தது.

அங்கிருந்த சுவரோவியங்களுக்கும் வழியில் தென்பட்ட உயிரோவியங்களுக்கும் விடை கொடுத்து விட்டு தரைதளத்தை தொடும்போது மணி ஒன்பதை தொட்டுத் தாண்டிக்கொண்டிருந்தது. அங்கிருந்த சிப்பந்திகளின் நன்றிப் புன்னகையை ஏற்றுக்கொண்டு வெளியில் வந்து போது கிடைத்த அந்தக் காற்று, கொஞ்சம் வெம்மையாக இருந்தபோதிலும் சுகமாகத்தான் இருந்தது. நிர்மால்யமான அந்த வானத்தின் மானம் காப்பதுபோல நிலா பேருருக் கொண்டிருந்தது. இன்று பௌர்ணமியோ என்றெண்ணி வானம் நோக்கி வியந்திருந்த என்னிடம், “இல்லை..இன்னும் இரண்டு நாளில் என்றனர்..” மனைவியும் மகளும் ஒருசேர.

IMG_20180923_1824035

Advertisements

டால்ஸ்டாய் கைவிட்ட டால்ஸ்டாய்

ஒன்றைப் பற்றி எழுதிவிட்டு உடனே அதைப் படிக்கும் வாசகன் அதன்படி அவனை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணுவது மிக மடத்தானமது. டால்ஸ்டாயும் இந்த மடத்தனத்தைத்தான் செய்தார் என்று சென்னையிலுள்ள ரஷ்ய கலாச்சார மையமும் விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டமும் இணைந்து நடத்திய டால்ஸ்டாயின் 190வது பிறந்த நாளில் பேருரையாற்றிய ஜெமோ ( எழுத்தாளர் ஜெயமோகன்) சுட்டிக்காட்டினார்.

FB_IMG_1537091927503

ரஷ்ய பேரிலக்கியத்தில் நீங்கா இடம்பெற்று அதன் வழியாக உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்பட்ட கொண்டாடப்பட்டு வருகிற இலக்கிய ஆளுமையான டால்ஸ்டாயை தனக்கொரு மிகப்பெரிய வழிகாட்டியாகக் கொண்டவர் ஜெமோ. டால்ஸ்டாயை தான் அணுகிய விதத்தை அவர் விவரித்தது, எனக்கமைந்ததுபோல், அங்கிருந்த அனைத்துத் தரப்பு வாசகர்களுக்கும் மிகப் பெரிய திறப்பாகவே அமைந்திருக்கும்.

FB_IMG_1537091919959

டால்ஸ்டாயின் படைப்புகளை தான் புரிந்து கொண்டதை விளக்குவதற்கு ரொமாண்டிச யுகச் சிந்தனையாளர்களான இமானுவேல் காண்ட்(பகுத்தறிவின் எல்லைகளைச் சுட்டிக்காட்டியவர்), ஹெகல்(மார்க்சியத்தின் அடிப்படைத் தத்துவமான வரலாற்றுவாதத்தை உருவாக்கியவர்) மற்றும் சமூகத்தை எப்போதும் தன்வார்த்தைகளால் சீண்டிக்கொண்டிருந்த சோப்போனோவர் தொடங்கி நம்மூர் அசோகமித்திரன், சுந்தர ராமசாமி என தொட்டுத் துலக்கி காட்டியது, தேர்ந்த வாசகர்களே சிறந்த படைப்பாளியாக இருக்கமுடியும் என்பதை மீண்டும் மீண்டும் நிரூபிக்கின்றன.

டால்ஸ்டாயின் மிகச்சிறந்த படைப்பான War and Peace (போரும் அமைதியும் என டி.எஸ். சொக்கலிங்கம் அவர்களால் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு சமீபத்தில் NCBH வெளியீடாக வந்துள்ளது) போர்பற்றிய இயல்பான சித்தரிப்பைத் தரும் ஒரு படைப்பு. போர் என்பது ஒருபோதும் மாபெரும் கொள்கைகளுக்காக நடத்தப்படுவதல்ல; அது ஒரு தனிமனிதனின் அகங்கார வெளிப்பாடு மட்டுமே. போரில் கிடைக்கும் வெற்றிகள் ஆண்மையின் வீரியத்தால் அல்ல; அது ஒரு தற்செயல் பெருக்குகளின் விளைவு மட்டுமே என்றுணர்த்தியுள்ளார் டால்ஸ்டாய். போர் பற்றி வாசகர்கள் கொண்டிருக்கும் கோணத்தைத்தான் இவ்வெழுத்துக்கள் மாற்ற முடிந்ததேயொழிய, வாசகர்களையல்ல. இதன் பொருட்டு அயர்ச்சி கொள்ளும் டால்ஸ்டாய், தன் பிற்காலத்தில் தன்னுடைய முந்தைய படைப்புகளை நிராகரித்து நேரடியான நீதிபோதனைக் கதைகளை எழுத ஆரம்பிக்கிறார். ஒழுக்கம் மதத்திலிருந்து அரசியல் வழியாக குடும்பங்களில் நிறுவப்பட வேண்டியதில்லை என்று, இயல்பான நல்லொழுக்கம் கொள்ளும் கம்யூன் வகை வாழ்க்கை முறையை வலியுறுத்துகிறார்.

FB_IMG_1537091911881

இப்படி டால்ஸ்டாய் தன்னைத்தானே கைவிடுகிறார். இந்த கைவிட்ட (பிந்தைய காலத்து) டால்ஸ்டாய்தான் காந்தி போன்றவர்களை ஈர்த்திருக்கிறார் என்றால், இலக்கியத்தை பொழுதுபோக்குக்காக இல்லாமல் வாழ்க்கையை அறியும் முறையாகக் கொண்ட என்போன்றோருக்கு அந்த கைவிடப்பட்ட டால்ஸ்டாய்தான் ( முந்தைய காலத்து)வழிகாட்டி என்கிறார் ஜெமோ. பின்நவீனத்துவ சிந்தனையாளரான ரோலண்ட் பார்த்தின் புகழ்பெற்ற வாக்கியமான ‘ஆசிரியரின் மரணம்’ (Death of the Author) நினைவிற்கு வந்துபோனது.

படைப்பிற்குப் பிறகு படைப்பாளி அங்கில்லை. வாசகர்கள் மட்டுமே இருக்கிறார்கள். அப்படைப்பின் படைப்பாளியும் அந்த வாசகர் கூட்டத்தில் ஒருவனே. வாசகர்களின் தன்னிலையே அந்த படைப்பின் வழியாக அவர்களுக்குள் நிகழ்த்திக் கொள்ளும் அனுபவத்திற்கு காரணம். அந்த படைப்பாளியல்ல. இந்த பின்நவீனத்துவ சிந்தனை டால்ஸ்டாய் காலத்தில் கருக்கொள்ளாமல் போனது இலக்கியத்திற்கு பேரிழப்பே.

images (56)

வாலியின் அவதார வரிகள்

images (55)

**ஓடை நீரோடை
இந்த உலகம் அது போல
ஓடும் அது ஓடும்
இந்தக் காலம் அது போல

நிலையா நில்லாது
நினைவில் வரும் நிறங்களே….**

வாலியின் இந்த அவதார வரிகள், உலகத்தின் கால ஓட்டத்தை ஓடையின் நீரோட்டத்தோடு ஒப்பிட்டு, நம் மனதையும் நினைவுகளின் ஓட்டமாக உருவகித்திருக்கிறது.

மனதென்னும் நீரோடையில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகள் நிலையற்றவை. உலகம் அதன் வழியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காலத்தின் சாட்சியென்றால், மனம் அதன் வழியாக ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நினைவுகளின் சாட்சி மட்டுமே. அகத்தையும் புறத்தையும் இணைக்கும் குறுந்தொகை போன்ற தமிழ் சங்க இலக்கியங்களில் வெளிப்படும் உயர்தர கவித்துவ இரசனையிது.

உலகின் தலைசிறந்த ஆளுமைகள் ஏன் கவிஞர்களிடம் அணுக்கமாக இருக்கிறார்கள் என்பது புலப்படுகிறது. கலைஞரும் வாலியும் நினைவில் வந்து போனார்கள். இப்பதிவை எழுதுவதற்காக உறைய வைத்திருந்த பாடலை நதிபோல என்னுள் மீ்ண்டும் ஓடவிட்டேன்.

**தென்றல் வந்து தீண்டும் போது
என்ன வண்ணமோ மனசுல
திங்கள் வந்து காயும் போது
என்ன வண்ணமோ நினைப்புல…**

படைப்பும் கல்வியும்

இளையராஜா அவர்களின் 75வது பிறந்தநாளையொட்டி, MOP வைஷ்ணவா பெண்கள் கலைக்கல்லூரியில் நடந்த நிகழ்வின் காணொளிப்பதிவிது.

எந்த அசல் கலைஞனுமே தனக்கு தெரியாதவற்றைத்தான் செய்கிறான். ‘அது’ செய்யப்படும் வரை அவன் அறிதலில் ‘அது’ இல்லை. திருக்குறளை திருவள்ளுவர் தெரிந்து கொண்டா எழுதினார்? அதுபோலத்தான் என் இசையும் என்று படைப்பாளி என்பவன் யார் என்று இக்கல்லூரி மாணவிகளுக்கு உணர்த்த முயன்றிருக்கிறார் இசையின் ராஜா.

வெற்றிடத்தில் இருந்துதான் எதுவுமே உருவாக முடியும்; அறியாமையில் இருந்துதான் அறிதலை உணரமுடியும் என்ற இந்த இசைஞானியின் வார்த்தைகள், படைப்பூக்கமற்ற கல்வியில் சிக்கிச் சுழன்று கொண்டிருக்கும் இன்றைய இளைய சமுதாயத்திற்கு ஒரு மிகப்பெரிய திறப்பு.

என்னுள் எப்போதும் என் தாய் இருப்பதால் தான் என் பாடல்களால் உங்களை இரவில் தாலாட்ட முடிகிறது என்கிறார், ஒரு மாணவியின் கேள்விக்குப் பதிலாக.

மனிதர்களின் ஆழ்மனம் அனைவருக்கும் ஒன்றுதான். நானறியாத என் (நம்) ஆழ்மனத்தை என் படைப்பூக்கத்தின் வழியாக உணர்ந்து கொள்ளும்போது, அதன் வெளிப்பாடாக வரும் இசை அனைவருக்கும் நெருக்கமானதாகி விடுகிறது. இதுதான் என் இசைப்படைப்பையும் உங்களுக்கு நெருக்கமானதாக ஆக்கிவிடுகிறது என்கிறார் இன்னொரு மாணவியின் கேள்விக்குப் பதிலாக.

“இளமை எல்லாம் வெறும் கனவு மயம்

இதில் மறைந்தது சில காலம்

தெளிவும் அடையாது முடிவும்
தெரியாது

மயங்குது எதிர் காலம்
மயங்குது எதிர் காலம்….

ம்ம்ம்….மாலைப்பொழுதின் மயக்கத்திலே நான்….”

என்று எம்.எஸ்.வி இசையமைத்த கண்ணதாசனின் வரிகள்தான் தனக்காக உந்து சக்தி என்று அங்கிருந்த இளைஞிகளின் மனதில் ஒரு நம்பிக்கையை விதைத்து விடைபெற்றார்.

தங்களுக்கு கிடைத்த வாய்ப்பை அருமையாக உபயோகித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் இக்கல்லூரி மாணவிகள். நிகழ்வு முடியும்வரை ஒரு படபடப்பான கம்பீரத்துடனேதான் இருந்தார், இசைஞானிக்கு அருகிலேயே அமர்ந்திருந்த அக்கல்லூரியின் முதல்வர்.

இளையராஜா போன்ற படைப்பாளிகள் இதுபோல சிலமணி நேரங்களாவது கல்லூரிகளில் ஆசிரியர்களாக கலந்துரையாடுவது இளைய சமுதாயத்தின் படைப்பாற்றலை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்க உதவும் என்றே தோன்றுகிறது.

download (2)